Թե բա՝ լավ չի, որ դաշնակցականները զենքի վրա են երդվում… Էս ո՞վ են սրանք, արա: Լիկբեզի կարգով ՔՊ ռահվիրային հիշեցնեմ, որ դաշնակցականները երդվում են ոչ թե սովորական, այլ մարտական գործողությունների մասնակցած զենքի վրա: Սարդարապատի կռվից մնացած զենք կլինի, Արցախի ազատագրական պայքարից… Ինքնաձիգ, ատրճանակ, մաուզեր, հրացան… միայն թե հայության համար կռված զենք լինի: Արցախցի ընկերներ ունեմ, որ «Մաքսիմ» գնդացրի վրա են երդվել: Աչքովս եմ տեսել այդ գնդացիրը, որ Շուշի էր ազատագրել: Թե բա՝ զենքի վրա են երդվում ու չեն փոխվում: Չենք էլ փոխվելու, իզուր հույսեր մի փայփայիր:

Դաշնակցականի երդման տեքստին այստեղ չեմ անդրադառնա, որովհետեւ ո՛չ ՔՊ ռահվիրայի, ո՛չ էլ որեւէ ՔՊ-շնիկի ուղեղին դա չի նստի: Անիմաստ է այս կոնտինգենտին բացատրել, թե ինչ ասել է՝ երդվում եմ պատվովս եւ հայրենիքովս… Այս մարդիկ ո՛չ մեկն ունեն, ո՛չ մյուսը: Ի՞նչ սպասես նրանցից, որ մի օր մի բանով երդվում, մյուս օրը ասում են՝ «չեմ ասել հորս արեւ, ասել եմ «հոյս արեւ»»:
ԱԺ-ում արդեն մի քանի առիթով հիշեցրել են իր տարբեր հայտարարությունները, որոնք տրամագծորեն հակառակ են միմյանց: Հարցրել են՝ հիմա ո՞րն է ճիշտը, 2 տարի առաջվա ասա՞ծդ, թե՞ երեկվա ասածդ: Պատասխանում է՝ մենք ժամանակին համահունչ ենք քայլում, իսկ դուք ստատիկ վիճակում եք: Այսինքն, չի պատասխանում հարցին, թռնում է, պեչենու բաղերն ընկնում, դեռ հավելյալ էլ ինձ «վիրավորում, որ 135 տարի մնացել եմ 3-րդ դասարանում ու շարունակում եմ զենքի վրա երդվել: Ի՞նչ ասես «ժամանակի հետ» քայլողին ու ամեն քայլի հետ քամելեոնի նման գույն ու երանգ փոխողին: Ի՞նչ ես հետ գցել… հացկատակ ուսապարկերի մի փոքրիկ խմբա՞կ:

Այնպես ես պարծենում քո փոփոխականությամբ, ասես դրա արդյունքում Արցախ ես թողել սերունդներին, խաղաղություն, բարգավաճող երկիր, ավելի մեծ անկախություն, ավելի հզոր բանակ: Թողածդ անտեր մնացած Արցախն է, Կիրանցի պատը, Հայաստանի օկուպացված տարածքները, Ալիեւի անվան «կորիդորը», հարեւանների հետ փչացրածդ հարաբերությունները: Եթե բան մոռացա, հիշեցրու: Հա, քանդված տնտեսություն, հողին հավասարեցված գյուղատնտեսություն, ոչնչացման եզրին հայտնված գիտություն, օտար, ընդհուպ՝ հակահայկական կրթություն: Քո թողած խաղաղության հուշարձանը Կիրանցի պատն է: Եվ, ուրեմն, դու շարունակիր ժամանակի հետ փոխվել, ձեւեր ընդունել, իսկ ինձ հանգիստ թող, որ տեսնեմ՝ ինչպես եմ վերականգնելու այդ բոլոր ավերները: 135 տարի այդ գործին եմ եղել, մի այդքան էլ կմնամ, մինչեւ իմ ժողովրդի միջից հանեմ քո կառավարման տարիների դժնդակ հիշողությունները: Այո, եթե պետք լինի, նաեւ կյանքիս գնով…

Եկել, ինձ ասում է՝ դուք հաջորդ խորհրդարանում չեք լինելու: Էս մարդու ուղեղին դեռ չի հասել, թե ինչու եմ ես ասում, որ այս խորհրդարանական ընտրությունները ոչ թե խորհրդարան անցնելու ընտրություններ են, այլ Հայաստանի լինել-չլինելու հարց: Ինձ պետք չի լինել մի խորհրդարանում, որտեղ շաբաթը մեկ անգամ «կապկազ թամաշա» է բեմադրվում՝ անդունդի եզրին կանգնած ժողովրդին մոլորեցնելու եւ վերջնականապես անդունդը գլորելու հատուկ մտադրությամբ, ինձ պետք չէ այն խորհրդարանը, որը վաղը դակելու է Բաքվից ու Անկարայից եկած որոշումները, ինձ պետք չէ այն խորհրդարանը, որը կողմնորոշվելու է Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի դրածոյի մատի շարժումով: Գնա, քայլիր ժամանակիդ հետ, իսկ ինձ հանգիստ թող, որ այս մղձավանջն իրականություն չդառնա:

Թե բա՝ դաշնակցականները զենքի վրա են երդվում… Բա ինչի՞ վրա երդվեմ՝ «պեռաշկու» եւ «կուկուռուզի՞»: Իրար հերթ չեք տալիս՝ լափի վրա երդվելու համար: Ձեր աստվածը կերն է ու հանուն կերի՝ անդուլ խարդավանքները: Դուք դեռ կերդվեք էլ, որ «միայն պեռաշկիով կա ազգի փրկություն»: Դուք ո՜ւր, պետությունն ո՜ւր, որ մի հատ էլ լուրջ բաների վրա երդվեք: Սահմանադրությունից ավելի լուրջ բան երեւի չէր էլ կարող լինել, բայց դա էլ դարձրիք «փալասի կտոր»… Ասում է՝ ես ինչո՞ւ պետք է մտածեմ մեր անվտանգության մասին, եթե դրա համար կան ինստիտուտներ: Ես քո ինստիտուցիոնալ ջանին մեռնեմ, բա մի հատ էլ այդ ինստիտուտները ղեկավարող ուսապարկերիդ անունները հնչեցրու, ինչո՞ւ չես հնչեցնում: Վախենում ես պարսավանքի՞ց: Իզուր… Սրանից այնկողմ, երբ հարեւանիդ տունը կրակ է ընկել, իսկ դու, փոխանակ զգուշանալու, «պեռաշկի» ես կրծում ու մյուս հարեւանիդ տանը համերգ տալիս, ավելի մեծ պարսավանք չի կարող լինել: