Այն քարտեզից, որ ՔՊ-ի ռահվիրան խփել է դոշին ու ֆռֆռում է, ունի նաեւ Իլհամ Ալիեւը: Նույն քարտեզն է, պարզապես մեկի վրա գրված է «Իրական Հայաստան», իսկ մյուսի վրա՝ «Արեւմտյան Ադրբեջան»: Չեմ զարմանա, եթե մի օր պարզվի, որ այդ քարտեզ-կրծքանշանն արտադրվել է Ադրբեջանում եւ Հայաստան է ներկրվել ադրբեջանական բենզինի հետ: Իսկ թե ում է պատկանում այդ գաղափար-քարտեզի հեղինակային իրավունքը, կդժվարանամ ասել, քանի որ ուրվագիծն առաջինը հանրայնացրել է ոչ թե Ալիեւը, այլ՝ ՀՀ վարչապետը:

Ինչեւէ, խոսենք գործից: Հայ ժողովուրդը չի ընդունում իրեն պարտադրվող այդ ծաղրուծանակը, այդ թերմացքը, որ Իլհամ Ալիեւն ու ՀՀ վարչապետը փորձում են նրան հրամցնել որպես հայրենիք, իսկ ավելի ստույգ՝ որպես ժամանակավոր կացարան: Ռադ արա էդ քարտեզդ, դավաճան, հողատու, կապիտուլյանտ, Արցախ հանձնող… Ասում է հայ ժողովուրդը՝ չընդունելով ՀՀ վարչապետի «ընծան»: Փոխարենը, ադրբեջանցիները Ալիեւի ձեռքից սիրով են ընդունում «Արեւմտյան Ադրբեջան» գրությամբ այդ նույն քարտեզը: Ընդ որում, Ալիեւը նույնիսկ ստիպված չէ գյուղերն ու մետրոներն ընկնել, որ զոռով բաժանի դրանք: Այդ քարտեզներն ազատ վաճառվում են Բաքվի եւ մյուս քաղաքների բոլոր թերթի կրպակներում: Էլ ուր մնաց, որ Ալիեւը մի հատ էլ մետրո մտնի ու մատ թափ տա իր «հանճարեղ» գաղափարը չընդունող որեւէ մեկի վրա: Այդպիսիք Ադրբեջանում ուղղակի չկան: Կան, իհարկե, Հայաստանից փախած ադրբեջանցիներ, բայց Ալիեւը դրա համար նրանց չի մեղադրում: Ընդհակառակը, սիրաշահում է, գուրգուրում, որովհետեւ նրանք են իր հույսը, թե մի օր «Արեւմտյան Ադրբեջանն» իրականություն կդառնա:

Հիմա գանք մեր ոչխարներին: ՀՀ վարչապետը մի ժամանակ ասում էր՝ մենք պետք է գտնենք արցախյան հարցի այնպիսի լուծում, որ հավասարապես ձեռնտու լինի ե՛ւ ադրբեջանցիներին, ե՛ւ հայերին: Ասում էր՝ այս հարցով ես պատրաստ եմ խոսել նաեւ Ադրբեջանի ժողովրդի հետ: Սա 44-օրյա պատերազմից առաջ էր, այն օրերին, երբ ՀՀ վարչապետը, Ալիեւի հետ թեւ-թեւի տված, Մինսկի խումբն էր լուծարում: Ալիեւը, իհարկե, համեստորեն լռում էր եւ ըմբոշխնում ՀՀ վարչապետի այդ ցնդաբանությունները, որովհետեւ տեսնում էր, թե ինչպես է Հայաստանն իր վարչապետի «միամտության» եւ տգիտության շնորհիվ աստիճանաբար ընկնում ծուղակը: Հետո՝ պատերազմ, Հայաստանի խայտառակ պարտություն, հետո՝ Արցախի նոր՝ ստատուս-քվո… Դե արի, ՀՀ վարչապետ, ու խոսիր ադրբեջանցիների հետ, բացատրիր նրանց, թե որն է լինելու Արցախի հարցի լուծման այն տարբերակը, որ հավասարապես ընդունելի կլինի հայերի ու ադրբեջանցիների համար:

