Երբ հետեւում ես, թե ինչ է կատարվում Հայաստանում ընթացող նախընտրական քարոզարշավի ծիրից ներս, հասկանում ես, որ այստեղ ամենազարմանալին ո՛չ նիկոլենց «ուրախ ավտոբուսն» է եւ ո՛չ էլ այդ ավտոբուսում տիրող երգի ու պարի մթնոլորտը: Այդ քարոզարշավի ամենազարմանալի մասը, թերեւս, Նիկոլին իշխանությունից հեռացնելու մասին հայրենի ընդդիմության ունեցած պատկերացումների պրիմիտիվությունն է:

Հարցն այն է, որ, ի տարբերություն Նիկոլի, որն արդեն իսկ հասկացել է, որ ինքն այլեւս կորցրել է առանց պետական ռեսուրսների, միայն ընտրություններով իշխանություն պահելու իր հնարավորությունը, ընդդիմությունն այդպես էլ չի հասկանում, որ այնքան, ինչքան Նիկոլը չի կարող առանց պետական ռեսուրսների, միայն ընտրություններով իշխանություն պահել, ճիշտ այդքան էլ ինքը չի կարող առանց փողոց ու ժողովրդական ճնշում գեներացնելու, միայն ընտրություններով Նիկոլից իշխանություն վերցնել:
Բայց սրանից ավելի վտանգավորը, թերեւս, այն է, որ այս ընդդիմությունը, այդքանը չհասկանալով հանդերձ, չի հասկանում նաեւ այն, որ հենց սա է իր ու Նիկոլի վարած քարոզարշավների տարբերությունը, որ հենց այստեղից է սկսվում իր քարոզարշավի նկատմամբ Նիկոլի քարոզարշավի առավելությունը:

Այո, այստեղից է սկսվում Նիկոլի քարոզարշավի առավելությունը: Այստեղից է սկսվում, որովհետեւ, ի տարբերություն ընդդիմության, որը Նիկոլին իշխանությունից հեռացնելը փողոցով ու ժողովրդական ճնշմամբ չի տեսնում, Նիկոլն իշխանությունը պահելու իր հնարավորությունը միայն պետության ուժով եւ ռեպրեսիաների գեներացմամբ է պատկերացնում:
Այս առումով, հայրենի ընդդիմությունը պետք է վերջապես գիտակցի, որ քանի դեռ Նիկոլի քարոզարշավի մտահոգությունը ոչ թե պարտվելը, այլ հետընտրական գործընթացները կառավարելն է, քանի դեռ իր քարոզարշավի առանցքը ոչ թե փողոցով ու ժողովրդական ճնշմամբ Նիկոլին հաղթելը կլինի, այլ ընտրությունների «ժողովրդավարական» նորմերին չհամապատասխանելն ապացուցելը, ինքն ինչպես եղել, այնպես էլ շարունակելու է ոչ թե Նիկոլին իշխանությունից զրկող ուժ, այլ նրան նոր կառավարություն կազմելու ինդուլգենցիա տվող գործիք լինել:

Գալուստ ՍԱՐԳՍՅԱՆ