Զարմացած եմ, որոշել եմ զարմանքս կիսել ձեզ հետ։ Օրերս ինձ մոտեցավ «նիկոլական կողմնորոշմամբ» մի ընկեր, որը 7 տարի շարունակ հավատում է Նիկոլին, սիրում է նրա վարած քաղաքականությունը, բայց սկսեց խոսել մտահոգ, ասաց՝ մեր պետությունը գնում է կործանման ուղիով, ժողովուրդը տառապում է, իսկ ներկայիս իշխանությունը ոչ թե պաշտպանում է մեր ազգային շահերը, այլ՝ քայքայում դրանք։ Գիտեր, որ աշխատում եմ թերթում, առաջարկեց իր դիտարկումները ներկայացնել հասարակությանը՝ որպես սրտացավ, ահազանգ հնչեցնող քաղաքացու խոսք, առանց իր անունը հիշատակելու։ Խոստացա կատարել խնդրանքը: Ներկայացնում եմ որոշ խմբագրմամբ:

Ասում է․ Հայաստանը կանգնած է ճակատագրական խնդրների առջեւ։ Վարչապետի վերջին ելույթը Եվրոպական խորհրդարանում, նրա իրականացրած հակահայկական գործողությունները, ամենօրյա խոսույթը ոչ միայն չեն պաշտպանում մեր ժողովրդի շահերը, այլեւ խորացնում են ներքաղաքական ճգնաժամը, թուլացնում պետական ինստիտուտները, սպառնում ազգային անվտանգությանը։ Իսկ մեր երկիրը գտնվում է արտաքին ճնշումների ու շրջափակման մեջ՝ Ռուսաստանից մինչեւ Եվրոպական Միություն ու ԱՄՆ, եւ ցանկացած սխալ քայլ կարող է վերաճել լայնածավալ ճգնաժամի:

Իր դիտարկմամբ, վարչապետի եւ ՔՊ կուսակցության աջակցությունն այս պահին 10-15% է կամ փոքր-ինչ ավելի՝ կախված ուսումնասիրողներից: Ընդդիմադիր ուժերն ունեն հասարակական աջակցություն, որը կարող է աճել, եթե նրանք կարողանան միավորվել, ձեւավորել միասնական ռազմավարություն եւ իրականացնել խաղաղ, օրինական, ընտրություններով իշխանափոխություն։ Մարդկանց մի մասը վախեցած է, մյուսները՝ հիասթափված, բայց իրական վտանգը անտեսելն անխուսափելի աղետի կվերածվի։ Ներքաղաքական բեւեռացումը խորանում է. ընտանիքներ, ընկերներ ու համայնքներ բաժանված են ընդդիմության ու իշխանության կողմնակիցների միջեւ, եւ սա չի կարող շարունակվել, առանց երկրին անդառնալի վնաս հասցնելու։ Արտաքին քաղաքական ճնշումները շատ են. եվրոպական եւ ռուսական կողմերից անհամաչափ գործողություններ, տնտեսական ու դիվանագիտական խափանումներ են ձեռնարկվում, որոնք ուժեղացնում են անորոշությունը եւ թուլացնում մեր դիրքը տարածաշրջանում։ Սահմանային ու անվտանգության սպառնալիքները չեն վերացել, կարող են վերաճել լայնամասշտաբ ռազմական հակամարտության, եթե իշխանությունը շարունակի նույն ռիսկային ուղին։ Ազատ խոսքի եւ մամուլի սահմանափակումը թուլացնում է հանրության վերահսկողությունն ու խլում քաղաքացիների հնարավորությունը՝ մասնակցելու սեփական պետության կառավարմանը։ Այս ամենը հստակ ցույց է տալիս, որ ժողովուրդը պետք է հասկանա իրավիճակի խորքը եւ զբաղվի իր անվտանգությամբ. այլեւս ոչ մի սպասում, ոչ մի հուսահատություն, ոչ մի կարճատես հույս՝ իշխանության նկատմամբ, որը կորցրել է վստահությունը: Ժողովուրդն այլ ճանապարհ է ուզում՝ արժանապատիվ, անվտանգ եւ կանխատեսելի ապագա, առանց թուրքերի ներխուժման վտանգի զգացողության, հայկական բանակի ու դիվանագիտության կողմից ամուր պաշտպանված: Իսկ Նիկոլ Փաշինյանի եւ ՔՊ-ի վարած քաղաքականությունն ուղղված է ոչ թե պետության, այլ անձնական իշխանության պահպանմանը: Նիկոլը չի կարող խաղաղ եւ ազգային շահերին համահունչ կառավարել, իսկ ժողովուրդը համաձայն չէ այն կուրսի հետ, որը նրանք տանում են:

