Սրանք իրենց ապօրինություններով հասան նրան, որ մենք, որ ամբողջ կյանքում նախկին իշխանություններին ենք քննադատել, սկսեցինք նրանց պաշտպանել…Հովիկ ու Արգամ Աբրահամյաններին, Գագիկ Ծառուկյանին ու Գագիկ Խաչատրյանին, գեներալ Մանվելին ու Լևոն Երանոսյանին, Յուրի Խաչատուրովին ու Միհրան Պողոսյանին…մարդկանց, ում դեմ ժամանակին ինքս հարյուրավոր հոդվածներ եմ գրել, հիմա ստիպված եմ պաշտպանել, և ոչ թե նրա համար, որ փոխվել է այդ անձանց հանդեպ վերաբերմունքս, կամ` Նիկոլին էնքան «չեմ սիրում», որ իր բոլոր քայլերը դատապարտում եմ, կամ, ինչպես իշխանական զոմբիներն են պնդում` «վճարում են դրա դիմաց»: Ոչ:

Ընդամենը մի սկզբունք ու շարժառիթ կա` ապօրինություններ, քաղաքական հաշվեհարդարներ թույլ տալ չի կարելի, բոլոր մարդկանց իրավունքները պետք է պաշտպանված լինեն, Նիկոլը չէ` ուզում է Ալեքսանդր Մակեդոնացին լինի ոչ մեկի հրահանգով ու անձնական վրեժխնդրությամբ չի կարող իրավապահ համակարգն առաջնորդվել: Ցանկացած անձի հանդեպ անարդարությունը պետք է կանխվի և յուրաքանչյուր քրեական վարույթ պետք է հիմնավորվի ապացույցներով: Ոչ մի նախկին մեղք, հանրային համոզմունք, որ վերջինս «թալանչի» է, չի կարող դրվել որևէ մեկին առաջադրված մեղադրանքի հիմքում:

Ոչ մեկին չի կարելի առանց դատարանի վճռի «մեղավոր» հռչակել, չի կարելի ձերբակալության տեսարանները շոուի վերածել, չի կարելի արդարադատության գաղափարն այսպես վարկաբեկել, ինչպես անում է այս իշխանությունը: Անում է մեծ ցինիզմով, ոչ մի բանի առաջ կանգ չառնելով, ոչնչացնելով իրավաբանությունը, ապականելով պետության գաղափարը, ջնջելով պետական ինստիտուտները…
Կաթողիկոսին ու բարձրաստիճան եպիսկոպոսներին դատել, որովհետև մի դավաճան, ապերախտ թեմակալ առաջնորդի են գահընկեց արել, ապօրինության գագաթնակետն է:

Գագիկ Ծառուկյանից խլել 5 մանդատ, կալանավորել, կեղծ մեղադրանքներ առաջադրել, սեփականությունը խլել, ապա ներխուժել նրա ընտանիք` վարկաբեկել աղջկան, կալանավորել փեսային` մեղադրելով 3 տարի շարունակ ընթացող մի քրական գործին առնչության մեջ, դա ապօրինություն է և ստորություն:

Կալանավորել կին գործչին` Արեգնազ Մանուկյանին, ինչ որ մեկին ինչ որ տեղեկություններ փոխանցելու մեղադրանքով, երբ իրենք ամենօրյա ռեժիմով շատ ավելի կարևոր տեղեկություններ են փոխանցում մեր թշնամիներին, աննորմալություն է…օրինակներն անթիվ, անհամար են…

Իսկ ի՞նչ ենք անում մենք այս ամենի դեմն առնելու համար: Իհարկե, հուզիչ տեսարան էր Վեհափառին Մայր Աթոռից դատարան ուղեկցող մարդկանց երթը, այն ցնծությունը, որով մարդիկ դիմավորեցին դատավորի ինքնաբացարկն ու այդ գործի քննությունից հրաժարվելը: Սեփական ինքնությունը, հավատքը պահպանելուն ուղղված ջանք կար այդ ամենի մեջ: Բայց այդ տեսարանների մեջ նաեւ մի շատ ցավալի բան կա` հայ մարդն իր ինքնությունը փորձում է պաշտպանել ոչ թե օտարի, թշնամու ոտնձգություններից, այլ իր իսկ ձեռքով ձեւավորած իշխանությունից: Ոչ թե ասպատակողը թուրքն ու արաբն են , որոնք հարձակվել են մեր Եկեղեցու, մեր ինքնության վրա, այլ մեր սեփական` հայկական իշխանությունը` իր իրավապահներով, ժանդարմերիայով, պատժիչ համակարգով:
Բայց այս տեսարանների մեջ նաեւ ահավոր խեղճություն կա, անզորություն: Մենք` հայերս, չենք կարողանում «չհայերի» դեմն առնել, նրանց դժոխային ծրագրերը տապալել, մի փոքր խումբ մարդիկ որոշում են բոլորիս ճակատագիրը, մեր երկրի դարպասները բացում են թշնամու առաջ, օրենքի տառը ոտնահարելով` մարդկանց են բանտ ուղարկում, պղծում մեր արժեքները:
Հանրության տգետ, չքավոր, ցածր ինքնագիտակցություն ունեցող մի խավ որոշում է մեր` կրթվածներիս, քրիստոնյաներիս, հայրենիքն ու օրենքը սիրողներիս ճակատագիրը: Այդ խավն է անօրեն ու իշխանատենչ այս խմբակի հենարանը, որը ոչ մի սրբություն չունի` ո՛չ կրոնական, ո՛չ ազգային, ո՛չ արժեհամակարգային:

Այս խեղճության ու անզորության դրսեւորումներն, ի դեպ, ամենուր են` անգամ Ազգային ժողովում, որտեղ պարտվածների խմբակը հոխորտում է, ընդդիմադիրներն` արդարանում են: Սոցցանցերում` որտեղ ֆեյքերը, նիկոլապաշտները հարձակվում են, հայրենատեր մարդիկ` նահանջում, լռում:

Այդ անզորության դրսեւորումներին դուք ամեն օր բախվում եք: Դրա մի դրսևորումն էլ այն սիգնալներն են, որով ամեն օր Երևանի փողոցներում վարորդներն ուղեկցում են Նիկոլ Փաշինյանի շարասյունը` դրանով հայտնելով իրենց նեգատիվ վերաբերմունքը նրա նկատմամբ:

Անզոր ու ինչ որ բան (կամ ինչ որ մեկին) փոխելու անկարող մարդկանց բազմության ենք վերածվել…