Դժվար ձմեռ է սպասվում։ Բոլորն արդեն դա հասկանում են ու մտածում՝ աղքատավարձով ո՞նց են այս ձմեռը դուրս բերելու։ Այո՛, հենց աղքատավարձով։ Նոր տնտեսական տերմին է՝ աշխատավարձի այն տեսակը, որով աշխատում ես, բայց ապրելու համար չի բավականացնում։ Թոշակառուների մասին խոսելն անգամ դժվար է։

Մարդիկ արդեն հաշվում են՝ հացը, գազը, լույսը, դեղը, կոմունալները։ Հաշվում են ոչ թե ինչ կարող են իրենց թույլ տալ, այլ՝ ինչից կարող են հրաժարվել։ Մի խոսքով՝ ընտանիքի բյուջեն դարձել է հրաժարումների ցուցակ։

Արցախցիներն էլ այս ամենի մեջ ծանոթ պատկեր են տեսնում։ Ասում են՝ Հայաստանում կարծես Արցախի այն փուլն է գալիս, երբ գազը կտրեցին, տնտեսական շրջափակում սկսվեց, ու ժողովուրդը սկսեց հասկանալ, թե ինչ է նշանակում դժվար ժամանակներ։
Մի խոսքով՝ ժողովուրդը մտածում է՝ ինչպե՞ս ապրել, իսկ իշխանությունը կարծես ավելի հրատապ հարց ունի՝ ինչպե՞ս իր աշխատավարձը բարձրացնել։

Քաղաքացին ասում է՝ «Ի՞նչ անենք, որ ձմռանը դիմանանք»։ Նիկոլ Փաշինյանը դեղատոմս է առաջարկում՝ բարձրացնել իր ու պետական մյուս պաշտոնյաների աշխատավարձը։ Որովհետև եթե ձմռանը դժվար է լինելու, պետք է այնպես անել, որ իշխանությունը չսառչի։ Ժողովուրդը կդիմանա։

Ժողովուրդը վաղուց է դիմանում։ Այնքան է դիմանում, որ «դիմանալը» արդեն դարձել է ընտանեկան բյուջեի առանձին հոդված։ Ու ամենազավեշտալին այն է, որ նույն երկրում, նույն դժվարությունների պայմաններում, մեկի համար խնդիր է՝ «Ինչպե՞ս հասցնել աշխատավարձը մինչև ամսվա վերջ», իսկ մյուսի համար՝ «Ինչպե՞ս բազմապատկել աշխատավարձն ու հավելավճարները»։
Այսպես էլ ապրում են՝ ժողովուրդը իր աղքատավարձով, իշխանությունը՝ իր բարձրացող աշխատավարձով։ Մեկը հաշվում է վերջին հազար դրամը, մյուսը՝ հաջորդ բարձրացումը։

Երևի սա է նոր տնտեսական մոդելը․ ժողովուրդը գոտին ձգում է մինչ վերջ, իշխանությունը՝ աշխատավարձը։ Ու ցավալին այն է, որ նման իշխանությանը աշխատավարձը պիտի ամբողջովին կտրել, որ ժողովրդին հասցրել է ամենաթշվառ վիճակին։ Իշխանության աշխատավարձ տալու բանալին ժողովրդի ձեռքում է։ Դա նա շատ շուտով կգիտակցի։