Դատավոր Սերժ Ռուշանյանի արածը, իմ կարծիքով, ավելի վատ էր, քան նախորդ դատավորի արածը։ Ընդդատության տեսությունը մի առանձնապես բարդ մաթեմատիկա չէ – գործն ըստ ընդդատության կարելի է ուղարկել միայն այն դեպքում, երբ ենթադրյալ արարքը ՎՍՏԱՀԱԲԱՐ կատարվել է մեկ այլ (կոնկրետ) դատարանի դատական տարածքում։ Իսկ եթե հստակություն չկա, ապա դատարանը չի կարող նման կերպ վարվել։ Վերջ։
Հարց եմ տալիս – ինչու՞ Երևան, այլ ոչ թե, օրինակ, Շիրակի կամ Սյունիքի մարզ։
ՀԳ. Իսկ մենք վստա՞հ ենք, որ Երևանի դատավորը գործն ուղարկելու է Վճռաբեկ դատարան՝ ընդդատության վեճը լուծելու, այլ ոչ թե ստանձնելու է վարույթը՝ «չնկատելով» ընդդատության խնդիրը։ Հիշենք Միքայել Սրբազանի դեմ գործը։

Գրել է փաստաբան Ռուբեն Մելիքյանը