Քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը

Երկու կարևոր իրադարձություն, որոնց պետք է հետևել Հայաստանում։

Առաջինը՝ ԵԱՏՄ-ի վերջերս հրապարակած շատ հստակ զեկույցն է, որտեղ մանրամասն ներկայացված են Հայաստանի՝ ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու հետևանքները։ Տեղեկությունը շատ է, իսկ լավ նորությունները՝ շատ քիչ։ Ամեն ինչ ճիշտ այնպես է, ինչպես մենք զգուշացնում էինք. գազի թանկացում՝ 60%-ով, ներմուծման և արտահանման կրճատում՝ 55-65%-ով, հայկական արտադրանքի նկատմամբ մաքսային վերահսկողության վերականգնում, Ռուսաստանի տարածքում Հայաստանի քաղաքացիների համար միգրացիոն ռեժիմի խստացում, ԵԱՏՄ երկրներից Հայաստան փոխանցումների կրճատում, ՀՆԱ-ի նվազում՝ 15%-ով և այլն։ Այսինքն՝ այն ամենը, ինչի մասին մենք տարիներ շարունակ խոսել ենք։ Այժմ այդ ամենը հստակ արձանագրված է։

Նշվել է նաև, որ Հայաստանը կարող է դուրս մնալ ԵԱՏՄ-ից՝ ԵՄ-ին անդամակցելու ձգտման մասին իր օրենքի հիման վրա, քանի որ միաժամանակ երկու մաքսային միությունների անդամ լինել հնարավոր չէ։ Իսկ նման օրենքի ընդունումն արդեն իսկ նշանակում է ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու մասին հայտարարություն։

Ամեն ինչ գնում է նրան, որ եթե Հայաստանում հանրաքվե չանցկացվի, որը կպարզի հայ ժողովրդի դիրքորոշումն այս կարևորագույն հարցի վերաբերյալ, ապա որոշումն արդեն մինչև տարեվերջ կընդունվի առանց Հայաստանի մասնակցության։
Եվ իսկապես, Եվրաինտեգրման և ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու օգտին տարիներ շարունակ քարոզելուց հետո ժամանակն է կամ գնալ այդ ճանապարհով, կամ դադարել ժողովրդին դատարկ հույսերով կերակրելուց։ Ուզո՞ւմ ենք Եվրոպա։ Եկեք գնանք։ Մենք բոլորս կողմ ենք։ Եկեք հանրաքվե անցկացնենք, հստակ հայտարարենք մեր որոշման մասին և սկսենք ինտեգրվել Եվրոպային։ Ութ տարի խոստումներ լսելուց հետո կարող ենք մեր եվրոպացի բարեկամներին խնդրել բացել իրենց շուկաները մեր ապրանքների առաջ, մեր քաղաքացիներին Եվրոպայում աշխատելու իրավունք տալ, ապահովել մեր անվտանգությունը և՝ առաջ, դեպի Ելիսեյան դաշտեր։
Հայաստանը շատ է տուժում անորոշությունից։ Չենք ուզում խզել կապերը Արևելքի հետ, բայց Արևմուտքին էլ ինտեգրվել չի ստացվում։ Արդեն ժամանակն է կամք դրսևորելու և որոշում կայացնելու, վերջ դնելու այս անվերջ բանավեճերին ու գործով զբաղվելու։
Երկրորդ կարևոր իրադարձությունը Եվրոպայում բողոքի ցույցերի աննախադեպ ալիքն է, որի կենտրոնը Ֆրանսիան է։ Եվրոպայում և ամբողջ աշխարհում խոսում են գլոբալիզմի պարտության և ազգային քաղաքականությանը վերադառնալու մասին։ Իտալիայի առաջնորդ Մելոնին ելույթ է ունեցել՝ խոսելով այն մասին, թե ինչպես են ամբողջ Եվրոպայում տեղի ունեցող բողոքի ցույցերն արտահայտում ժողովուրդների ցանկությունը՝ վերադառնալու իրենց ազգային արժեքներին։ Ֆրանսիայում քաղաքականապես իրար հակադիր երկու առաջնորդներ՝ Մելանշոնը և Լը Պենը, իրենց նախընտրական ծրագրերը կառուցում են ֆրանսիական արտադրողների և ֆրանսիական շուկայի պաշտպանության, ինչպես նաև ներգաղթի սահմանափակման սկզբունքների վրա։

Իսկ ի՞նչ ենք անում մենք։ Մի աշխարհում, որտեղ ուժի կենտրոնը տեղափոխվում է դեպի Արևելք, մենք հայտարարում ենք, որ ընտրում ենք Արևմուտքը։ Մի աշխարհում, որտեղ Եվրոպան բորբոքված է գլոբալիզմի և անվերահսկելի միգրացիայի դեմ բողոքի ցույցերով, որտեղ խոսում են երրորդ երկրներից ներմուծման սահմանափակման և սեփական արտադրողների պաշտպանության մասին, մենք հրաժարվում ենք արդեն իսկ ունեցած շուկայից և ձգտում ենք հայտնվել այնտեղ, որտեղ ցանկանում են փակել մեր առջև դռները։
Տրամաբանակա՞ն է։ Շատ։ Հենց այդ պատճառով էլ ժամանակն է վերջնականապես ընտրություն կատարելու, փորձելու գնալ սեփական ճանապարհով և սեփական փորձով պարզելու, թե ինչն է մեզ համար ավելի լավ։ Ամեն ինչ ասված է, բոլոր փաստարկները ներկայացված են, և մեր շուրջ ստեղծված իրավիճակն էլ բավական հստակ է։ Ժամանակն է դադարեցնելու դատարկ խոսակցություններն ու անցնելու որոշումների կայացմանը։ Կամ աջ, կամ ձախ։ Կամ դեպի Արևելք, կամ դեպի Արևմուտք։ Պետք է վճռականություն ցուցաբերել։