Քրեական օրենսգիրքը սեփական շահերին Հայաստանի բոլոր ժամանակների իշխանություններն են, իհարկե, ծառայեցրել, բայց սրանք մի ուրիշ կատաղի եռանդով են դա անում` խտրականություն չդնելով իրենց թիրախների միջեւ:

Կին կլինի, տարեց կամ հիվանդ մարդ, անչափահաս, ազգային հերոս` սրանց համար ոչ մի նշանակություն չունի: Անշուշտ, եթե օրենքը նույն խստությամբ կիրառվեր բոլորի հանդեպ, կարող էինք մտածել` դե, բոլորը հավասար պայմաններում են, դաժան են բոլորի հանդեպ: Այսպես ասած` սկզբունքային մոտեցում է, որոշել են պատժի ինստիտուտը լիարժեք կիրառել, անողոք պայքար տանել հանցավորության դեմ: Բայց աջուձախ տեսնում ենք պատժից խուսափող յուրայինների, ծանր հանցանք կատարած եւ ազատության մեջ մնացած անձանց, տարբեր հանցագործությունների նկատմամբ աչք փակելու դեպքեր:

Եւ ամենաանթույլատրելի` Փաշինյանի ժամանակներում ոչ թե մարդկանց արարքներն ու գործողություններ են պատժվում, այլ խոսքը: Իսկ եթե խոսքի համար մեզանում որեւէ մեկը պետք է դատվեր, ապա առաջինը հաստատ պետք է լիներ ինքը` Նիկոլ Փաշինյանը:
Եթե բռնություն գործադրելու մեղադրանք են հարուցում 18-ամյա չարատավորված, լավ սովորող, լավ բնութագրվող պատանու նկատմամբ, ով ոչ մեկին ռեալ չի վնասել, ապա այս 8 տարում քաղաքացիների նկատմամբ բռնություն կիրառած ոստիկանները, մարդկանց վրա մարտական նռնակներ նետած ուժայինները (Բաղրամյան պողոտայի դեպքը չենք մոռացել), ընդդիմադիրներին տեսախցիկների առաջ ծեծած ՔՊ-ական պատգամավորներն ու, ասենք, Նոր Նորքի` «Հանրապետության» անդամ թաղապետը պետք է վաղուց պատիժ կրելիս լինեին:

Մինչդեռ Հայաստանում օրինականությունն ու արդարադատությունը երբեք այսքան ոչնչացված չեն եղել եւ իրավապահ համակարգն էլ երբեք այսքան տգետ ու ծառայամիտ չի եղել, որքան հիմա: Առհասարակ` ամեն զանցանքի ու մանր հանցանքի համար մարդկանց բանտ նետելն այլ բան չի նշանակում, քան այն, որ որոշում կայացնողները խեղված հոգեբանություն ունեն եւ անհաղթահարելի ատելություն` հայ ժողովրդի նկատմամբ: Իսկ 18 տարեկան երեխային կալանավորելու հրահանգ իջեցրածը պետք է ոչ զավակ ունենա, ոչ խիղճ, ոչ տղամարդկություն ու սարսափից պետք է կորցրած լինի իրականության զգացումն ու բանականությունը:

Ընդդիմությանն ուղղված վիկտորինաներ առաջարկող, քարաքոսի ու ուղղագրության թեմաներով հումորներ անող Նիկոլ Փաշինյանն իրեն անպարտելի է զգում` թիկնազորով, տարբեր ուժայիններով, պետբյուջեից բարձր աշխատավարձ ստացող ու իրենց աթոռների վրա դողացողներով շրջապատված: Նրան երեւի թվում է, թե այդ մարդիկ իր անձին են ծառայում` երբ իր հրահանգով բազմությունն են ճեղքում, պատարագներ պղծում, մարդկանց բերման ենթարկում, կալանավորում…

Սակայն ցանկացած ադեկվատ մարդ կգիտակցեր, որ դա ոչ թե իր ուժն է, այլ` իր պաշտոնի: Իսկ պաշտոնն, ինչպես հայտնի է, հավերժ չէ եւ յուրաքանչյուր ողջամիտ մարդուն պարզ կլիներ, որ այդ գործիքակազմը վաղ թե ուշ կարող է իր դեմ կիրառվել: Բայց, ինչպես ասում են, բնությունը ժլատ է գտնվել խելքի ու հեռատեսության հարցերում` նրան թվում է, թե ինքը հավերժ պաշտոնավարելու է, բումերանգի մասին պատմություններն էլ իր թշնամիների հորինածն են: Ի դեպ, դա չի էլ թաքցնում. վերջերս լրագրողի հարցին, թե դուք ժամանակին դեմ էիք, որ երկու ժամկետից ավելի պետության ղեկավարը պաշտոնավարի, հիմա ձգտում եք 3-րդ սռոկի գնալ, ասաց, որ խորհրդարանական կառավարման համակարգը սռոկ-մռոկ չի ճանաչում` ես կարող եմ հավերժ ընտրվել եւ օրինակ բերեց եւրոպական երկրները, որտեղ վարչապետները 3-4 անգամ վերընտրվում են:

Բայց հարցը հնարավորության մասին չէ, այլ բարոյականության, պարկեշտության, քո նախկին ասածներին հավատարիմ մնալու եւ մարմնիդ ծանությունից «ճխլված» աթոռն ազատելու: Այն մասին, որ հասկանաս քո ավերածությունների հետեւանքները եւ տեղ ազատես ուրիշի համար: Ակնհայտ է, չէ՞, որ քեզ մոտ չի ստացվել ու այլեւս չի ստացվելու, գուցե մեկ ուրիշի մոտ ստացվի…