ՔՊ-ի դիրեկտորը, որ սովորություն ունի հաջորդ վայրկյանին հրաժարվել իր արածներից ու ասածներից, հիմա հիշո՞ւմ է պատերազմից առաջ արած իր հայտարարությունները, Շուշիում պարելը, Ստեփանակերտում ճղճղալը: Վստահ չեմ, որ հիշում է: Այլապես Պրահայում չէր հայտարարի, որ Արցախն Ադրբեջան է, որ իրեն արցախցին չի ընտրել, չի երաշխավորել բանակցել Արցախի հարցով: Եվ, ուրեմն, այսօր մեզ հրամցնում է այն քարտեզը, որը, ըստ իրեն եւ Ալիեւի, հավասարապես ընդունելի է հայերի ու ադրբեջանցիների համար: Խայտառակվել, պրծել է: Էլ բան չունի անելու: Հասարակական կարգով, որպես «ադրբեջանցի» ակտիվիստ, Ալիեւի քարտեզ-կրծքանշանն է բաժանում հայ ժողովրդին ու մի հատ էլ հոխորտում, երբ մարդիկ հրաժարվում են դա վերցնել:

Թե բա՝ ՔՊ-ի ներկուսակցական քարոզարշավ ենք անում: Լո՞ւրջ: Այդ երբվանի՞ց են ներկուսակցական հարցերը դարձել ժողովրդական լայն քննարկման առարկա, որ չենք իմացել: Ինչ է՝ չէի՞ք կարող հավաքվել ձեր գրասենյակում ու ներկուսակցական հարցեր քննարկել: Օրինակ, այսպիսի «սուգուբը» ներկուսակցական հարց՝ «ինչ տեղի կունենա, եթե ՔՊ-ն իշխանություն չլինի»: Սա իսկապես նեղ կուսակցական հարց է, մինչդեռ ՔՊ-ի դիրեկտորը դրան «համահայկական» հնչեղություն է տվել եւ փորձում է նախընտրական տրամադրություններով համակված հանրությանը քարոզել, որ եթե ՔՊ-ն չընտրվի, պատերազմ կլինի: Ստում է, մանիպուլացնում է, խաբում է, արդարանում է իր կերած բողկերի համար… Իրենից առաջ էլ մեզ խաբել են, թե «խաղաղության կուսակցությունը գնում է, պատերազմի կուսակցությունն է գալիս»: Դրանից հետո 20 տարի եղավ միայն խաղաղություն, Հայաստան-Արցախը չունեցավ տարածքային որեւէ կորուստ, հզորացավ, դարձավ խաղաղության իսկական գործոն ողջ Հարավային Կովկասում: Խաղաղությունն այդպես է լինում: Հիմա սա եկել, Արցախը տվել է, Հայաստանի տարածքները դրել օկուպացիայի տակ, բանակը քայքայել, «Արեւմտյան Ադրբեջանի» կրծքանշանն էլ խփել դոշին ու ահաբեկում է հայ ժողովրդին՝ որ մեզ չընտրեք, պատերազմ կլինի: Այսինքն, այո, ներկուսակցական ֆինտուֆլյուշկա, որ արվում է՝ կապիտուլյացիոն կառավարության նախընտրական «ֆալշստարտը» քողարկելու համար:

ՀԳ. Լավ է՝ մետրոյում ինձ «դայաղ» չեղավ: Այլապես ես հիմա կլինեի արդարադատության նախարարության հիմնարկներից մեկում՝ հասարակական կարգը խախտելու եւ հանրության համար վիրավորական արտահայտություններ հնչեցնելու մեղադրանքով: Բայց ես մեղավո՞ր եմ, որ Ալիեւի քարտեզի մասին իմ ուրույն կարծիքն ունեմ:
ՀԳ1. Ալեն, ներկուսակցական քարոզարշավի շաուրման ծամելիս չեն խոսի: Դա թե՛ տգեղ է, թե՛ վտանգավոր: Կարող ա կատիկիդ թռնի ու… պատերազմ սկսվի: