Երկուշաբթի , 6 Փետրվարի 2023

Նիկոլը հասավ իր ուզածին

Ապրիլի 14-ին Արցախի խորհրդարանի ընդունած հայտարարությունը ևս մեկ անգամ փաստեց այն՝ հետզհետե խորացող ու անհաղթահարելի դարձող վիհի գոյությունն Երևան-Ստեփանակերտ հարաբերություններում, որի մասին խոսվում էր վաղուց ու բավական փաստարկված կերպով:

Սկզբնական շրջանում, շատերը կհիշեն, հետպատերազմյան փուլում թվում էր՝ ՀՀ ու ԱՀ ղեկավարությունը միակարծիք են ու փոխկապակցված՝ հստակորեն գիտակցելով այն անելիքները, որոնք դարձել էին հետևանք պատերազմում կրած պարտության: Հետո, սակայն, ամեն բան խճճվեց ու եկավ-հասավ մի փուլի, երբ, փաստորեն, ստանում ենք նմանօրինակ հայտարարության տեքստ, որի ասելիքը հետևյալն է՝ Արցախը դատապարտում է հայաստանյան իշխանությունների թրքասիրության նոպան, պատերազմի կանխարգելման պատրվակով Արցախն ազերիներին հանձնելու մղումներն ու, եթե կուզեք, բարձրացնում ապստամբության դրոշ՝ հիմք ընդունեկով ՀՀ գերագույն խորհրդի 1992 թվականի հուլիսի 8-ի որոշումը:
Այսպիսով՝ Արցախը փաստացի անվստահույթյուն է հայտնել հայաստանյան իշխանություններին՝ սեփական անվտանգության երաշխիքները փորձելով փնտրել այլ տեղ, և սա՝ այն պարագայում, երբ ոչ վաղ անցյալում հենց Հայաստանն էր համարվում Արցախի ու դրա ժողովրդի անվտանգության միակ, բացառիկ երաշխավորը: Այնինչ հիմա առաջացել է անդունդ, որի հաղթահարման ուղիներն առնվազը ներկա պահին չեն նշմարվում:
Սա՞ էր Նիկոլ Փաշինյանի ուզածն, երբ նա Հայաստանում իշխանափոխություն էր անում: Սրա՞ համար էին ամբոխները դուրս եկել փողոց ու հեղափոխություն անում, իսկ Սփյուռքն էլ՝ միահամուռ աջակցում:
Ո՞վ կարող է այսօր ասել, թե ինչ է լինելու հայ ժողովրդի արցախյան հատվածի ճակատագիրը ոչ միայն մի քանի տարի հետո, այլև թեկուզ հենց վաղն, եթե Բաքուն որոշի սադրել ու պատերազմ սկսել Արցախի դեմ: Նոր պատերազմի դեպքում Ստեփանակերտը կարո՞ղ է ակնկալել Երանի օգնությունը՝ հաշվի առնելով այն, թե ինչպիսի օրակագ է առաջ տարվում Հայաստանում: Կասեն՝ մենք խաղաղություն ենք ուզում Ադրբեջանի հետ ու մարտի դաշտում միայնակ կթողնեն Արցախը: Եթե Հայաստանը տալիս է Արցախն, Արցախը հրաժարվում է ենթարկվել Երևանի քմահաճույքներին ու Բաքվի պահանջին՝ ստանալու Արցախն առանց արցախցիների, ապա առաջ է գալիս անվտանգության երաշխավորի բաց մնացող հարցը, քանի որ առանց այդ երաշխավորի Արցախում ցեղասպանություն կամ բռնի տեղահանում կարող է տեղի ունենալ, որն, ի դեպ, նույնպես ցեղասպանության մի տարր է:
Այս պայմաններում Արցախին այլ բան չի մնալու, քան ապավինել Ռուսաստանի ողրամածությանը՝ հույսով, որ գոնե այդպես հնարավոր կլինի փրկել մնացորդը: Արցախը որպես իր հովանավոր կարող է ընդունել ոչ թե Հայաստանին, այլ Ռուսաստանին՝ նկատի ունենալով նաև խաղաղապահների գործոնը: Իսկ թե ինչպես կարձագանքի այդ գաղափարին նույն Ռուսաստանը՝ հատկապես նկատի ուենալով ռուս-ուկրաինական հակամարտությունը, մնում է միայն կռահել:
Նիկոլ Փաշինյանը հասավ իր ուզածին՝ սեպ խրելով Հայաստանի ու Արցախի միջև, օտարացնելով հայաստանցուն ու արցախցուն, խլելով Արցախից իր անձնագիրը, որը բացառապես կապույտ էր:
Source: USAArmenia

Մասին USArmeniaNews.com

Կարդացեք նաև

Ադրբեջանական հատուկ ծառայությունները Ստեփանակերտի բնակիչներին տարհանելու վերաբերյալ կեղծ փաստաթղթեր են տարածում. Արցախի ԱԱԾ

Ադրբեջանական հատուկ ծառայությունները Ստեփանակերտի բնակիչներին տարհանելու վերաբերյալ կեղծ փաստաթղթեր են տարածում. Արցախի ԱԱԾ Արցախի Հանրապետության …