Պետության անվտանգությունը չի չափվում նրանով, թե որքան համոզիչ ես քննադատում նախկինը, այլ նրանով, թե ինչ արդյունք ես ապահովում այսօր։ Դա պիտի գիտակցի ներկա իշխանությունը, որը զբաղված է միայն նախկիններին քննադատելով։ Երեկ Ազգային ժողոցում ՊՆ Սուրեն Պապիկյանը հայտարարեց․ «Նախորդ երկու նախագահների կառավարման տարիներին բանակի վրա 5,4 անգամ ավելի պակաս ծախս է արվել, քան 2022-2025 թ․ թ»։ Երբ հայտարարում ես, որ բանակը ուժեղացել է, ծախսային մասով, բայց իրականում՝ դիրքեր են կորցվում, կամ հետքաշումներ են լինում, ապա հասարակությունը բնականաբար հարց է տալիս՝ «Եթե այդքան ուժեղ եք, ինչու՞ արդյունքը չի երևում»։ Եթե այդքան գումար եք ծախսել, ու՞ր են այդ ծախսած թվերի արդյունքները, երբ 2022 թվականից միակողմանի հանձնումների, զիջումների մեջ ենք։ Ամոթ չէ խոստովանելը, որ դուք ձեր տեղում չեք, որ ծախսերը արդյունավետ չեք կազմակերպել։ Գլխավոր խնդիրը կապված է մասնագիտական փորձի հետ։

Պաշտպանության համակարգը սովորական կառավարման ոլորտ չէ․ այն պահանջում է տարիների ռազմական փորձ, ռազմավարական մտածողություն և ճգնաժամային իրավիճակներում որոշումներ կայացնելու կարողություն։ Ո՞րն ունեք, կասե՞ք։ Գերագույն հրամանատարը լրագրող է, իսկ դու ուսուցիչ և չեք կարող առաջնորդել ժողովրդին ժամանակակից սպառնալիքների միջով։ Քննադատությունը անձնական չէ, այլ պրոֆեսիոնալիզմի մասին է: Ավելին՝ երբ առաջարկվում է խմբերով գնալ և տեսնել ռազմատեխնիկան, դա ավելի շատ հիշեցնում է ցուցադրական քայլ, քան լուրջ անվտանգային քաղաքականություն։ Բանակը չի «ցուցադրվում»․ այն գործում է։ Հայտարարում եք ձեր անարդյունավետ ծախսերի մասին, մինչդեռ երկիրը ծնկի իջած վիճակում է։ Թիվը դեռ արդյունք չէ և այդ թվերի հետևից դեռ գնալու են ։

Նախկինների հետ համեմատությունները հաճախ մոլորեցնող են։ Ժամանակները տարբեր են, սպառնալիքները՝ տարբեր, պայմանները՝ տարբեր։ Բայց կա մի բան, որը չի փոխվում՝ արդյունքը։ Նախկինում եղել են հաղթանակներ։ Այսօր ունենք կորուստներ։
Եթե նախկին «վատ» պայմաններում եղել են հաղթանակներ, իսկ այսօր «լավ» պայմաններում ունենք խնդիրներ, ապա հարցը պետք է ուղղել ոչ թե անցյալին, այլ ներկային։ Հարց պետք է ուղղեք ձեզ՝ դուք ձեր տեղու՞մ եք։ Եթե Բանակը ուժեղացրել եք, ինչու՞ ենք նահանջում

Եվ վերջապես՝ մի կարևոր հարց, որը մնում է օդում․ եթե իսկապես այդքան լավ զինվում ենք, ինչո՞ւ արտաքին սպառնալիքների հռետորաբանությունը չի համընկնում այդ պատկերին։ Սա ևս այն հակասություններից է, որը պահանջում է հստակ պատասխաններ, ոչ թե թվեր։ Ամոթ չէ խոստովանել սխալները։ Ամոթ է դրանք թաքցնել թվերի հետևում։ Անվտանգության հարցում ամենամեծ փաստարկը ոչ թե խոսքն է, այլ արդյունքը։ Իսկ արդյունքը, ցավոք, այսօր խոսում է ավելի բարձր, քան ցանկացած արդարացում։