Այս կիրակի Եկեղեցի էի գնացել։ Ժամերգությունից հետո հավատացյալների մեջ մի ծանոթ կնոջ հանդիպեցի։ Մի քիչ խոսեցինք, հետո, ինչպես միշտ, խոսակցությունը հասավ քաղաքականությանը։

-Ու՞մ ես ընտրելու, – հարցրի՝ մտածելով, որ հաստատ Սամվել Կարապետյանի անունը կտա․ վերջիվերջո մեծ բարերարը վաղուց Եկեղեցու համար հարված ստացած մարդու կերպար է։
Կինը ժպտաց։
-Սուր Երրորդությանը։
Մի պահ չհասկացա։
-Դա ի՞նչ նոր կուսակցություն է։
Նա երեք մատը բարձրացրեց։
-Երրորդ համարին։
Հետո շատ հանգիստ, բայց ներքին համոզվածությամբ սկսեց բացատրել, որ երեք թիվը պատահական չէ։ Ասում էր՝ Աստված հենց այդ թիվն է շնորհել Բարերարին։ Սուրբ Երրորդության խորհուրդ կա դրա մեջ, վերևից տրված նշան։
Եվ հանկարծ ավելացրեց․
-Եթե Փաշինյանը հասկանար, որ հավատացյալները երեքի մեջ Աստծո նշան են տեսնելու, ամեն ինչ կաներ այդ համարը վերցնելու համար։ Բայց իրեն ուրիշ թիվ է հասել։ Այն թվի մեջ վեց կա։ Դա արդեն զգուշացում է։

Ես չվիճեցի։ Որովհետև ուզենք թե չուզենք՝ մեր քաղաքականությունը վաղուց միայն ծրագրերի ու գաղափարների դաշտում չէ։ Այն աշխատում է նաև նշանների, պատկերների, ենթագիտակցության լեզվով։ Այդ լեզուն շատ լավ է հասկանում ու նրա հիմնադիրն է Փաշինյանը։ Նա տարիներ շարունակ քաղաքականությունը կառուցել է սիմվոլների վրա՝ քայլք, ուսապարկ, մուրճ, սև-սպիտակ բաժանում, «իրական Հայաստան», «թավիշ», «պողպատե մանդատ»։ Նույնիսկ թվերն ու գույները հաճախ դառնում են քաղաքական հաղորդագրություն։

Այդ պատճառով էլ այդ կնոջ խոսքերը ինձ տարօրինակ չթվացին։ Նա պարզապես քաղաքականությունը ընկալում էր այն նույն նշանային համակարգով, որով վաղուց աշխատում են իշխանությունները։ Այստեղ են ասում՝ ինչ գործիքով իշխանության ես գալիս, նույն գործիքով էլ հեռանալու ես։