Չգիտեմ` որիդ մոտ ինչպես, բայց ինձ մոտ Նիկոլի գյուղամեջ դուրս գալը հակասական զգացումներ են արթնացնում։ Ասում են՝ քարոզարշավ է անում, բայց ինձ համար դա քարոզարշավ չէ, անցյալի հուշերի արթնացում է։ Մանկությունս եմ հիշում։ Մի դար ու էլի մի տասնամյակ անցել է, բայց չեմ մոռանում գյուղական այդ երանելի օրերը։ Հեռավոր մի գյուղում էինք ապրում՝ Վաղատուրում, որը հիմա կողքի գյուղերի՝ Խոզնավար, Խնածախի հետ դատարկվում են․․․ Թատրոն, կինո չկար։ Ակումբում մի քանի ամիսը մեկ ինչ որ մեկը, ինչքան հիշում եմ, ձեռքի մի ապարատով կինո էր ցույց տալիս։ Ո՜նց էինք չտեսի նման նայում։

Ամիսը մի անգամ գյուղամիջում «կլոունի» կանչ էինք լսում՝ ժողովու՜րդ դուրս եկեք։ Հինգ- վեց տարեկան երեխաներ էինք, ամեն իչ թողնում, վազում էինք գյուղամեջ՝ կլոունին տեսնելու, թե ոնց է թելի վրայով քայլում։ Այդ օրը գյուղում միշտ ինչ որ անախորժ դեպք էր պատահում․ մեկը յուղն էր կրակին թողնում, մեկը թոռանն էր մենակ թողնում, մեկն էլ շորերն էր մոռանում հագնել։ Երբ Նիկոլը գյուղամիջում ժողովու՜րդ է կանչում, մեր գյուղի կլոունին եմ հիշում։ Կլոունն ու իր խումբը գալիս էին մի երկու էշի վրա նստած՝ երգ ու պարով։ Էդ ո՜նց էր տրտինգ տալիս էշը, պարել էին սովորեցրել։ Մի քանի հոգի էին, բայց այնպիսի աղմուկ էին բարձրացնում, ասես մի գյուղ ժողովուրդ լիներ։ Այսօրվա կրկեսը ուրախ ավտոբուսով է գալիս, որ էշով գային՝ ավելի հավես կլիներ։ Բայց ոչինչ, ավտոբուսն էլ վատ չի։ Իրենք էլ քիչ են, բայց լավ շա՜խ են անում։ Գլխավոր դերակատարը շախով բոլորին պարեցնում է։ Բա որ կանգնում է գյուղամիջում ու գոռում՝ ժողովու՜րդ․․․

Ամեն ինչ նույնն է։ Կանչը նույնն է՝ «ժողովու՜րդ․․․»։ Աղմուկը նույնն է, թամաշան՝ նույնպես։ Մի քանի հոգի են, բայց այնպիսի աղմուկ են բարձրացնում, կարծես ամբողջ աշխարհն է եկել գյուղամեջ։ Միայն մի բան է փոխվել․ էն ժամանակ կլոունը գալիս էր, մենք հավաքվում, ծիծաղում, զարմանում էինք, թե ինչպես է նա թելի վրայով քայլում։ Այսօրվանը գյուղին է քայլեցնում թելի վրայով։ Անփորձ, միամիտ, անվարժ գյուղին։ Որ ընկնեն ու էլ վեր չկենան․․․ Գնալուց հետո միշտ գործող մի բան լռում է։