Սխալ ուղի
Sat, 14 Nov 2026 09:00:16 +0400
Ինչքան հասարակությունը հասուն է ու գրագետ, այնքան ավելի համարձակ է ու պայքարող: Ինչքան ավելի պայքարող է, այնքան նրա իրավունքները պաշտպանված են, դեմոկրատական ազատությունները` հասանելի:
Սերբիայում մի պատահական վթարը պատճառ դարձավ, որ մարդիկ, հատկապես` ուսանողությունը, փողոց դուրս գա եւ մոտ 2 տարվա պայքարից հետո հասնի իշխանափոխության: Իսպանիայում 80-ն անց մի տատիկի մահը բողոքի հուժկու ցույցերի պատճառ դարձավ: Ֆրանսիայում դպրոցական զուգարանների հարցը դարձավ առիթ, որ քաղաքական պայքարի տարիքի չհասած պատանիները դուրս գան փողոց` իրենց հետեւից տանելով մեծ թվով հասուն մարդկանց: Օրինակները շատ են:
Այդ շարժումներն ու բունտերը ստիպում են իշխանություններին՝ հեռանալ կամ հետեւություններ անել: Մեզանում արդեն քանի տարի է՝ մարդիկ պայքարի դուրս չեն գալիս, որովհետեւ հոգնել են պայքարից, որովհետեւ նրանց ներշնչել են, որ իշխանափոխությունն անհնարին է, իսկ իշխանափոխությունից բացի` ոչինչ չարժի, որ դրա համար դուրս գան փողոց: Որ պետք է դուրս գան «մեկ անգամ եւ հասնեն արդյունքի»: Հակաքարոզչություն են արել փողոցային եւ, առհասարակ, պայքարի դեմ ու մարդկանց համոզել, որ նախորդ պայքարի փուլերում իշխանափոխություն չի ստացվել ոչ թե այն պատճառով, որ անօրեն ու աթոռներից հիմնավոր կառչած մարդ-մարդիկ են հայտնվել իշխանության մեջ, այլ՝ այն, որ պայքարի կազմակերպիչներն էին սխալ-մեղավոր-թույլ-անընդունակ: Եվ հիմա մեծ թվով ընդդիմադիր հայացքներ ունեցող մարդիկ մեր ողբերգությունների համար ավելի քիչ մեղադրում են Նիկոլ Փաշինյանին, քան «ֆանարիկներով փողոցներում պտտացնող» ընդդիմադիրներին: Նրանց, ովքեր, ի տարբերություն Փաշինյանի, վախեցան, խուսափեցին, զգուշացան հայ մարդկանց իրար դեմ հանելուց, հայի արյուն թափվելուց: