Արդարադատության նախարարը, կարծես, երկար մտածելուց հետո եկել է մի փայլուն գիտական բացահայտման․ իր անունը ոչ թե պարզապես անուն է, այլ առաքելություն։ Ինքը Սրբուհի Արդարադատյանն է։ Եվ այդ առաքելությունը նա լրագրողների առաջ կատարում է լիարժեք՝ որպես «արդարության կենդանի ճիչ»՝ միկրոֆոնով ուժեղացված։

Ընտրական արդյունքները վիճարկող բոլոր քաղաքական ուժերին նա մեկ հովանի տակ է հավաքում ու հանգիստ հայտարարում, որ ընտրության վիճարկման որևէ հիմնավոր փաստարկ, ըստ էության, չի հայտնաբերվել։ Քամին միշտ մի ուղղությամբ է փչում, հենց այդ ուղղության տակ էլ Սրբուհին կանգնած է։ Այսինքն՝ եթե ինչ-որ մեկը դեռ փորձում է հակառակն ապացուցել, ապա նա պարզապես դեռ չի հասցրել տեղեկանալ, որ գործի մեջ է Սրբուհի Արդարադատյանը։

Սահմանադրական դատարանի վճռից առաջ Սրբուհու «նախավճիռային ճշմարտությունը» արդեն պատրաստ է․ ընտրությունները վավեր են, որովհետև… դեռ չեն հասցրել անվավեր ճանաչվել։ Սա ընտրական վեճի յուրահատուկ դիտարկում է՝ մինչև դատական գործընթացի ավարտը ստացված վերջնական արդյունքով։ Իրավական նորարարություն, որը կարելի է հանգիստ անվանել «կանխավավերություն»՝ երբ փաստի կարգավիճակը որոշվում է նախքան փաստի քննարկումը։

Մինչ բարձր դատարանը դեռ զբաղված է իր «դանդաղ, անհարմար մանրամասներով», քաղաքական դաշտի մյուս կողմում արդեն ընթանում է արագընթաց ժողովրդավարություն․ ՔՊ-ում ձևավորվում են, վերաձևավորվում են, ընտրվում են ու նույնիսկ ինքնաընտրվում են պաշտոններ՝ ժամանակակից ինտերակտիվ խաղի նման, որտեղ յուրաքանչյուր կոճակ արդեն ունի իր կանխատեսելի հաղթողը։

Եվ սա, ինչպես Սրբուհին է բացատրում, պարզապես ժողովրդավարություն է։ ՔՊ-ի՝ «արագացված ժողովրդավարության» ձևաչափը։ Այնպիսի տպավորություն է, ասես Սահմանադրական դատարանը պարզապես փորձում է հասցնել արդեն պատրաստ եզրակացությանը՝ չխանգարելով ընթացող ներդաշնակ գործընթացին՝ պաշտոնների բաշխման իր գեղեցիկ և հանգիստ ընթացակարգով։