Քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Երբ ղեկավարը հիստերիայի մեջ է, դա վատ նշան է.
Դատելով այս մարդու շարունակվող հիստերիայից՝ նրա գործերը վատ են գնում։ Հավանաբար, նրան ցույց են տալիս հարցումների արդյունքները, և դրանք ակնհայտորեն անմխիթար են։

Չօգնեց անգամ եվրո-թատրոնը, որը հատուկ կազմակերպվել էր՝ ընտրություններում նրան օգնելու համար։ Հյուրերի մեկնելուց հետո պարզվեց, որ Հայաստանը դրանից ոչ մի կոնկրետ բան չի ստացել. միայն լուսավոր ապագայի խոստումներ և շարունակվող երկխոսության հեռանկարների քննարկման շուրջ բանավեճերի շարունակություն։
Էլ ի՞նչ կարող է ասել այս մարդը, ում խղճին է կորսված Արցախը, 5000 սպանվածն ու անհետ կորածը (թող գոռա որքան ուզում է, այդ թվերը հնչեցվել են ԱՄՆ Սենատում), Մեղրիի հանձնումը, անկլավների հանձնումը, 300 հազար ադրբեջանցիների մոտալուտ վերադարձն ու Հայաստանի ապամոնտաժումը։
Էլ ի՞նչ է նրան մնում, եթե ոչ՝ գոռալ, հիստերիա անել, սպառնալ։ Էլ ինչպե՞ս նա կարող է արդարանալ 8 տարվա մղձավանջի, ցավի, կորուստների ու խաբված խոստումների համար։
Մնում է միայն ամենահեշտ ճանապարհը. վախկոտաբար ամեն ինչում մեղադրել արցախցի փախստականներին, անպաշտպան մարդկանց, ովքեր հենց նրա հանցավոր սխալների պատճառով են կորցրել իրենց տունն ու իրենց որդիներին։ Մեղադրել այն նույն մարդկանց, որոնց հետ նա պարում էր Շուշիում, ում 2018 թվականին անվտանգություն ու խաղաղություն էր խոստանում։ Գտնել քավության նոխազ, մեղադրել նրանց, ովքեր չեն կարող իրենց պաշտպանել, որպեսզի շեղի ուշադրությունն իրենից և մեկ պարզ ճշմարտությունից. մինչև 2018 թվականի հեղաշրջման ժամանակ այս վախկոտի ու դավաճանի իշխանության գալը մենք ունեինք արժանապատիվ խաղաղություն, մենք ունեինք Արցախ, մենք ունեինք Մեղրի, մեզ ամեն օր պատերազմով չէին սպառնում, մեզ չէին անվանում «Արևմտյան Ադրբեջան», իսկ Երևանը՝ «Իրևան»։

Խուսափել պատասխանատվությունից, մեղքը բարդել փախստականների վրա, մատ թափ տալ երեխայով կնոջ վրա, միացնել իր պրոպագանդայի մեքենան բոլոր ալիքներով, որպեսզի արցախցիները մեղադրվեն իր իսկ ռեժիմի բոլոր հանցագործությունների մեջ։
Եվ հայհոյել, և սպառնալ, և քաշքշել կանանց՝ վերջին փողոցային խուժանի պես։ Ահա նա՝ այս աղանդի և մեր «պետության ղեկավարի» կերպարը։