Կասեմ՝ ինչու է Փաշինյանը լռում
Mon, 09 Nov 2026 22:40:52 +0400
Ինչով է պայմանավորված այն, որ Նիկոլ Փաշինյանը չի արձագանքում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևի՝ Հայաստանի հասցեին հնչեցվող մեղադրանքներին։ Այս հարցը լրագրողներն ուղղել են «Դեմոկրատական այլընտրանք» կուսակցության նախագահ, քաղաքագետ Սուրեն Սուրենյանցին՝ միասնության օրակարգի շուրջ համախմբված գործիչների մասնակցությամբ տեղի ունեցած ճեպազրույցի ընթացքում։
Ի պատասխան՝ Սուրենյանցը կոշտ քննադատության է ենթարկել Հայաստանի վարչապետի քաղաքականությունը՝ պնդելով, որ Փաշինյանն Ալիևի նկատմամբ վասալի դիրքում է գտնվում, իսկ նման հարաբերություններում ենթական չի հակադրվում իր ղեկավարին, այլ կատարում է նրա պահանջները։ Քաղաքագետի համոզմամբ՝ միամտություն կլինի ակնկալել, որ Հայաստանի իշխանությունը կարձագանքի Ադրբեջանի գործողություններին, հատկապես երբ, իր գնահատմամբ, հենց իշխանությունների վարած քաղաքականությունն է հանգեցրել Արցախի՝ Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցնելուն։
Անդրադառնալով 44-օրյա պատերազմի ավարտին հաջորդած նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության ստորագրման վեցերորդ տարելիցին՝ Սուրենյանցը նշել է, որ այդ փաստաթուղթը, լինելով պարտության արդյունք, այնուամենայնիվ, Հայաստանի համար որոշակի հնարավորություններ էր պահպանել։ Նրա խոսքով՝ համաձայնությունը չէր կասկածի տակ դնում Արցախի հայկական ինքնությունը, ապահովում էր Լաչինի միջանցքով հաղորդակցության հնարավորությունը և չէր սահմանում Լեռնային Ղարաբաղի վերջնական կարգավիճակը։
Քաղաքագետի գնահատմամբ՝ իրավիճակի հետագա վատթարացումը պայմանավորված է եղել Փաշինյանի հետագա քաղաքական որոշումներով։ Նա ընդգծել է, որ նույնիսկ 2020 թվականի պատերազմից հետո Ադրբեջանը դեռևս չէր կարողացել հասնել Արցախի ամբողջական վերահսկողությանը։
Սուրենյանցի պնդմամբ՝ եթե Հայաստանի իշխանությունները չվարեին իր բնորոշմամբ արկածախնդիր քաղաքականություն և չհետևեին արտաքին օրակարգերին, հնարավոր կլիներ պահպանել Արցախի այն հատվածը, որը պատերազմի ավարտից հետո շարունակում էր մնալ հայկական վերահսկողության ներքո։
Նրա խոսքով՝ 2021-2026 թվականներին Փաշինյանի քաղաքականության առանցքում եղել է Արցախի հաշվին Հայաստանի ռազմավարական ուղղության փոփոխությունը։ Քաղաքագետը մտահոգություն է հայտնել, որ պատերազմի ավարտի վեցերորդ տարելիցին արդեն քննարկման առարկա է դարձել ոչ միայն Արցախի, այլև Հայաստանի Հանրապետության ապագան։
Ամփոփելով իր տեսակետը՝ Սուրենյանցը զգուշացրել է, որ եթե Հայաստանը համաձայնի արտաքին ուժի թելադրանքով սահմանադրական հանրաքվե անցկացնելուն, ապա նման գործընթացը կարող է վերածվել պետականության հիմքերը վտանգող իրադարձության։ Նրա գնահատմամբ՝ այդ հարցը դուրս է գալիս զուտ սահմանադրական փոփոխությունների շրջանակից և առնչվում է Հայաստանի ինքնիշխանության ու պետականության գոյության հիմնախնդրին։