Ընդդիմությունն ունի իրական հնարավորություններ, եթե ճիշտ ռազմավարություն որդեգրի: Առաջին եւ ամենակարեւոր քայլը պետք է լինի այն, որ բոլոր ընդդիմադիր ուժերը զերծ լինեն անձնական շահերից, իրար դեմ աշխատելուց եւ կենտրոնանան միայն ժողովրդի շահերի վրա: Հաջորդ կարեւոր քայլը տեղեկացվածությունն ու քարոզչությունն է: Երկրում տիրող իրական վիճակը պետք է մատչելի, պարզ լեզվով ներկայացնել մարդկանց՝ թվերով ու փաստերով, ցույց տալ վտանգները, որոնք կարող են հանգեցնել ազգային աղետի: Ժողովուրդը պետք է հասկանա, որ եթե անտարբեր լինեն, երբեք անվտանգ ու արժանապատիվ կյանքով չեն ապրի։ Քարոզչություն պետք է արվի ոչ միայն սոցիալական մեդիայով, այլ նաեւ համայնքային հանդիպումներ, բաց ու փակ միջոցառումներ պետք է կազմակերպեն, որտեղ մարդիկ կլսեն ճշմարտությունը եւ պայքարի պատրաստ կլինեն:

Կարեւոր քայլ է նաեւ վերահսկողությունն ընտրությունների նկատմամբ․ միջազգային դիտորդներ, քվեարկության պրոցեսի մշտադիտարկում, հնարավոր խարդախությունների բացահայտում, որ ընտրությունները լինեն արդար, եւ հանրությունը տեսնի իր ձայնի ուժը: Բացի այդ, անհրաժեշտ է զարգացնել խաղաղ, օրինական ճնշման մեխանիզմներ: Երթեր, պիկետներ, հավաքներ՝ օրենքի սահմաններում եւ առանց բռնության, ապահովելով հանրային ճնշումը: Այդ ընթացքում կարեւոր է նաեւ իրավիճակը ներկայացնել տարբեր դիվանագիտական հարթակներում, զգուշացնել ռիսկերի մասին եւ ստանալ արտաքին աջակցություն՝ լրացուցիչ ճնշում գործադրելով իշխանության վրա: Երբ ընդդիմությունը հաղթանակ գրանցի, իսկ որ կգրանցի, դա հաստատ է, անհրաժեշտ է իրականացնել հետընտրական վերահսկողություն: Պետական ինստիտուտների վերականգնում, կոռուպցիայի կանխարգելում, ազատ խոսքի եւ լրատվամիջոցների հզորացում՝ ապահովելու, որ պետությունը դառնա ամուր, անկախ, ժողովրդավարական, եւ կանխվեն նոր ճգնաժամերը:

Ըստ զրուցակցիս, հունիսի 7-ի ընտրություններից հետո հնարավոր է 3 սցենար. առաջինը՝ ընդդիմության հաղթանակը, որը կվերականգնի ժողովրդի իշխանությունը, կամրապնդի ազգային անվտանգությունը, եւ հանրությունը կտեսնի իր ձայնի ուժը։ Երկրորդը՝ միջանկյալ արդյունքներ, երբ կան որոշ հաջողություններ, բայց ներքաղաքական ճգնաժամը պահպանվում է, եւ անհրաժեշտ է շարունակական ճնշում ու հետեւողական քայլեր։ Երրորդը՝ իշխանության պահպանությունը, ինչը կհանգեցնի երկարաժամկետ անկայունության, արտաքին ճնշումների աճի եւ պետական անվտանգության սպառնալիքի: Ժողովուրդը չի պատրաստվում ենթարկվել, թողնել, որ երկիրը տանեն ոչնչացման: Խաղաղ, օրինական, միասնական ու վճռական քայլերով հնարավոր է ազատել երկիրը, վերականգնել արժանապատվությունը եւ ապահովությունը: Միայն միասնական, տեղեկացված եւ հետեւողական գործողություններով մենք կարող ենք կանգնեցնել կործանման ճանապարհը, հաղթահարել ճգնաժամը եւ ստեղծել ապագա, որտեղ հայ ժողովուրդը կապրի արժանապատիվ, ազատ եւ ապահով:

Շատ զարմացած եմ նախկին «նիկոլականի» վրա, այն, ինչ նա ասում էր, միանգամայն անկեղծ ու մտահոգիչ էր: Ասաց, որ էլի կան իշխանամետ ընկերներ, ովքեր կասկածով են մոտենում այս իշխանությունների վերարտադրությանը: Չգիտեմ՝ «կոտրվո՞ւմ» են, թե՞ իրատես են դառնում։ «Դարձի եկած ընկերոջ» խոսքերը ցույց են տալիս, որ նույնիսկ ամենահամառ իշխանամետների մեջ կան մարդիկ, ովքեր սկսել են տեսնել իրականությունը, հասկանում են վտանգները եւ իրավիճակի փոփոխություն են ուզում: