Պրահա, Ստրասբուրգ, Նյու Յորք և Անկարա՝ մի կողմ:

Երևանյան մետրոն էր, և այնտեղ նստած շարքային մի հայ մայր, որ քեզ մինչև վերջ պատրանքազրկեց և բուն էությունդ մերկացրեց:

Հոգու անհուն-անանուն դատարկություն՝ մարդկային արմատական արժանապատվության դեմ հանդիման:

Պարտվել ես, «եղբայր», նորից, դարձյալ և կրկին:

Բախտ էր, թե նախախնամություն՝ քեզ հանդիպել և կարգի է հրավիրել հայրենի մեր պետության, նաև քո, ապագա վարչապետը:

Րաֆֆի Կ. Հովհաննիսյան