Յուրաքանչյուր խաչելության հետևում միշտ կա մի Հուդա։

Մենք ընտրել ենք ամենահեշտ ճանապարհը՝ չենք անմահացրել նրան որպես դավաճան, պարզապես մոռացել ենք։
Գուցե Հարության ուրախության պատճառով։
Գուցե որովհետև նա ինքնասպան եղավ, կամ այդպես են ասում։

Գուցե որովհետև Պիղատոսը, որ ձեռքերը լվաց, ավելի է հիշվել, քան նա։
Բայց նա մնում է առանցքային կերպար։
Ինչո՞ւ նա դա արեց։
Երեսուն արծաթի՞ համար։
Թուլությա՞ն պատճառով։

Չարի՞ց էր… թե՞ իր մեջ կրում էր մեր բոլորի չարիքը։
Որտե՞ղ է հիմա նրա հոգին։
Ունե՞ր նա հարազատներ, ովքեր սիրում էին նրան։
Դատապարտվե՞ց… թե՞ հասկացվեց։
Աստվածաբանությունը պարզ պատասխան չի տալիս։
Ոմանք նրան տեսնում են որպես դավաճան, մյուսները՝ որպես գործիք,
իսկ ուրիշները՝ որպես մարդ, որ կործանվեց իր իսկ սխալի ծանրության տակ։
Բայց մի բան հստակ է․
Խաչը չկա առանց մեղքի, և Հարությունը չկա առանց ներման։
Զատիկը միայն լույս չէ։
Դա հնարավորություն է, որ նույնիսկ ամենախորն անկումը կարող է տեսնվել, հասկացվել… և փրկագնվել։
Քանի որ եթե Քրիստոս հարություն է առել, ապա ոչ մի պատմություն վերջնական փակված չէ։
Քրիստոս յարեաւ ի մեռելոց:

Միքայել Մինասյան