Զելենսկին էլ է եկել Փաշինյանի խելքին, երբ արդեն շատ բան է կորցրել։ «Խաղաղությունն այն է, ինչին մենք ձգտում ենք ամենից շատ»,- ասում է նա։

Նիկոլ Փաշինյանն էլ նույնն է ասում։ Խաղաղության օրակարգը դարձել է նրա քաղաքական գոյության գլխավոր հենարանը։ «Եթե Ադրբեջանը կրակի էլ, մենք էլի մեր խաղաղության օրակարգից չենք շեղվելու»։
Բայց մի հարց կա․ ինչո՞ւ այդ խաղաղությունը չընտրվեց ավելի շուտ՝ մինչև այդքան կորուստներ կրելը։ Երբ Ռուսաստանն առաջարկում էր կանգնեցնել պատերազմը, մի՞թե ավելի վաղ խաղաղության հասնելն ավելի ձեռնտու չէր Հայաստանին։

Մենք կորցրինք մեր ունեցածի մեծ մասը, կորցրինք մեր ոսկե գենոֆոնդը, և հիմա խաղաղությունը դարձել է գլխավոր կարգախոսը։

Ոչ խոհեմ պետությունները հաճախ նույն ճանապարհն են անցնում․ երկիրը մտցնում են պատերազմի մեջ, ծանր կորուստներ կրում, իսկ հետո հայտարարում, որ խաղաղությունն ամենամեծ նպատակն է։ Բայց ինչո՞ւ այդ նպատակը չի դառնում առաջնահերթություն մինչև պատերազմը, երբ դեռ հնարավոր է կանխել անդառնալի կորուստները։
Փաշինյանի համար խաղաղությունն իր իշխանությունը երկարաձգելու միջոց է։ Զիջումներով ու նոր հանձնումներով որքանո՞վ կհաջողվի երկարացնել այդ իշխանությունը։ Իսկ Զելենսկին նույն ճանապարհը կընտրի՞, թե՞ հրաժարական կտա։ Ռուսաստանի համար, թերևս, ձեռնտու է, որ նա մնա իշխանության, քանի որ պարտված ղեկավարից կարելի է սպասել զիջումների նոր շղթա։ Սա քաղաքական հաշվարկի հնարավոր մեկնաբանություն է, բայց գլխավոր հարցը մնում է նույնը․ ո՞վ է վճարում այդ հաշվարկների գինը։ Հայաստանում այդպես կատարվեց։ Նույնը կանի Զելենսկի՞ն։
Երբ խաղաղությունը դառնում է իշխանությունը պահպանելու պայման, այն կարող է վերածվել ոչ թե կայուն լուծման, այլ ժամանակ շահելու միջոցի։ Իշխանությունը մնում է, իսկ երկրի կորուստների հետևանքները մնում են ժողովրդի ուսերին։

Ահա թե ինչու ժողովուրդը կասկածում է այդ խաղաղության իրական արժեքին։ Եթե այն չի երաշխավորում անվտանգություն, ինքնիշխանություն և փոխադարձ հարգանք, այլ ընդամենը հետաձգում է հաջորդ պատերազմը, ապա դա խաղաղությո՞ւն է, թե՞ ժամանակավոր դադար՝ նոր կորուստների գնով։
Գուցե հենց դրա համար են ասում՝ սա արժանապատիվ խաղաղություն չէ, այլ խաղաղություն՝ հակառակորդի նվաստացումներին համակերպվելու գնով։

Որովհետև խաղաղությունը միայն կրակոցների բացակայությունը չէ։ Այն նաև սեփական արժանապատվությունը պաշտպանելու, անվտանգ ապագա ունենալու և սեփական ժողովրդի շահերը չզոհաբերելու կարողությունն է։
Եթե խաղաղության դիմաց երկիրը շարունակաբար զիջում է, իսկ իշխանությունը շարունակում է մնալ, ապա ո՞ւմ համար է այդ խաղաղությունը։ Ժողովրդի՞, թե՞ իշխանության։ Սա խաղաղություն է՝ աթոռի գնով։