Որքան էլ տհաճ լինի, պետք է խոտովանել, որ ՀՀ վարչապետի աթոռից կառչած, խայտառակ պարտության խորհրդանիշ անձն ինչ-որ կատեգորիայի մարդկանց գրավելու հարցում անգերազանցելի է: Նույնիսկ այն պարագայում, երբ «ուրախ ավտոբուսով» քարոզարշավի գնալով՝ «պեռաշկի» է ծամում: Ասեմ, որ կարկանդակ ուտելը՝ հատկապես տնական, բավական հաճելի զբաղմունք է: Եվ երբ այն զուգակցվում է գյուղացու հետ «բեսեդկայում» նարդի խաղալու հետ՝ հանգեցնում է քարոզչական որոշակի դրական արդյունքի: Եվ եթե դրան գումարենք մարդկանց ոչ միայն գրավելու, այլև ֆռռացնելու կամ մանիպուլյացնելու հանգամանքը, ապա կունենանք այն պատկերը, որ սովորաբար դրսևորվում է սոցհարցումների արդյունքում: Եթե էն գլխից ընդունենք, որ դրանք ներկայացնում են օբյեկտիվ պատկեր:

Ներկայացնեմ, թե ինչու եմ շեշտում օբյեկտիվ պատկերի անհրաժեշտությունը: Վերջերս համեմատական մի տվյալ էր հրապարակվել, կարծեմ, Նարեկ Կարապետյանի կողմից: Ասվել էր, որ Սամվել Կարապետյանի վարկանիշը 35 տոկոս է, իսկ Փաշինյանինը՝ 34 տոկոս: Որպես ընդդիմադիր հաճելի էր դա արձանագրելը: Սակայն քանի որ այնուհետև ոչինչ այլևս չներկայացվեց՝ դրա հավաստիության առումով մեջս կասկած ծագեց: Նախկինների օրոք զբաղվել եմ սոցհարցումներով և անձնական փորձից տեղյակ եմ, որ ընդամենը մեկ համեմատական տվյալի հրապարակումն ավելի շատ քարոզչական հնարք է, քան թե իրական հարցման տվյալ: Հատկապես որ բոլոր սոցհարցումներում, ցանկանանք դա, թե ոչ, Փաշինյանն առաջ էր ընդդիմադիր գործիչներից: Ինչը սովորական երևույթ է՝ հաշվի առնելով իշխանության ղեկավար լինելը:

Ինչևէ, այսօր հրապարակվել են ավելի քան 1500 հոգի ներառող հեռախոսային հարցման արդյունքները՝ նախաձեռնված Միջազգային հանրապետական ինստիտուտի կողմից: Եթե իրականացնողը չլիներ ԲՐԵՎԻՍ ընկերությունը, ապա կմտածեի, որ ամերիկյան կազմակերպությունը փորձել է «դուխ» տալ Նիկոլին՝ արհեստականորչեն տոկոսներ վերագրելով նրան: Բայց քանի որ ծանոթ եմ ԲՐԵՎԻՍ-ի գործունեությանն արդեն երկու տասնամյակ, ինչպես նաև դրա ղեկավարին, ստիպված եմ ընդունել տվյալների ստույգ լինելը: Ըստ որի, վարչապետի աշխատակազմի նկատմամբ առկա է 46 տոկոս գոհունակություն: Բնականաբար, 47 տոկոսն էլ պետք է ընդուներ, որ Հայաստանը գնում է ճիշտ ուղղությամբ: Ինչպես չհիշես բոլշևիկյան կուսակցության առաջնորդ Վլադիմիր Լենինին վերագրվող՝ «Верной дорогой идёте, товарищи!» (Ճիշտ ուղի եք բռնել, ընկերներ) արտահայտությունը: Եվ այն հանգամանքը, որ գոհունակություն են հայտնել հիմնականում 56+ տարիքի գյուղաբնակ տղամարդիկ, վկայում է, որ նիկոլական մանիպուլյացիայի զոհերն առաջին հերթին հենց դրանք են: Իզուր չէր Նիկոլը նարդի խաղում նրանց հետ: Այս առումով էլ ինչպես չհիշես ՔՊ-ական նախկին երիտասարդի՝ հարևան Պողոսից դժգոգ լինելու հանգամանքն Ամուլսարի հանքավայրի շահագործման առումով:

Ժամանակին, հենց այդ տարիքում գյուղացիների հետ ակտիվորեն շփվելով՝ նկատել եմ, որ քաղաքականությունից ավելի շատ խոսում են հենց դրանք: Քանի որ նրանց միջանձնային շփումներն ավելի անմիջական են, քան քաղաքաբնակներինը: Բայց, միաժամանակ, հենց դրանք են հեռու իրականությանը ճշգրիտ գնահատական տալուց: Որովհետև նրանց հիմնական ինֆորմացիոն աղբյուրը հեռուստատեսությունն է և հատկապես հանրայինը: Ու հենց այդ պատճառով էլ դրանք ամենաշատն են ենթակա նիկոլական մանիպուլյացիաների: Ու այդ առումով գնահատելի է Սամվել Կարապետյանի «Ուժեղ Հայաստան» կուսակցության աշխատանքն այդ զանգվածի հետ: Եվ աշխատանքում էլ սոցիալ-տնտեսական հարցերի վրա շեշտադրում կատարելը: