Լսում եմ թավշիստների հակահայկական զառանցանքները՝ ոչ լեգիտիմ ԱԺ ում և հասկանում, որ մեր օրերում ձևավորվել է շատ հստակ ցուցիչ, թե ինչպես կարելի է տարբերակել հայերին այն մարդկանցից, որոնք փաստացի համաձայնվել են փոխանակել իրենց պատիվը, ինքնասիրությունը, արժանապատվությունը և, ի վերջո, ինքնությունը փաշինյանական թուրքամետ հեքիաթների, շինծու «խաղաղության» և «կերի» հետ։

Ահա այդ ցուցիչները.
1. Եթե մարդը հետևողականորեն պնդում է, որ Պրահայում Արցախը Ադրբեջանին ոչնչացման հանձնած Փաշինյանը դա արեց «հանուն խաղաղության»։
2. Եթե մարդը պնդում է, որ արցախցիները չեն «կռվել», այլ պարզապես «փախել են»։
3. Եթե մարդը պնդում է, որ Հայաստանի խնդիրների մեղավորները արցախցիներն են։
4. Եթե մարդը Արցախը դիտարկում է որպես Ադրբեջանի հետ «ախպերություն» անելու խոչընդոտ։
5. Եթե մարդը հրաժարվում է Արցախն անվանել Արցախ և պնդում է, որ միայն «Ղարաբաղ» անվանումն է «ճիշտ»։
Դե Ցեղասպանության, Սփյուռքի, Եկեղեցու և մնացած հարցերի շուրջ այսքանից հետո խոսելն ավելորդ է։
Եթե մարդը ձեզ հետ զրույցում հետևողականորեն պնդում է այս ամենը, ուրեմն ձեր առջև կանգնած է մարդ, որն, ըստ էության, դադարել է լինել հայ և հանդիսանում է Ադրբեջանի հինգերորդ շարասյսն ներկայացուցիչ և բնավ կապ չունի նա դա անում է մոլորությունի՞ց, թե՞ համոզմունքից ելնելով։

Արման Աբովյան