Մի անեկդոտ կա։ Մարդամեկի պայուսակը գողանում են, նա չի անհանգստանում․ ասում է՝ տանում են՝ տանեն, մեկ է՝ բանալին մոտս է։
Հիմա Փաշինյանն է։ Հայաստանի ծվատված քարտեզը կրծքազարդի տեղ դոշից կախել ու հպարտ քայլում է աշխարհով մեկ։ Եվրոպական գործընկերները նայում են նրա դոշից կախված «բանալուն» ու ներողամտաբար ժպտում․
-Դու բանալին պահիր։ Պինդ պահիր։

Բայց անեկդոտի հերոսը պարզ, միամիտ մարդ է։ Փաշինյանը նրան ծարավ կտանի գետը ու ծարավ հետ բերի։ Նա աշխարհի առաջ ուզում է խաղալ այդ պարզունակ, միամիտ մարդու դերը։ Բայց դե աշխարհը գիտի նրա խաղը։ Ինքն էլ լավ գիտի, որ պայուսակը վաղուց են բացել, ներսի եղածը հաշվում, դասավորում ու մանրից դատարկում են։ Բայց ձև է բռնել, թե չի հասկանում՝ ինչ է կատարվում։
Փաշինյանի հաշվարկը պարզ է․ մինչև մերոնք հասկանան, որ պայուսակում այլևս բան չկա, ինձ չեն անհանգստացնի։

Մնում է, որ տեղական, եվրոպական, ռուսական, ադրբեջանական, թուրքական ամեն հանդիպման ժամանակ դոշից հպարտ կախի «բանալի» քարտեզը, մի ձեռքով բանալին բռնի, մյուսով՝ սրտիկ անի ու աշխարհին վստահեցնի․
-Ամեն ինչ վերահսկողության տակ է։ Մերոնք քնած են, դեռ գլխի չեն ընկել։

Իսկ պայուսակը, վաղուց, ուրիշի ձեռքում է։ Բայց կարևորը բանալին է, բանալի՜ն, որ կախել է դոշից ու տնեցիքին ասում է, որ կարևորը բանալին է․․․