Տասը տարի առաջ այս օրը, 17 հուլիսի 2016 թվականին տեղի ունեցավ «Սասնա Ծռեր» խմբավորման կողմից Ոստիկանության Երեւանի ՊՊԾ գնդի գրավումը:

Համոզված լինելով, որ Հայաստանը, արտաքին և ներքին առումներով գտնվում է գահավիժման մեջ, և որ այդ գահավիժումը կասեցնելու խաղաղ միջոցների առջեւ բոլոր դռները փակված էին, ես՝ Արմեն Բիլյանս մասնակցություն բերեցի այդ

գործողության:

Հետո պարզվեց, որ այդ գործողությունն ունեցել է ինձ և մասնակիցներից

շատերին անհայտ ծալքեր:

Բայց իմ ճակատագիրն այդ ծալքերից անտեղյակ լինելու իրողությամբ

չսահմանափակվեց:

Գործողության ավարտից և կալանավորվելուց երեք ամիս անց իմ նկատմամբ

մեղադրանք առաջադրվեց՝ գնդի շենքերից մեկում գտնվող ոստիկան Գագիկ

Մկրտչյանին վիրավորելու կապակցությամբ, ով մեկ ամիս անց մահացավ, և սա այն

դեպքում, երբ ես ոչ միայն չէի եղել նրան վիրավորողը, այլ տեղի

ունեցած դեպքի շենքում չէի գտնվել:

Իմ նկատմամբ այդ կեղծ և անարդար մեղադրանքի առաջադրումը Սերժ Սարգսյանի իշխանության և այն ժամանակ իմ պատկանած «շարժման» 2-3 առաջնորդող դեմքերի միջեւ դավադիր համաձայնության արդյունք էր: Այդ մասին ես և շատ ուրիշներ բազմիցս անդրադարձել ենք անցնող տարիներին:

Գործը քննող Երեւանի առաջին ատյանի դատարանը մանրամասն քննությունից հետո 2021 թվականի փետրվարի 24-ին կայացրեց արդար դատավճիռ և ինձ անմեղ հռչակեց նշված սպանության մեղադրանքից:

Արդարությունը խառնեց դավադիրների հաշիվները:

Չնայած իշխանությունը 2018 թվականից համարվում էր փոխված, միեւնույն դատախազներն և իմ «ընկերները» շարունակեցին իրենց սեւ գործը, և 2021 թվականի դեկտեմբերի 10-ին Վերաքննիչ դատարան կոչվող կառույցը, առանց վերաքննության և առանց որեւէ ապացույցի ինձ դատապարտեց 25 տարվա ազատազրկման:

Սերժ Սարգսյանի օրոք սկսած անարդարության սեւ արարը հաստատվեց Նիկոլ Փաշինյանի «հովանու ներքո»:

Ներկա իշխանությունները պարզապես չեն ժառանգել այս անարդարությունը: Նրանց օրոք և նրանց պաշտոնյաների ձեռքերով է այն վերաեփվել և հասցվել ավարտին:

Դատախազությունը գործադիր իշխանության մաս է կազմում: Չնայած նրա անվանական անկախության, ոչ ոքի համար գաղտնիք չէ, որ ինչպես անցյալում, նույնպես և ներկայում «գործերը թխվում» են ըստ քաղաքական և անձնական «ճաշակի»:

Ինձ վաճառելու և դավաճանելու համար ես շարունակում եմ մեղադրել Ժիրայր

Սեֆիլյանին: Անարդարության «իրավական» տեսք տալու և վերջին կնիքը դնելու

համար մեղադրում եմ ներկա քաղաքական իշխանությանը, հանձինս Նիկոլ Փաշինյանի:

Իշխանության ձեռնածուի դատախազությունը ըստ քաղաքական ճաշակի վերաբացում է մեկ «Մարտի 1-ի» գործը, մեկ Պողոս Պողոսյանի սպանությունը, մեկ մի այլ փակված գործ և այդպես շարունակ: Իսկ իմ և նմանօրինակ բացահայտ անարդար դատավճիռը մնում է փակի տակ:

Իմ չկատարած արարքի համար 25 տարով ազատազրկվելու անարդարության

պատասխանատուն առաջին հերթին ոչ «դատարանն» է, ոչ «դատախազությունը»:

Նրանք հրամաններ կատարողներ են: Ես շարունակում եմ անարդար պատիժը կրել բացառապես մի պատճառով. քաղաքական իշխանությունը, հանձինս Նիկոլ Փաշինյանի, իմանալով հանդերձ իմ արդարությունը, շարունակում է հովանավորել անարդարությունը:

Զավեշտալին այն է, որ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակավ հայտարարում է, թե «մարդիկ դիակի վրայով անցնում են ու ազատվում» և նա ճիշտ է: Իրականում նրա օրոք հենց դա է տեղի ունենում: Ես՝ Արմեն Բիլյանս, առաջին ատյանի դատարանի կողմից արդարացվել էի, սակայն Վերաքննիչ դատարանը՝ առանց որևէ դատաքննության, ինձ դատապարտեց հանիրավի: Այսօր իրականում «դիակի վրայով անցածը» ազատության մեջ է, իսկ ես՝ անմեղս, շարունակում եմ մնալ բանտախցում:

Նիկոլ, իմ ապօրինի ազատազրկումը քո ուղիղ պատասխանատվությունն է:

Արմեն Բիլյան

17 հուլիս, 2026 թվական