Ինչպես երևում է, ուկրաինական Բուչայի ներկայացման առումով ցավակցող եվրոպացիներն ու հայաստանյան եվրոպամետները թքած ունեն հարևան Իրանի 168 մանկահասակ դպրոցական աղջիկների մահվան կապակցությամբ: Դա վկայում է, որ Բուչայի բեմադրությամբ ախուվախ անողներին մեծ հաշվով հետաքրքրում է ոչ թե մարդկային կյանքը, այլ նման ողբերգությունից քաղաքական կապիտալ սարքելը: Դրանում իր բաժինն ունի նաև Հայաստանի գործող իշխանությունը: Երևի կհիշեք, որ վարչապետի պաշտոնից կառչած անձը քաղաքացիական կնոջն էր գործուղում Բուչայի տարելիցի միջոցառմանը: Երևանի Նոր Նորքի վարչական շրջանի ղեկավարն էլ մայրաքաղաքն էր ներկայացնում այդ «դիմակահանդեսին»:

Ճիշտ է, Հակոբյան Աննան այլևս վարչապետի հետ չունի որևէ առնչություն՝ իր ասելով, որպեսզի մյուս տարի այցելեր Իրանի Մինաբ քաղաքը՝ ծաղիկներ դնելու կյանքից զրկված երեխաների հուշարձանին: Կարծում եմ, որ անպայման որևէ հուշարձան կտեղադրվի գերեզմանների մոտ: Քաղաքապետն էլ դժվար թե ֆայմեր, որպեսզի ինքն էլ իր կողմից ինչ-որ քայլ ձեռնարկեր այդ ուղղությամբ: Բայց հույս ունեմ, որ դա նրանց այլևս չպետք է հետաքրքրի հաջորդ տարի: Որովհետև վարչապետն այլևս չի լինելու Փաշինյանը, Ավինյանն էլ դժվար թե լինի Երևանի քաղաքապետը:

Ի դեպ, ԱՄՆ-ում հայտարարվեց, որ տարրական դպրոցի վրա հարձակումը չի կազմակերպվել իրենց կողմից: Շատ կցանկանայի դրան հավատալ՝ հաշվի առնելով, որ ռուս-ուկրաինական պատերազմը դադարեցնելու ամերիկյան ջանքերում անընդհատ շեշտվում է կորսված կյանքերի պահը: Մնում է Իսրայելը, այն երկիրը, որի վարչապետն, ըստ իր հայտարարության, ցանկանում է իրանցիների բարին՝ հրթիռակոծելով երկրի տարածքը: Դա արվում է, իր ասելով, որպեսզի իրանցի տարբեր ժողովուրդները՝ պարսիկները, քրդերը, ադրբեջանցիները, բելուջները և այլն, ազատվեն կրոնավորների իշխանությունից: Ու այդ պատճառով էլ թե՛ նախորդ տարվա ամռանը և թե՛ այս օրերին փորձում են գլխատել իրանական իշխանությունը: Բայց, ինչպես ասում են փորձագետները, նրանք ստացան իրենց ցանկացածի հակառակը: Իսրայելի ու ԱՄՆ-ի հետ բանակցելուն կողմ ղեկավարությանը վերացնելով՝ նրանք տեղ բացեցին ավելի արմատական անձանց համար:

Ենթադրում եմ, որ հանուն իշխանության հանգուցյալ այաթոլլա Խամենեիի կողմնակիցների և կոշտ գծի կողմնակիցների պայքարը պետք է որ ավարտվի երկրորդների հաղթանակով: Զուտ այն պատճառով, որ բանակցելով՝ գերագույն առաջնորդի կողմնակիցները չհասան արդյունքի: Դա իրենց ու մի քանի հարյուր այլ իրանցիներին կյանք արժեցավ ու կրկին ավերածություններ երկրին: Իհարկե, չէր լինի ո՛չ առաջին և ո՛չ էլ երկրորդ պատերազմը, եթե Իրանը ղեկավարվեր նիկոլանման որևէ անձով: Բայց քանի որ դժվար է պատկերացնել, որ իրանցիները կարող էին նման անձին իշխանության բերել, ապա պատերազմն էլ այլընտրանք չուներ: Չեմ կարող պատկերացնել, որ այդ երկրի ղեկավարի պաշտոնում կարող է հայտնվել նիկոլանման մեկը: Ով, նախ, խաղաղության գրավականը կհամարի ոչ թե հզոր բանակը, այլ թշնամու հետ իմիտացիոն խաղաղության վերաբերյալ թղթի կտոր ստորագրելը: Ու դրան ապավինելը: Կամ էլ առևտրային պայմանագրեր կնքելով՝ անվտանգային սպռանալիքներ չեզոքացնելը:

Կարծում եմ, որ եթե հունիսի 8-ին արթնանանք ու երկրում իշխանափոխություն եղած չլինի, ապա Բաքվից Հայաստանին կսպառնան գցել Իրանից շատ ավելի վատ վիճակի մեջ: Իսկ որպեսզի դա տեղի չունենա՝ կպահանջեն կատարել իրենց բոլոր պահանջները: Կրկնեմ, բոլոր պահանջները, որ բարձաձայնվել են մինչև հիմա: Որ կշարունակեն բարձրաձայնվել նաև եղած պահանջների կատարումից հետո: Ինչ մնում է ԹՐԻՓՓ-ի վրա հույս դնելուն, ապա ԱՄՆ նախագահը ցույց տվեց, որ ինքը հարգում է ուժեղներին ու բռնում է նրանց կողմը: Լավագույնը, որ կարող է արվել հայ ժողովրդի համար, դա 10 (±) հազար քառ/կմ տարածքով՝ առանց Սյունիքի ու Սևանա լճի, պետական կազմավորում թույլատրելն է Թուրքիայի գերիշխանության ներքո: Որպեսզի տեղի չունենա վերը նկարագրվածը՝ հայաստանյան իրական ընդդիմությունը պետք է ձերբազատվի ամբիցիաներից ու համախմբվի մեկ ուժի (տվյալ դեպքում՝ կամ անձի) շուրջը: