Արցախը մտածված տվեցինք, որ Հայաստանը փրկենք, բայց եթե պետք է՝ Հայաստանն էլ կտանք, որ Նիկոլին փրկենք: Հա, բա ի՞նչ: Ո՛ւմ է պետք Հայաստանն առանց Նիկոլի: Եվ, որպեսզի Հայաստանի հանձնումը շատ ցավոտ չլինի, պետք է այնպես անել, որ հենց Նիկոլը հանձնի Հայաստանը: Նրա մոտ հանձնելը լավ է ստացվում: Հանձնում ենք հաղթելով, հանձնում ենք թշնամուն հօդս ցնդեցնելով, զգետնելով: Իսկ եթե պետք է, որ հենց Նիկոլը հանձնի, ապա առաջիկա հունիսի 7-ին գնում ենք ընտրատեղամաս եւ ընտրում Նիկոլի թիմին: Այդ թիմի անունն է՝ ՔՊ, այսինքն՝ քաղաքացիական պատերազմ, որից չենք խուսափի, եթե չընտրենք իրեն: Բա մեզ քաղաքացիական պատերազմ պե՞տք ա… Լսեցի՞ք, թե Մակրոնն ինչ ասաց: Ասաց, որ ինքն աջակցելու է Նիկոլին, որպեսզի ՔՊ-ն հաղթի, ու քաղաքացիական պատերազմ չլինի: Մի խոսքով, ՔՊ չընտրենք՝ ընկնելու ենք ք.քը: Ավելի լավ է՝ ընտրենք Նիկոլին, Նիկոլը, ինչպես միշտ, թող հաղթելով, Հայաստանը սուսուփուս հանձնի, մենք էլ՝ աշխարհով մեկ խայտառակ չլինենք:

Ավելի լավ է՝ մենք այսօրվանից Հայաստանի Հանրապետության համար նոր անուն որոշենք, մի այնպիսի անուն, որի մեջ «Հայաստան» բառը չլինի: Ալիեւն առաջարկում է «Արեւմտյան Ադրբեջան» տարբերակը, բայց Նիկոլը, կարծես, համաձայն չէ: Ալիեւի առաջարկի մեջ «Նիկոլ» եզրույթը չկա, իսկ դա արդեն խնդրահարույց է պատմականության տեսանկյունից: Բա հետագա սերունդները չիմանա՞ն, թե ով է կործանել Հայաստանի Հանրապետությունն ու հիմնադրել «Արեւմտյան Ադրբեջանը»: Ես Ալիեւին կառաջարկեի մեր երկրի անունը դնել «Նիկոլբայջան» ու դրանով հարցը փակել: Ի՞նչ է պատահել վերջապես… Բա էլ ո՞ր օրվա քիրվան ես, Իլհամ ջան, որ այս փոքրիկ զիջումն էլ չանես: Դրա դիմաց ես Նիկոլին կխնդրեմ՝ չշտապել ՄԱԿ-ում գրանցել այդ «պետությունը»: Մի 30-35 տարի կմնանք որպես չճանաչված հանրապետություն, իսկ հետո, ինչպես ասում են, որտեղ կտրի կապը… Արցախը դրա լավագույն օրինակն է: Չէ, ի՞նչ եմ ասում, Արցախը մասամբ ճանաչված պետություն էր եւ գուցե հետագայում ճանաչվեր, եթե դուք, Իլհամ ջան, Նիկոլի հետ Արցախի գլուխը չուտեիք: Ուստի համաձայնիր՝ Հայաստանի անունը դնենք «Նիկոլբայջան», որպեսզի որոշ անկապ պետություններ միամիտ-միամիտ չճանաչեն այն, եւ դու, Իլհամ ջան, ստիպված չլինես այդ կապակցությամբ մեզ պատերազմ հայտարարել: Թողնենք՝ Նիկոլն աշխատի, իր ձեւով հանձնի, եւ մենք չընկնենք անիմաստ ղալմաղալի մեջ: Հազիվ ենք բարեկամացել…

Շտապողականությունը, Իլհամ ջան, էս գործին խանգարում է: Դու ավելի լավ կանես՝ չորս ոտքով գազ չտաս ու չպահանջես, որ 300 հազար ադրբեջանցի հենց վաղը գա ապագա «Նիկոլբայջան», որ ՀՀ սահմանադրությունը հենց վաղը փոխվի, որ ափալ-թափալ սահմանազատում-սահմանագծում արվի: Դա Նիկոլին պետք չէ, իսկ ավելի ստույգ՝ խանգարում է Նիկոլին շուտ հանձնել-պրծնել: Որ Նիկոլը հունիսի 7-ին չընտրվի, հնարավոր է՝ քո եւ Նիկոլի պատրաստած կղանքը ելնի ավտոբուս: Իսկ որ ելավ՝ վերջ Նիկոլի իշխանությանն էլ, «Նիկոլբայջանին» էլ, 300 հազար ադրբեջանցուն էլ, ՀՀ սահմանադրության ամորձատմանն էլ… Հասկանալի արտահայտվեցի, այնպես չէ՞:

Կարող եմ ավելի պարզ արտահայտվել, պարոն Ալիեւ: Հայաստանում իրավիճակն այնքան էլ քո եւ Մակրոնի պատկերացրածը չէ: Այստեղ մարդիկ գիտեն, թե ինչ է սպասվում Հայաստանի Հանրապետությանը, եթե Նիկոլն ու ՔՊ-ն, այդ թվում՝ դու եւ Մակրոնը, հաղթեք ընտրություններում: Եվ այդ մարդկանց մեջ մի փոքրիկ խումբ է միայն համաձայն, որ Նիկոլը մնա իշխանության, իսկ երկիրը կորցնի իր անկախությունն ու դառնա արոտավայր ձեր խաշնարածների համար: Քո քիրվան հայտարարել է, որ եթե ինքը չընտրվի, սեպտեմբերին պատերազմ կլինի: Գիտե՞ս, թե ինչպես են հայերն արձագանքել նրա հայտարարությանը… Ասել են՝ թքած… Թքած սպառնալիքիդ վրա էլ, քաղաքացիական պատերազմի վրա էլ: Ասել են՝ ստախոս, հերիք ու բոլ եղավ՝ գլխներիս «Չարի վերջը» խաղաս:
ՀԳ. Հետաքրքիր է՝ Ալիեւը «Չարի վերջը» կարդացե՞լ է: Եթե ոչ, կարող է Նիկոլից հարցնել: Կպատմի: