Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը, անդրադառնալով Արսեն Գևորգյանի մահվան դեպքին, հիշեցրել է տարիներ առաջ տեղի ունեցած «Հաց բերողի»՝ Արթուր Սարգսյանի մահը՝ զուգահեռներ անցկացնելով այդ ժամանակ և այսօր տարբեր քաղաքական ու հասարակական շրջանակների արձագանքների միջև։

Բադալյանը հիշեցրել է, որ Արթուր Սարգսյանը կալանավորվել էր ՊՊԾ գնդի գրավման հայտնի իրադարձություններից հետո՝ չնայած առողջական լուրջ խնդիրներին։ Նրա կալանքի պայմանների և առողջական վիճակի անհամատեղելիության հարցը ժամանակին լայն հանրային քննարկման առարկա էր դարձել։ Հասարակական ճնշումներից հետո նրա նկատմամբ կիրառված խափանման միջոցը փոխվել էր, սակայն դրանից ընդամենը տասը օր անց Սարգսյանը մահացել էր։ Պաշտոնական տեղեկության համաձայն՝ մահվան պատճառը սիրտանոթային սուր անբավարարությունն էր։ Մինչ այդ նա ենթարկվել էր աղիքային վիրահատության, սակայն առողջական վիճակը չէր բարելավվել։

Վերլուծաբանը նկատել է, որ այդ ժամանակ ընդդիմադիր քաղաքական ուժերը, քաղաքացիական հասարակության ներկայացուցիչներն ու բազմաթիվ քաղաքացիներ պատասխանատվության հարց էին բարձրացնում իշխանության ներկայացուցիչների, մասնավորապես՝ արդարադատության ոլորտի պատասխանատուների առաջ՝ պնդելով, որ հիվանդ մարդու նկատմամբ կալանք կիրառելը կարող էր հանգեցնել ողբերգական հետևանքների։

Բադալյանին հետաքրքրում է՝ արդյոք նրանք, ովքեր ժամանակին բարձրաձայնում էին «Հաց բերողի» մահվան հանգամանքների մասին, նույն կերպ կարձագանքեն նաև Արսեն Գևորգյանի մահվանը և պատասխանատվության հարց կբարձրացնեն ներկայիս իշխանությունների ներկայացուցիչների առաջ։ Նա հարց է բարձրացրել՝ արդյոք նախկինում ակտիվորեն հանդես եկող որոշ գործիչների և կազմակերպությունների լռությունը պայմանավորված է նրանով, որ այսօր նրանք արդեն իշխանության մաս են կազմում կամ տարբեր դերակատարումներով ներկայացված են իշխանությանը հարակից հասարակական կառույցներում։

Միաժամանակ Բադալյանը շեշտել է, որ իր նպատակը երկու դեպքերի հանգամանքները համեմատելը չէ։ Նա «Հաց բերողի» պատմությունն ինքնին առանձին և բազմաթիվ հարցեր առաջացնող թեմա է համարել՝ հիշատակելով նաև ՊՊԾ գնդի տարածք Արթուր Սարգսյանի մուտքի և այնտեղ գտնվող «Սասնա ծռեր» խմբի անդամներին սնունդ հասցնելու հանգամանքները։

Վերլուծաբանի դիտարկման հիմնական առանցքը, իր խոսքով, ոչ թե երկու պատմությունների համադրումն է, այլ դրանց շուրջ նույն քաղաքական և հասարակական շրջանակների՝ տարբեր ժամանակներում դրսևորած արձագանքների տարբերությունը։