Պարզ սխեմա է, ու դժվար է չնկատել։ Ռուսաստանից հնչող հայտարարությունները որքան կոշտանում են, Հայաստանում այնքան ավելի են ակտիվանում ռուսամետ համարվող քաղաքական գործիչների նկատմամբ քրեական գործերը, ձերբակալություններն ու կալանավորումները։

Կարելի է ասել՝ Նիկոլ Փաշինյանը կարծես հասել է այն կետին, երբ վաբանկ է գնում։ Վաբանկի է գնում, որովհետև նահանջելու փոխարեն, կարծես, անընդհատ բարձրացնում է խաղադրույքները՝ և՛ արտաքին ճնշման, և՛ ներքաղաքական հակամարտության պայմաններում։ Իսկ վաբանկի դեպքում մարդը կամ շատ վստահ է իր հաղթանակի վրա, որը չի երևում, կամ պարզապես այլևս նահանջելու տեղ չունի։ Սա ամենավտանգավոր կետն է։

Երբ քաղաքական գործիչը հասկանում է, որ իր ընտրած կուրսից հետ գնալն արդեն շատ թանկ կարող է նստել իր իշխանության վրա, սկսում է բարձրացնել խաղադրույքները։ Այսօր՝ մեկ ձերբակալություն, վաղը՝ նոր քրեական գործ, հետո՝ ավելի կոշտ հայտարարություն։ Նման իրավիճակում հետքայլի հնարավորությունը գնալով փոքրանում է։
Բայց այստեղ խնդիրը Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական ապագան չէ։
Խնդիրը Հայաստանի ճակատագիրն է։

Քաղաքական վաբանկը կարելի է խաղալ սեփական պաշտոնով, սեփական վարկանիշով կամ սեփական քաղաքական ապագայով։ Բայց երբ խաղադրույքը դրվում է երկրի վրա, արդեն բոլորովին ուրիշ պատմություն է։
Ու այստեղ մի զուգահեռ էլ կա, որը դժվար է չնկատել։

Ադրբեջանում Արցախի նախկին նախագահներն են կալանավորված։ Հայաստանում էլ Հայաստանի նախկին նախագահների նկատմամբ իրականացվում են քրեական հետապնդումներ։ Ռուսամետ համարվող քաղաքական գործիչների նկատմամբ իշխանության ճնշումն էլ ավելի ու ավելի տեսանելի է դառնում։

Իհարկե, երկրներն ու իրավիճակները տարբեր են, և դրանք նույնացնելը ճիշտ չէ։ Բայց հասարակության աչքի առաջ ձևավորվող քաղաքական պատկերը բավական անհանգստացնող է․
Մի կողմում՝ Արցախի նախկին ղեկավարներ՝ Բաքվի բանտերում։
Մյուս կողմում՝ Հայաստանի նախկին ղեկավարներ ու իշխանության քաղաքական հակառակորդներ՝ Երևանի քրեական գործերում։
Եվ հարցն արդեն միայն այն չէ, թե ով է ճիշտ, ով՝ սխալ։
Հարցն այն է՝ ուր ենք հասել, եթե քաղաքական հակառակորդի դեմ պայքարի հիմնական գործիքը դարձել է քրեական հետապնդումը։
Իշխանությունը կարող է ասել՝ ամեն ինչ օրենքի շրջանակում է։ Գուցե։ Բայց քաղաքականության մեջ միայն խոսքերը չեն կարևոր։ Կարևոր է դրանց հերթականությունը։
Ռուսաստանը կոշտացնում է հայտարարությունները։
Հայաստանում կոշտանում է քաղաքական պայքարը։
Մոսկվան բարձրացնում է տոնը։
Երևանը բարձրացնում է ճնշման մակարդակը։
Եվ այսպես, քայլ առ քայլ, Փաշինյանը հայտնվում է վաբանկի խաղում։
Ամենավտանգավոր պահը հենց այն է, երբ մարդը զգում է, որ նահանջելու տեղ չունի։
Այդ պահին նա կարող է շարունակել բարձրացնել խաղադրույքները՝ նույնիսկ այն ժամանակ, երբ արդեն վտանգվում է ոչ թե իր պաշտոնը, այլ երկրի շահը։

Իշխանությունները գալիս ու գնում են։ Կառավարությունները փոխվում են։ Բայց պետության սխալ հաշվարկների հետևանքները անդառնալի են։

Ուստի այստեղ հարցը Փաշինյանի անձնական քաղաքական խաղի մասին չէ։ Հարցն այն է՝ կարելի՞ է մի ամբողջ ժողովրդի ճակատագիրը դարձնել «վաբանկ» խաղի խաղադրույք։ Որովհետև եթե իսկապես հասել ենք այն կետին, երբ նահանջելու տեղ չկա, ապա դա ուժի ցուցիչ չէ։ Դա կարող է լինել Հայաստանի համար չափազանց վտանգավոր իրավիճակի ամենալուրջ նախազգուշացումը։