Վերջին օրերին Նիկոլ Փաշինյանը քանիցս հակաարցախյան հայտարարություններով է հանդես եկել: Նա մասնավորապես Եվրախորհրդարանում հայտարարել է, որ արցախցիները պետք է մեկընդմիշտ մոռանան Արցախ վերադարձի մասին, իսկ դրա հաջորդ օրը` Կառավարության նիստից հետո պնդել է, որ Արցախի Հանրապետություն եզրույթի կիրառումը ուղիղ պատերազմի կոչ է: Փաշինյանի կարծիքով` այժմ խոսել Արցախի մասին, կամ որևէ հյուրի նվիրել Արցախին վերաբերող գիրք, նշանակում է սադրել, քանզի մեկ հանրապետության մեջ չի կարող վարվել երկու արտաքին քաղաքականություն: Փաշինյանը նաև կարծում է, որ մենք նախքան 2023 թվականը ունեինք Արցախ, սակայն չունեինք Հայաստան, իսկ այժմ Արցախ չունենք, սակայն ունենք Հայաստան: Այս մասին «Հրապարակը» զրուցել է Արցախի «Արդարություն» կուսակցության համահիմնադիր Հակոբ Հակոբյանի հետ:

– Նիկոլ Փաշինյանը Ստրասբուրգում պնդեց, որ պետք է արցախցիները մեկընդմիշտ մոռանան Արցախ վերադառնալու մասին, և միևնույն ժամանակ Ալիևին շնորհակալություն հայտնեց և խոսեց այն մասին, որ կողմերի միջև վերջապես խաղաղություն է հաստատվել:

– Ես կարծում եմ, որ այստեղ որևէ զարմանալի բան չկա, նա քանիցս իր խմբի հետ միասին այդ քաղաքականությունն է որդեգրել, որ չկա Արցախ և չկա Արցախի հարց, ուստի չի կարող լինել Արցախ վերադարձի հարց: Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարություններից արցախցիները վաղուց չեն զարմանում, մենք բոլորս հասկանում ենք, թե ինչ է նշանակում Նիկոլ Փաշինյան և ինչ է նշանակում Նիկոլ Փաշինյանի կողմից վարած քաղաքականություն: Փաշինյանի այս հայտարարությունը Հայաստանում ընտրություններին մասնակցող արցախցիների համար պետք է ազդակ հանդիսանա և բոլոր նրանք, ովքեր մինչ այս պահը կասկածներ ունեին, այժմ կարող են հստակ իրենց վերաբերմունքը ցույց տալ ընտրությունների ժամանակ:

– Բայց Փաշինյանը խոսում է խաղաղության մասին, անգամ Ադրբեջանին հումանիտար միջանցք են առաջարկում` ոչ մի բանի դիմաց: Չե՞ն կարող գոնե խաղաղ բնակեցման հարցը լուծել, կամ գոնե առնվազն լռել, նման դժխտողական հայտարարությունների փոխարեն:

– Ես ամեն դեպքում այն կարծիքին եմ, որ Հայաստանի իշխանությունները ոչ թե գոնե պետք է լռեն, այլ նման հարթակներն օգտագործեն, որպեսզի Արցախի հարցը որպես այդպիսին բարձրացնեն և կատարված հանցագործությունները ներկայացնեն եվրոպացի գործընկերներին: Նիկոլ Փաշինյանն իր հայտարարություններով չի ներկայացնում հայ ժողովրդի իղձերն ու նպատակները: Հայաստանում կա մի իշխանություն, որը հայկական շահին տրամաբանորեն հակառակ շահեր է առաջ տալիս:

– Փաշինյանը Ցեղասպանության թանգարանի տնօրենին անձամբ հեռացրել է աշխատանքից, այն բանի համար, որ վերջինս Վենսին Արցախի մասին պատմող գիրք է նվիրել, Նիկոլ Փաշինյանն Արցախի մասին գիրք նվիրելը համարում է ուղիղ սադրանք ՀՀ-ի դեմ:

– Հետաքրքիր է` Նիկոլ Փաշինյանի տրամաբանությամբ ի՞նչ գիրք պետք է նվիրեր Ցեղասպանության թանգարանի տնօրենը Վենսին: Գուցե Երեք խոզուկների հեքիաթը, կամ գուցե Սուտլիկ որսկա՞նը: Այդ կինը նվիրել է Արցախում տեղի ունեցած ցեղասպանության մասին գիրք, գիրք որտեղ գրված է Սումքայիթի, Բաքվի կոտորածների մասին և այլն: Այդ գիրքը Ադրբեջանի ցեղասպան քաղաքականության մասին է, իսկ ուրիշ ո՞վ պետք է խոսի այդ ամենի մասին, եթե ոչ Ցեղասպանության թանգարանի տնօրենը:

– Նա նաև հայտարարել է, որ Արցախի Հանրապետություն եզրույթի կիրառումը նշանակում է պատերազմի կոչ….

– Հավելեմ, որ նրան ավելի շատ այդ փաստը անհանգստացրել է, քանի որ այն հնչել է պատարագներից մեկի ժամանակ: Զարմանալի է, որ Արցախ բառը կարող է պատերազմի առիթ դառնալ և անգամ այս միտքը մեկնաբանելը ես համարում եմ անիմաստ: Այս բոլոր հայտարարությունները ցույց են տալիս մի բան, Նիկոլը փորձում է հերթական անգամ Ալիևին հաճոյանալ, քանի որ ունի վերարտադրման խնդիր:

– Փաշինյանը կարծում է, որ այն ժամանակ կար Արցախ, չկար Հայաստան, իսկ այժմ կա Հայաստան, չկա Արցախ:

– Սա նշանակում է պարտության գեղեցիկ փաթեթավորում, որպեսզի հայ մարդկանց կարողանա հրամցնել իր պարտությունը: Նրա մոտ դա լավ է ստացվում: Ցանկացած պարտություն փորձում է ձեռքբերում ներկայացնել, հաղթանակ, սակայն մարդիկ չեն հավատում այլևս այդ ստերին: Արցախի կորուստը չի կարող հաղթանակ համարվել:

– Ասում եմ, որ արցախցիներին դիտավորյալ չեն գրանցում Հայաստանում, ձգձգում են պրոցեսը, որպեսզի մարդիկ անձնագիր չստանան և ընտրություններին չմասնակցեն: Տեղյա՞կ եք այս պրոցեսներից:

– Արցախցիների համար այս ընտրությունները սովորական ընտրություններ չեն: Սա մի գործընթաց է, որտեղ արցախցիները պետք է հստակ ասեն` համաձա՞յն են այն քաղաքականության հետ, որը վարում է ՀՀ իշխանությունը, թե՞ ոչ: