Սակայն ի՞նչ տարբերություն Ամենայն Հայոց կաթողիկոս կլինի, թե հայազգի բարերար, պատերազմում իր կյանքը վտանգած հերոս կլինի, թե հայրենիքի համար կռված գեներալ կամ ՀՀ նախկին նախագահ: Սրանք ոչ որևէ մեկի վաստակն են գնահատում (որովհետև իրենք պետությանը երբևէ որևէ ծառայություն չեն մատուցել), ոչ անցած ճանապարհը (որովհետև իրենց ուղին սկսվում է 2018-ից), ոչ տարիքն են հաշվի առնում (որովհետև իրենց թվում է իրենք չեն ծերանալու, ուստի 80-ամյա նախկին նախագահին կարող են «մեռելի զդաչի» ասել)… Բարբարոս ցեղի, ամեն ծիլ ու ծաղիկ ոչնչացնող մորեխների, ամենակուլ հրեշների նման ավերում, հողին են հավասարեցնում ամեն ինչ:

Մոռացե՞լ եք` նոր էին իշխանություն վերցրել, սկսեցին նախկինների դեմ արշավը և քրեական գործեր հարուցեցին սկզբում նախկին նախագահների նկատմամբ: Հազիվ մեկ տարի էին կառավարել, երբ Արցախի նախկին երկու նախագահները` պատկառելի տարիքի մարդիկ` Բակո Սահակյանն ու Արկադի Ղուկասյանը (19-ի ամռանը) անձամբ եկան դատարան, որ երաշխավորեն և Ռոբերտ Քոչարյանին կալանքից ազատեն: Այդ օրն արդեն հասկանալի էր` իշխանության են եկել ոչ մի սրբություն չունեցող մարդիկ…

Իսկ քանի՜ ամիս կալանավորված պահեցին գեներալ Մանվելին, Սև հովազ ջոկատի հրամանատար Սերոբ Գասպարյանին, Արցախի ՕԲ հրամանատար Միքայել Արզումանյանին…այսօր կալանավայրում է լեգենդար հրամանատար Աշոտ Երկաթը, հետախուզում է հայտարարված Գրիգորի Խաչատուրովի նկատմամբ…Բոլորն անհիմն, անապացույց, շինծու գործերով: Այնքան շինծու, որ անգամ Նիկոլի նշանակած դատավորները հաճախ չեն կարողանում մեղադրական դատավճիռ կայացնել:

Քանի տարի են դատարան տարել-բերել Սերժ Սարգսյանին, տարբեր փուլերում տարբեր պաշտոններ զբաղեցրած, պետությանը ծառայած, վաստակ ունեցող մարդկանց: Չխնայեցին անգամ իրենց տուն ու տեղը կորցրած արցախցիներին, որոնց նկատմամբ տասնյակ փուչ գործեր հարուցեցին, քաշքշուկների մեջ գցեցին:

Իսկ Բագրատ և Արշակ սրբազանների հետապնդումնե՞րը. հորինված, վերժխնդրությունից ծնված գործեր: Հիմա էլ ականատես ենք լինում, թե ինչ անմարդկային հաշվեհարդար են տեսնում Գագիկ Ծառուկյանի նկատմամբ: Մարդ ուղղակի նողկում է այն չարության, ատելության, լկտիության աստիճանից, որով 70-ամյա մարդու հանդեպ վարվում է այս իշխանությունը: Ի վերջո, անգամ ապօրինությունը պետք է ինչ որ սահմանների ու տրամաբանության մեջ տեղավորվի:

Ինձ թվում էր, մեր օրերի ամենամեծ ողբերգությունը Բաքվի բանտերում գտնվող հայ գերիներն են, ճաղերի հետևում գտնվող Արցախի ռազմաքաղաքական ղեկավարությունը: Բայց եթե դա օտար դահճի, արևելյան մի բռնակալի ձեռքի գործն է, ապա ի՞նչ անուն տաս հայի ազգանունով մեկի գործած այս չարագործություններին:

Ինչո՞վ բացատրես Արեգնազ Մանուկյանի ու Ավետիք Չալաբյանի կալանքը, Վեհափառի ու եպիսկոպոսների դատավարությունը, Ծառուկյանի սեփականությունը հոշոտելու, խլելու այս բարբարոսությունը…

Ալիևին դեռ կարելի է «ներել», Երևանում նստած նրա «զույգին» անհնարին է…