Երկուսն էլ երկրի նվաստացում են՝ ԱԽՔ-ի հանդիպումն էլ, Քոչարյանի ելքի արգելքն էլ
Mon, 15 Jun 2026 11:15:47 +0400
Ո՞րն է նվաստացուցիչ՝ ԱԽՔ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանի ու Ադրբեջանի նախագահի օգնական Հիքմեթ Հաջիևի հանդիպումը Դիլիջանո՞ւմ, թե՞ ՀՀ երկրորդ նախագահի Հայաստանից ելքի արգելքը։ Սա ես ուզում եմ հարցնել մեր ժողովրդին, և յուրաքանչյուրն իր մտքում թող անկեղծորեն մտածի։ Մտածեք այն արժեքային համակարգով, որն ունեցել եք մինչև 2018 թվականը։
Ընտրությունից անմիջապես հետո հաղթող երկրի ներկայացուցիչը ներկայացել է պարտված ու իր պահանջները կատարող երկիր, որի վարչապետին, իրենց իսկ խոստովանությամբ, «ինքն է նշանակել», և եկել է հերթական գինը պահանջելու։ Ցնծա՛, Հայաստան, ցնծա՛, հայ ազգ։ Դա «մեծագույն հաղթանակ է», «աննախադեպ պատմական հանդիպում»։ Հանկարծ չփորձեք մտածել, որ դրանով Հայաստանը նվաստանում է։
Իսկ մյուս կողմից՝ Հայաստանի Հանրապետության երկրորդ նախագահին արգելում են դուրս գալ երկրից։ Անկախ նրանից՝ ով ինչ քաղաքական վերաբերմունք ունի նրա նկատմամբ, փաստը մնում է փաստ. պետությունը, որը տարիներ շարունակ խոսում է ժողովրդավարությունից, իրավունքի գերակայությունից և քաղաքական հետապնդումների բացակայությունից, հերթական անգամ հայտնվում է կասկածների ու հարցականների կենտրոնում։ Եվ այստեղ նույնպես մեզ հորդորում են չտեսնել նվաստացումը, չտեսնել այն պատկերը, երբ երկրի ներսում քաղաքական հաշվեհարդարի տպավորությունը դառնում է պետական կառավարման մշտական ուղեկից։
Ամենացավալին այն է, որ հասարակությանը փորձում են պարտադրել երկակի չափանիշներ։ Մի դեպքում ազգային արժանապատվության հաշվին արված զիջումները ներկայացվում են որպես խաղաղասիրություն, մյուս դեպքում քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ կիրառվող սահմանափակումները՝ որպես օրենքի հաղթանակ։ Իսկ եթե որևէ մեկը համարձակվի հարցնել՝ արդյո՞ք երկուսն էլ չեն վնասում Հայաստանի հեղինակությանը, նրան անմիջապես կպիտակավորեն։
Բայց իրականությունը պիտակներից չի փոխվում։ Պետության հեղինակությունը խոցվում է ոչ միայն արտաքին հարաբերություններում ցուցաբերվող անպաշտպան կեցվածքով, այլև ներքին կյանքում արդարության և հավասարության նկատմամբ վստահության կորստով։ Երբ հաղթողի տոնով խոսողներն ազատ շրջում են Հայաստանի տարածքում, իսկ Հայաստանի ներսում քաղաքական գործընթացները ավելի ու ավելի շատ հարցեր են առաջացնում, հասարակությունն իրավունք ունի հարցնելու՝ այս ամենի մեջ որտե՞ղ է պետական արժանապատվությունը։
Եվ եթե անկեղծ լինենք ինքներս մեզ հետ, ապա խնդիրը ոչ թե այն է, թե այս երկու իրադարձություններից որն է ավելի նվաստացուցիչ։ Խնդիրն այն է, որ երկուսն էլ, յուրովի, ձևավորում են մի իրականություն, որտեղ ազգային արժանապատվության, պետական ինքնիշխանության և իրավական հավասարության մասին բարձր խոսքերը գնալով ավելի դժվար է համատեղել առկա փաստերի հետ։ Այդ պատճառով էլ հարցը մնում է բաց՝ մենք իսկապե՞ս շարժվում ենք դեպի արժանապատիվ խաղաղություն և ժողովրդավարություն, թե՞ պարզապես սովորում ենք նոր անուններով կոչել նույն նվաստացումները։