Քաղաքականությունը միշտ չէ, որ խոսում է փաստերով։ Հաճախ այն խոսում է պատկերներով։ Մի բաժակ սուրճ, մի զբոսանք, մի ժպիտ, մի պերաշկի։ Հասարակությունը երբեմն ավելի արագ արձագանքում է այդ պատկերներին, քան հարյուր էջանոց ռազմավարությանը։

Նիկոլ Փաշինյանը դա լավ է հասկանում։ Մղոններով հեռու լինելով լուրջ դիվանագիտությունից ու քաղաքականությունից, նա մերձ կապի մեջ է հասարակությանը մոլորեցնելու մանիպուլյացիաներին։ Գիտի, որ հայկական մշակույթում սեղանը պարզապես սեղան չէ։ Այն ապահովության, հյուրասիրության, «ամեն ինչ կարգին է» զգացողության խորհրդանիշ է։ Երբ սեղանը լիքն է՝ ենթագիտակցորեն թվում է, թե երկիրն էլ է լիքը, ապահով։
Սա հին կոդ է․ դեռ խորհրդային տարիներից մնացած «թող սեղանը լիքը լինի, մնացածը մի կերպ կկարգավորվի» մտածողություն։ Նա գիտի, որ վարչապետը պաշտոն չէ, այլ պատկեր։ Դա է պատճառը, որ Հայաստանը կառավարում է պատկերներով, ժեստերով ու թվացյալ գոյություն ունեցող ֆեյքերով։ Երբ ղեկավարը ցուցադրում է առօրյա հանգստություն, նա ուղերձ է տալիս․ «խուճապ չկա»։ Հենց այստեղից է սկսվում խաղաղություն բերելու իր գովազդը։ Ճգնաժամային հասարակությունները հաճախ ապրում են ժխտման փուլում․ «Եթե չենք խոսում դրա մասին, գուցե չկա», «Եթե ամեն ինչ սովորականի պես է, ուրեմն վտանգ չկա»։

Սա պաշտպանական մեխանիզմ է։ Խորհրդանշանները, պատկերներն աշխատում են կարճաժամկետ։ Փաշինյանն արդեն ութ տարի աշխատել է այդ մեխանիզմով և հոգնեցրել է հանրությանը։ Երկարաժամկետ վստահությունը կառուցվում է ոչ թե պատկերով, այլ բովանդակությամբ․
Խաղաղությունը՝ եթե կա, չի ապացուցվում սեղանով։
Անվտանգությունը չի չափվում առօրյա լուսանկարով։
Քաղաքական լրջությունը չի որոշվում ժեստերով։
Երկրի անվտանգությունը չափվում է ոչ թե սեղանի միջավայրը դիտելով, այլ փաստերով։
․․․Իսկ փաստերը դառն են, շատ դառը․․․