Իրավական համակարգում աշխատող ցանկացած մեկին եթե ասես՝ ոմն մեկն ինձ սպառնացել է՝ «եթե ասածս չանես, քեզ կսպանեմ» բառերով, իսկույն գործ կհարուցեն։ Էլ դեսուդեն չեն ընկնի, չեն քննարկի՝ դա կարծիք էր, զգուշացո՞ւմ, թե՞ սպառնալիքի իրագործման փորձ։ Բայց այնպես է ստացվում, որ պետության ղեկավարը ընտրությունից առաջ հայտարարում է. «Եթե ՔՊ-ն Սահմանադրական մեծամասնություն չստանա, սեպտեմբերին աղետաբեր պատերազմ է լինելու», և իրավական ոչ մի ատյան նույնիսկ չի փորձում հասկանալ՝ սա ի՞նչ է, եթե ոչ հանրային ահաբեկում։ Սա արդեն ոչ թե ոմն մեկի, այլ վարչապետի հնչեցրած սպառնալիքն է։ Սպառնում է ոչ թե մեկ մարդու, այլ մի ամբողջ ժողովրդի, որի հազարավոր զոհերի արյունը դեռ չի չորացել, որի վերքերը դեռ բաց են, որի հիշողությունը դեռ ցավում է։ Վարչապետը հանրությանը աղետաբեր պատերազմով է ահաբեկում․ դա նորմա՞լ է

Ընդամենը ահաբեկման մի փոքրիկ դրվագ եմ մեջբերում։ Իսկ նման դրվագներն այնքան շատ են, որ տպավորություն է՝ Հայաստանը դրել են քաղաքական հրթիռային հրետակոծության տակ ու ամեն ընտրությունից առաջ նույն բարձրախոսով հայտարարում են. «Եթե մեզ չընտրեք՝ կհրետակոծվեք»։ Հետո էլ զարմանում են, թե ինչու է հասարակությունը վախեցած, անվստահ ու լուռ։

Եվ այս ամենի ֆոնին նույն հասարակությանը հորդորում են հավատալ իրավական պետությանը, սպասել բարձր դատարանի արդարամիտ վճռին։ Մի՞թե արդարադատությունը պետք է սկսվի միայն այնտեղ, որտեղ սպառնացողը շարքային քաղաքացի է, իսկ ավարտվի այնտեղ, որտեղ սպառնացողը բարձր պաշտոնյա է։

Իսկ եթե սպառնալիքը հանցագործություն է, ապա այն հանցագործություն է անկախ նրանից՝ այն հնչում է բակի անկյունո՞ւմ, թե կառավարության ամբիոնից։ Հակառակ դեպքում ստացվում է, որ մեր երկրում օրենքը ոչ թե կույր է, այլ պարզապես ընտրողաբար է տեսնում։