Շատ եմ ասել, բայց նորից հիշեցնեմ՝ զարմացեք ոչ թե նրանից, որ Փաշինյանը կարտոլը շորերով է ուտում ու ղեկավարին ոչ հատուկ պահվածք է ցուցադրում, այլ դա ընդունեք որպես նախընտրական տեխնոլոգիա։
Մարդը կարտոշկա է ուտում, որովհետև դա ամենահեշտ լեզուն է, որով կարելի է խոսել ժողովրդի հետ։ Քաղաքական ծրագրերը՝ բարդ են, թվերը՝ անհասկանալի, բայց կարտոլը՝ բոլորին հասկանալի է․
«էս մերն է»
«էս հողի հոտ ունի»
«էս սեղանին դնելու բան է, ոչ թե խոսք»։
Կարտոլ ուտելը Նիկոլ Փաշինյանի կողմից օգտագործվում է որպես սիմվոլ՝
«Ես ձեր մարդն եմ, ձեր հողի մարդը, ձեր սեղանի մարդը»։ Կարտոֆիլ ուտելը հաղորդագրություն է։ Այն Հայաստանի համար հաց է․ հողի, տան, սեղանի, «մերը լինելու» խորհրդանիշ։
Եվ երբ նա հրապարակային կերպով կարտոլ է ուտում, իրականում ասում է․
«Ես ձեր միջից եմ, ես ձեր սեղանից եմ»։
Բայց այստեղ մի կարևոր նրբություն կա։

Երբ սիմվոլը չափից շատ ես օգտագործում, այն սկսում է հիշեցնել սերիալ։
Իսկ նույն սերիալը անընդհատ նայել ոչ ոք չի ուզում, հատկապես երբ «ռեժիսորը» պարտադրում է։ Այդ պահին այն դառնում է ոչ թե «ժողովրդական», այլ՝ ձանձրալի, տհաճ։

Հիմա արդեն հասել ենք մի կետի, որտեղ շոուի հերոսը ոչ թե պարզապես ծիծաղ է առաջացնում, այլ նաև՝ զզվանք։
Սկզբում մարդիկ ծիծաղում էին, սարկազմ էին անում, հիմա արդեն գրում են՝ «կողքինիդ էլ հետը չուտես»։
Այսինքն՝ սկզբում դա «ժողովրդականություն» էր, հետո դարձավ «շոու», իսկ հիմա արդեն շատերի մոտ՝ զզվանք, տհաճություն, զայրույթ է առաջացնում։

Ժողովուրդը սկսում է ոչ թե լսել, թե ինչ է ասում, այլ հաշվել՝ էսօր քանի կարտոլ կամ պերաշկի կերավ։
Մի փոքր էլ «մեթոդաբանական» ձևակերպում․ սիմվոլը, եթե ճիշտ պահին է օգտագործվում՝ աշխատում է, եթե հաճախ է օգտագործվում՝ դառնում է մեխանիկական, իսկ եթե չափից շատ է օգտագործվում՝ դառնում է… ծաղր։ Քաղաքական հաղորդագրությունն այդ ժամանակ վերածվում է ոչ թե խոսքի, այլ «մենյուի»։

Անկեղծ ասած, Փաշինյանի շրջիկ «թատրոնից» դուրս դերաբաշխում չստացած քյավառցին շատ դիպուկ է ասում․ կարտոլը մերն է, բայց դուք մերը չեք․․․
Դրա մեջ, ըստ էության, ամեն ինչ ասված է։
Հիշեցնենք Գեղարքունիկ գնալու ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանի խոսքը․ «Գալ Գեղարքունիքի մարզ ու կարտոշկա չուտել, էդ մեղք ա»։
Մնում է հասկանալ՝ մեղք է չուտե՞լը, թե՞ չափից շատ ուտելը։