Էդուարդ Աղաջանյանը գրել է․

Մի քանի դիտարկում մայիսի 28-ին Երեւանում անցկացրած զինվորական շքերթ անվանումով շոուի մասին։

1.Ցանկացած իրեն հարգող երկրում այդ երկրի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը զինվորական շքերթն ընդունում է հոտնկայս’ կանգնած վիճակում, անկախ նրանից, թե այդ զինվորական շքերթը որքան ժամանակ է տեւելու։ Դա հարգանքի նշան է սեփական երկրի Զինված ուժերի նկատմամբ, քո կողքով շարային կեցվածքով անցնող զինվորի նկատմամբ։

Այդպես են վարվել Կարեն Դեմիրճյանը ու Վազգեն Սարգսյանը՝ 1999 թ-ի սեպտեմբերի 21-ին Հայաստանում անցկացրած զինվորական շքերթի ժամանակ։ Այդպես են վարվել Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը՝ իրենց ղեկավարման տարիներին անցկացրած զինվորական շքերթների ժամանակ։ Այդպես են վարվել նույնիսկ ԽՍՀՄ-ի բոլոր ղեկավարները՝ հիշում եք այն ժամանակվա պոլիտբյուրոյի 70-80 տարեկան ծեր ու հիվանդ պապիկներին, որոնք իրենց տանջելով, ժամերով կանգնած են եղել Կարմիր հրապարակի Լենինի դամբարանի ամբիոնի մոտ, մինչեւ զինվորական վերջին մեքենան չանցներ, վերջին զինվորը շարային քայլքով չհեռանար հրապարակից։

Իսկ սրանք, շքերթի մեծ մասը հարմարավետ նստած են եղել, հատուկ իրենց համար տեղադրված նստարանների վրա, կարծես ոչ թե զինվորական շքերթ ընդունելու, այլ թատրոն, ներկայացում դիտելու համար եկած լինեն։

2. Անկախությունից հետո, բոլոր զինվորական շքերթների ժամանակ ՀՀ բարձրաստիճան ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը բեմում միշտ կանգնած է եղել բիբլիական Արարատ լեռան ֆոնի վրա, որը միշտ խորհրդանշում էր այն, որ մենք ոչինչ չենք մոռացել, ոչինչ չենք ուրացել, ու միշտ՝ տարեցտարի, սերնդից սերունդ, փոխանցելու ենք հայկական Սիսն ու Մասիսը Մայր Հայաստանին վերամիավորելու մեր դարավոր երազանքը։ Արարատ լեռը դարձել էր մեր ազգային սիմվոլը, հայ ազգի բրենդը։

Ամբողջ աշխարհը ճանաչում էր մեզ Արարատ լեռով, ինչը երկար տարիներ թուրքերի մոտ աննկարագրելի խանդ ու զայրույթ էր առաջացնում։

Իսկ հիմա…, որ լեռան ֆոնի վրա են սրանք ընդունում զինվորական շքերթը, այն էլ ոչ թե կանգնած, այլ նստած…
Արարատի՞…. Ոչ…։

Պարզվեց, որ իրենց հետեւում տեղադրված այս անհասկանալի ու ամորֆ դեկորացիան, դա Արագած լեռն է…, որով իրենք փորձում են փոխարինել Արարատը։

Ու ինձ թվում է, որ այդ շոուն կազմակերպվել է հենց դրա համար, որ ամբողջ աշխարհին ցույց տան ոչ թե մեր սպառազինությունը, որը դժվար թե որեւէ մեկին զարմացնի, վախեցնի ու տպավորի, այլ հենց այն, որ մենք, հանուն «խաղաղության» կամավոր հրաժարվում ենք մեր դարավոր սիմվոլներից, երազանքներից, իղձերից, որպեսզի հանկարծ չբարկացնենք մեր «խաղաղասեր» հարեւաններին։

Ու ձեռքի հետ էլ նաեւ մեզ՝ շարքային քաղաքացիներին հասկացնեն, որ նման միջոցառումների ժամանակ մենք այլեւս Արարատ լեռ չենք տեսնելու, որպեսզի կամաց-կամաց, աստիճանաբար սովորենք, ընտելանանք եւ համակերպվենք դրա հետ, ինչպես համակերպվել ենք պարտության հետ, Արցախի կորստի հետ, մինչեւ հիմա հայ գերիներին չվերադարձնելու եւ հավերժ Բաքվի բանտերում տառապելու փաստի հետ։