Ինչպես հայտնի է, ՀՀ վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը հայտարարել է, որ Հայաստանում ընտրախախտումներ այլևս չեն լինելու: Եվ ինքն ավելի շուտ ձեռքը կկտրի, քան, ենթադրում եմ, քվեաթերթային լցոնում կանի: Բայց ինչպես երևում է, այլ բնույթի ընտրախախտում անելուն ինքը դեմ չէ: Այդ շարքից է, օրինակ, ներկուսակցական քարոզարշավի անվան ներքո արտակուսակցական քարոզարշավ անելը: Որովհետ առաջինի ներքո ես հասկանում եմ տեղերում ՔՊ-ականների ժողովներ հրավիրելն ու դրանցում ելույթներ ունենալը: Իսկ երբ իր գլխավորությամբ ՔՊ-ական ցուցակի առաջին հիսունին քարոզարշավային ատրիբուտների նկարներով ավտոբուս են լցնում և ու մարզային այցի գնում՝ դա արդեն արտակուսակցական քարոզարշավ է: Ու այդ ընթացքում էլ փողոցներով քայլելն ու մարդկանց բարևելը՝ Րաֆֆի Հովհաննիսյանի ականջը կանչի, ինչպես նաև տաղավարներում (բեսեդկաներում) նարդի խաղալը:

Այդ ամենը նորմալ կլիներ ու կեղծիքի դիմելու կարիք չէր լինի, եթե կազմակերպվեր քարոզարշավով զբաղվելու ժամանակահատվածում: Ինչը հաստատվում ու հրապարակվում է ԿԸՀ-ի կողմից: Բայց քանի որ Նիկոլը Նիկոլ չէր լինի՝ եթե հերթական ընտրախախտումն ու կեղծիքը չաներ, այդ գորժողության անունը դրել են ներկուսակցական քարոզարշավ: Ի դեպ, երբ կուսակցական համագումարից հետո, երբ բոլոր «ընտրյալները» վարկանիշային գնահատական էին ստացել, հայտարարվեց, որ առաջին հիսունը պետք է մի հատ էլ վարկանիշային գնահատական ստանան կուսակցականների կողմից, չհասկացա, թե ինչի մասին է խոսքը: Որովհետև դա արդեն կատարվել էր տեղերից ավելի քան 1000 կուսակցական պատվիրակների կողմից: Պարտվեց, որ դա ընդամենը քարոզարշավից դուրս մի հատ էլ նախաքարոզարշավ իրականացնելն էր: Եթե դա կեղծիք ու ընտրախախտում չէ, ապա ինչ է:
Որքան հիշում եմ, 2007-ից՝ երբ ինքը մուտք գործոց քաղաքականություն, բոցաշունչ ելույթներ էր ունենում ընտրախախտումների անթույլատրելիության մասին: Ենթադրում եմ, որ խոսք ասած կլինի նաև գործող իշխանության կողմից ապօրինի քարոզարշավ իրականացնելու դեմ: Ինչևէ, առկա է մեկ այլ հանգամանք, որում ևս Նիկոլն իրեն դրսևորեց որպես ոչ թե իրական Հայաստանի վարչապետ, այլ իրական Նիկոլ: Դա հարևան Իրանում հրթիռային հարվածների առնչությամբ ոչ միայն որևէ գործողություն չիրականացնելն էր, այլև որև խոսք չասելը: ՀՀ ԱԳՆ-ն ինչ-որ բան ասաց, բայց խոսողը պետք է լիներ երկրի վարչապետը, ոչ թե պետական կառույցը:

Այդ առումով չեմ կարող չանդրադառնալ հերթական աննորմալ երևույթին, չնայած դրանք այնքան շատ են, որ արդեն մարդկանց կարող են թվալ բնական: ՀՀ ԱԺ «Հայաստան» խմբակցության պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանը խոսում է հայոց «պետական այրերի» պատասխանատվության բացակայությունից՝ նկատի ունենալով ԱԳ, ՊՆ նախարարների ու վարչապետի «ուրախ ավտոբուսով» քարոզարշավի մեկնելը: Իսկ քարոզարշավային ավտոբուսի ուղևորներից մեկը ձև է անում, թե զարմանում է «ընդդիմության կողմից մուննաթ անելու վրա» առ այն, որ Հայաստանում խաղաղ է ու ամեն մեկն իր գործով է զբաղված: Կրթությամբ արաբագետ անձը պետք է որ գիտակցեր, թե ինչ վտանգ կարող է բերել պատերազմի ծավալումը՝ հատկապես որ ամերիկյան ռազմական գործողությանն ինչ-որ ձևաչափով մասնակից են դարձրել նաև ցամաքային զորքերին: Բայց քանի պետական մակարդակով մանիպուլյացիան ու անլրջությունը բնական երևույթ է մեզանում՝ տրվել է նման պատասխան:

Չնայած նրա ասածի վրա զարմանալու կարիք չկա, որովհետև եթե ավտոբուսի ուղևորներն օժտված լինեին պետական մտածողությամբ, լուրը ստանալուն պես այն կշրջվեր դեպի ետ: Ու ոչ թե կշարունակեր իր ընթացքը, որպեսզի դրա ավարտին վարչապետը բլոտ խաղար տեղացիների հետ: Թեև հենց դա էլ «ամեն մեկն իր գործով զբաղվելու» ճշգրիտ դրսևորումն էր: Ի դեպ, գիտակցելով, որ գոնե ձևականորեն պետք է ինչ-որ գորժ անել, այսօր հրավիրվել է Անվտանգության խորհրդի նիստ: Չգիտեմ, թե ինչ է քնարկվել՝ ցանկություն չկա էլ նաև, բայց պետք է ամեն ինչ արվի, որպեսզի հունիսի 8-ից հետո հրավրվելիք ԱԽ նիստերին մասնակցեն պետական մտածողությամբ օտված պետական այրերը: Եվ ոչ թե Գյումրի-Երևան քայլերթի մասնակցած՝ նման մտածողությունից զուրկ նախկին ջահելները:

ՀԳ. Ի դեպ, թեև այսօր կիրակի է, բայց Փաշինյանը գնացել է ոչ թե պատարագի, այլ Դիլիջան՝ արտակուսակցական քարոզարշավի: Ինչը վկայում է, որ դա իր համար ավելի կարևոր է, քան եկեղեցու դեմ պայքարը: Ինչն էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ կարելի է շնորհավորել նրան եկեղեցու դեմ նախաձեռնած պատերազմը հաջողությամբ տապալելու առումով: