Եթե աշխարհում գոյություն ունենար «Պետությունը հիմքից քանդելու» անվանակարգով միջազգային մրցանակ, ապա վստահաբար կարող էինք հպարտանալ, որ այդ մրցանակի հաղթողը մեր հայրենակից Նիկոլ Փաշինյանն է։ Ավելին՝ դժվար կլիներ գտնել մեկին, ով այդ գործում նրա հետ կմրցեր։

«Կե՛ր, խմի՛ր, Նազա՛ր ջան, աշխարհը խալի է ոտքիդ տակ» հեքիաթը Նիկոլ Փաշինյանի համար իրականություն է դարձել։ Նա շրջագայում է, վայելում իշխանության ընձեռած հնարավորությունները, իսկ երկրի ներսում կուտակված խնդիրները շարունակում են մնալ չլուծված։ Սակայն այդ շրջագայություններն ու իշխանական հարմարավետությունը նրա անձնական բյուջեի հաշվին չեն։ Դրանց գինը վճարում է պետությունը՝ թե՛ պետական բյուջեից ծախսվող միջոցներով, թե՛ մեր երկրի ապագայի համար բաց թողնվող հնարավորություններով։

Ամեն անգամ, երբ Հայաստանի համար իսկապես առաջնահերթ հարցեր են քննարկվում, երբ տարածաշրջանային զարգացումները պահանջում են լուրջ դիվանագիտական աշխատանք և հստակ դիրքորոշում, Փաշինյանը նախընտրում է շրջագայելու նոր ուղղություններ գտնել։ Եվ նա հայտնվում է այնպիսի երկրներում ու միջոցառումներում, որոնց մասնակցության կարևորությունը Հայաստանի ազգային շահերի տեսանկյունից, մեղմ ասած, առնվազն հարցեր են առաջացնում։

Մինչ աշխարհը վերադասավորում է իր ուժերը, տարածաշրջանը եռում է, իսկ մեր շուրջը ձևավորվում են նոր մարտահրավերներ ու վտանգներ, Նիկոլ Փաշինյանը զբաղված է բլոգերությամբ։ Եվ սա, թերևս, ամենատխուրն է, քանզի կառավարությունը կարծես վերածվել է մեկ հոգու անձնական մեդիահարթակի, իսկ կառավարության ղեկավարը օրեցօր նվազող լսարանով բլոգեր է դարձել, որն անընդհատ նոր տեսարժան սցենարներ է հորինում, որ լսարանը չկորցնի: Եվ դրա համար ստիպված է ավելի ու ավելի իջնել, ցածր պահանջմունքներով հանրության հետաքրքրությունը պահպանելու համար: Եվ հիմա արդեն ոչ թե պետության խնդիրներն են բլոգի թեման, այլ ծաղրածուի, շոումենի հնարքները: Եվ հեռու չէ այ օրը, որ դիտումների քանակն ապահովելու համար ոչ թե տեսախցիկի առաջ փողկապ կկապի կամ կոշի կհագնի, այլ ուղղակի կհանվի: Ինչեր չես անի հանուն քո սիրելի հանդիսատեսի:

Իսկ մենք կշարունակենք ուրախանալ, ծաղրել, մեկնաբանել նրա հերթական տեսանյութը՝ մոռանալով, որ այդ ամենի հետևում իրական պետությունն է ոչնչանում, իրական վտանգներն ու չլուծված խնդիրներն են գլուխ բարձրացնում:

Ինքը մոռացել է, որ պետությունը սոցցանցային հարթակ չէ, իսկ վարչապետի պաշտոնը՝ անձնական բլոգ վարելու հնարավորություն, իսկ մե՞նք։