Նախորդ ամիս Երեւանի պետական համալսարանի հոգաբարձուների խորհուրդը ռեկտորի պաշտոնի համար մրցույթ էր հայտարարել, քանի որ գործող ռեկտորի պաշտոնավարման ժամկետն այս տարի լրանում է: Օգոստոսի 31-ին ավարտվել է հայտագրման ժամկետը, մրցույթը կկայանա սեպտեմբերի 11-ին: Տեղեկացանք, որ Հովհաննես Հովհաննիսյանից բացի, որեւէ այլ հայտ չկա: Այսինքն, կայանալու է ձեւական մրցույթ՝ մեկ թեկնածուով: Արդար ընտրությունների կարգախոսով իշխանության եկած ուժը 9 տարում ոչնչացրեց ընտրական համակարգը: Իսկ ժամանակին ԵՊՀ ռեկտորի պաշտոնի համար 7-8 թեկնածու էր առաջադրվում։ Վերջին մրցույթը 2020-ին էր, որին 5 թեկնածու էր դիմել: Ըստ էության, ռեկտորը ոչ թե մրցույթով է ընտրվելու, այլ նշանակվելու է: Մարդիկ չեն ուզում մասնակցել որեւէ մրցույթի, քանի որ վստահ են` ՔՊ-ի թեկնածուն է անցնելու:

ԵՊՀ Արեւելագիտության ֆակուլտետի նախկին դեկան, պրոֆեսոր Գուրգեն Մելիքյանը մեզ հետ զրույցում ասաց, որ չի հիշում նման նախադեպ, որ ռեկտորի մրցույթին միայն մեկ թեկնածու մասնակցեր, այն էլ՝ իշխանական. «Կարծում եմ` մարդիկ հասկանում են, որ ամեն բան ձեւական է, դրա համար էլ չեն մասնակցում»:

ԵՊՀ Իրավագիտության ֆակուլտետի նախկին դասախոս, նախկին պատգամավոր Գեւորգ Պետրոսյանն ասաց. «Սա նոր երեւույթ է` ՔՊ-ական երեւույթ, որը պայմանավորված է իշխանության կողմից երկրպագվող բարքերով: Այս իշխանությունը ժողովրդավարության անվան տակ բոլոր ոլորտները տարել է միահեծան կառավարման ճանապարհով, այդ թվում` կրթության եւ գիտության ոլորտը, սակայն այս ոլորտներն առավել, քան մյուս ոլորտները, չպետք է տանեն այդ ուղղությամբ: Ամբողջ ԵՊՀ-ում, դասախոսների բազմամյա փորձը, գիտելիքները, Հայաստանն աշխարհի տարբեր երկրներում ներկայացնելը` հեչ, բայց ինչ-որ մեկին ռեկտորի աթոռը նվիրելը` մեջ: Մարդ, որ երբեք չի փայլել իր գիտական աշխատանքներով, ունակություններով, որ երբեք համալսարանը չի ներկայացրել դրսում, չի նպաստել արտերկրում համալսարանի հեղինակության բարձրացմանը, դեռ մի բան էլ գիտասպանական գործունեությամբ է զբաղվել այս տարիներին, նշանակվում է ռեկտոր: Երիտասարդ որակյալ քանի՞ մասնագետի է նա հեռացրել համալսարանից, նրանք այնպիսի դասախոսներ են եղել, ովքեր իրենց երիտասարդ տարիները ոչ թե ճանապարհորդությունների եւ զվարճությունների վրա են վատնել, այլ` գրքեր կարդալու, սովորելու: Այսօր այդ դասախոսներն իրենց քաղաքական հայացքների պատճառով ազատվել են աշխատանքից եւ համալսարանում չունեն դասաժամեր` պայմանագրի ժամկետը լրանալու պատճառաբանությամբ: Բայց այն մարդիկ, ովքեր որեւէ նշանակալի ներդրում չունեն հայաստանյան գիտության ոլորտում, ստանում են բարձր պաշտոններ, ինչպես, օրինակ` Հովհաննես Հովհաննիսյանը: Նա դարձել է կամակատար, որ կուրորեն կատարում է ՔՊ-ականների կամքը: Ես 1994 թվականից մինչեւ 2023 թվականն աշխատել եմ ԵՊՀ-ում ու նման բան չեմ հիշում, որ ռեկտորի ընտրության մրցույթին մեկ անձ մասնակցի: Մշտապես մասնակցել են տարբեր դասախոսներ, եղել է ընտրության հնարավորություն, չի եղել այնպես, որ բերեն մեկին ու պարտադրեն, ասեն` սա պետք է լինի ռեկտոր, ու վերջ: Ոչ մի բազմակարծություն այս մարդիկ ունակ չեն հանդուրժելու: Բազմակարծության իրավունքը մեզանում գնդակահարված է, բայց ամենացավալին այն է, որ այս ամենը նաեւ կրթության, գիտության ոլորտում է կատարվում: Իհարկե, այլ ոլորտներում էլ չեմ ողջունում այս խայտառակությունը, բայց հատկապես գիտության ոլորտում այն շատ ավելի վտանգավոր նախադեպ է»: