Եւս մեկ անգամ իրականության մասին՝ Իրանի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձությունների լույսի ներքո։ Խաղաղության երաշխիքները չեն կարող հիմնված լինել բացառապես հակառակ կողմի բարի կամքի, բանակցությունների փաստի կամ «խաղաղության պայմանագիր» կոչվող փաստաթղթի վրա։

Խաղաղության պայմանագիրը, որքան էլ այն փայլուն «դիվանագիտորեն» պատրաստված լինի (չնայած մեր պարագայում լրիվ հակառակ պատկերն է), առանց դրա կետերի կատարման իրական երաշխիքների պարզապես պրոֆանացիա է։ Էժան, զզվելի և նողկալի նախընտրական պրոֆանացիա։

Խոսքը այն հակապետական խելագարության մասին է, որը Հայաստանի իշխանությունները կոչում են «խաղաղության օրակարգ» կամ «խաղաղության պայմանագիր», որը ոչ հայկական պետության, ոչ էլ խաղաղության հետ իրականում կապ չունի։
Իրանի դասերը շատ հստակ ցույց են տալիս, բառացիորեն աղաղակում են մեր դեմքին, որ այն ձևաչափը, որն ընտրել է ներկայիս հայկական իշխանությունը, խաղաղություն չի բերում․ սա արդեն փաստ է։

Նույն Իրանը, Օմանի միջնորդների փոխանցմամբ, փաստացի համաձայնել էր ամերիկացիների առանցքային պահանջներին՝ բացառությամբ իր երկրի փաստացի ապամոնտաժման համաձայնությանը։

Ի՞նչ ստացավ Իրանը դրա դիմաց։

Հրթիռա-ռմբակոծություններ, ավելի քան 150 երեխաների մահ, երկրի ղեկավարության ոչնչացում և խելահեղ պատերազմ։
Ինչո՞ւ։

Մի պարզ պատճառով՝ մինչև բանակցությունները որևէ երաշխիք չէր մշակվել այն մասին, որ հենց իրանական միջուկային ծրագրի քննարկման ընթացքում ամերիկացիները չեն հարվածի Թեհրանին։
Նույնը տեղի է ունենում նաև մեզ հետ։

Ճիշտ է, իրանցիներին ամերիկացիները հրապարակայնորեն չէին նվաստացնում, չէին պահանջում ձեռքի շարժումով տեղից կանգնել և չէին ծաղրում Իրանի ղեկավարությանը։

Իսկ համեմատության համար՝ նույն Ադրբեջանը, ավելի ճիշտ՝ Ադրբեջանի ղեկավարը, կարծես արդեն չգիտի, թե ինչ ձևաչափով մի փոքր էլ նվաստացնի և ծաղրի Հայաստանի իշխանություններին։

Եվ թող ոչ ոք չուրախանա, երբ թշնամին նվաստացնում է մեր իշխանություններին․ նա նվաստացնում է մեզ բոլորիս և մեր երկիրը, և նրան բացարձակապես չի հետաքրքրում մեր ներքին շարժերը։

Նրանց համար մենք թշնամիներ ենք, ընդ որում թշնամիներ են նույնիսկ նրանք, ովքեր փաշինյանական քարոզչությունից բթացած՝ պատրաստ են երջանիկ ժպիտով շնչել ադրբեջանական բենզինի գոլորշիները հանուն շինծու «խաղաղության»։

Ի դեպ, ընդամենը երեք օր առաջ Իրանի, ԱՄԷ-ի, Բահրեյնի և Քաթարի միջև առևտրային հարաբերություններն ամենաբարձր մակարդակի վրա էին, իսկ այսօր Իրանը ռմբակոծում է Աբու Դաբին, Դուբայը, Դոհան և Շարժան։
Այսպիսով, երբ ձեզ հաջորդ անգամ պատմեն երկրների միջև առևտրի և տնտեսական հարաբերությունների մասին՝ որպես անվտանգության և խաղաղության երաշխիք, պարզապես թքեք այդ ստախոսների և մանիպուլյատորների աչքերին։
Դաս կառնե՞նք մենք իրանական փորձից։

Մենք անպայման դաս կառնենք, իսկ փաշինյանական իշխանությունները՝ ոչ։

Մի՛ կասկածեք։

Պարզապես նայեք, թե ինչ են նրանք անում և ինչպես են արձագանքում արդեն երրորդ օրը Իրանի շուրջ տեղի ունեցող իրադարձություններին, և ամեն ինչ պարզ կդառնա։

Արման Աբովյան