Այսօր որոշել էի թարմ ուղեղով կրկին աչքի անցկացնել Արմինե Օհանյանի խմբագրականները, որպեսզի տեսնեմ, թե այդ ինչ կոչ է արել, որ ժամանակին աչքիցս վրիպել է: Այդպես եմ ասում, քանի որ սովորության համաձայն օրվա ընթացքում ընթերցում եմ «Հրապարակի» նյութերը: Եվ այդ թվում նաև գլխավոր խմբագրինը: Սովորությունն էլ գալիս է 25-30 տարի առաջ լրատվական գործակալություններից մեկում աշխատանքի տարիներից: Ինքս ինձ վրա պարտականություն էի դրել՝ օրվա վերջում նյութերը կարդալուց հետո միայն գնալ տուն: Բայց դա չի նշանակում, թե հայկական այլ կայքեր կամ ռուսալեզու (անգլերենիս իմացությունը բավարար չէ) օտար աղբյուրներ չեմ ընթերցում:

Վերադառնանք իբրև թե «բռնի իշխանափոխության հրապարակային կոչեր պարունակելու» առնչությամբ «Հրապարակի» գլխավոր խմբագրի նկատմամբ վարույթի հարուցմանը: Քանի որ Կարեն Վրթանեսյանն դա արդեն արել էր՝ որոշեցի խոսել դրան առնչվող հանգամանքի մասին: Այդպես էլի է եղել. հոդվածի մտովի մշակված գաղափարը փոխվել է՝ երբ այն հրապարակվել է ուրիշի կողմից: Ինչևէ, ասեմ, որ քրվարույթի հարուցումը գործող իշխանության ղեկավարի ինքնապահպանության բնազդի տիպիկ դրսևորում է: Հատկապես նախընտրական ժամանակահատվածում ցածր վարկանիշի պարագայում: Դրանով փորձ է արվում ոչ այնքան լռեցնել, որքան ստիպել, որպեսզի «Հրապարակի» լրագրողներն անցնեն ինքնագրաքննության խստացված ռեժիմի: Ինքնագրաքննության, քանի չեմ կարծում, թե Նիկոլը չի գիտակցում, որ Արմինեն չի վերածվելու գրաքննիչի: Ընդ որում, դա վերաբերում է ոչ միայն «Հրապարակի», այլև մնացած ընդդիմադիր լրատվամիջոցների լրագրողներին:

Դա՝ մեկ: Երկրորդ, նիկոլական քննչականի այդ քայլը վնասելու է հենց Նիկոլին: Զարմանում եմ, որ ինքը դա չի գիտակցել, թեև կարծում ենք, թե փիառի պրոֆեսիոնալ է: Բայց փիառի պրոֆեսիոնալ լինելը ենթադրում է ոչ միայն դրա գործիքների իմացություն ու կիրառում: Հատկապես որ դա նրա փոխարեն անում է վարձված ամերիկյան փիառ ինչ-որ ընկերություն: Պրոֆեսիոնալ լինելը ենթադրում է նաև այս կամ այն գործիքի կիրառման նպատակահարմարության հարցը ճիշտ դիտարկելը: Հատկապես այնպիսի գործիքի, ինչպիսին նման հոդվածով գործ կարելն է: Դա ձեռնտու չէ մի շարք գործոններով պայմանավորված: Նախ, ժամանակի առումով. նման գործի քննությունը կտևի ավելի, քան երեք ամիս: Իսկ հունիսի 7-ից հետո, ինչպիսին էլ լինեն քվեարկության արդյունքները, գործ կարելու իմաստը կորչում է: Եթե Հայաստանն ազատվի Նիկոլի իշխանությունից՝ այն մեխանիկոեն կչեղարկվի: Եթե, դժբախտաբար, Նիկոլը վերարտադրվի, դա նրան պետք չի գալու այն իմաստով, ինչ իմաստով կարվել էր: Եվ երրորդ, Արմինեին լռեցնելը. դա, իհարկե, որոշակի օգուտ կտա Նիկոլին, սակայն Արմինեի փոխարեն ու նրանից ավելի կոշտ կգրեն կամ կխոսեն մյուսները: Ու դա կնմանվի «Իմնեմնիմի»-ի դեպքին, երբ ձերբակալվեցին տղաները, բայց նրանց փոխարինողներ հայտնվեցին:

Մի խոսքով, ոնց գցում, բռնում եմ, «Հրապարակի» գլխավոր խմբագրի նկատմամբ քրգործ կարելը կլինի Նիկոլի երկրորդ մեծ սխալը: Առաջինը, հիշեցնեմ, հայոց եկեղեցու դեմ նախաձեռնած պատերազմն էր, որ ավարտվեց բացարձակ տապալմամբ: Ու հենց այդ պատերազմից հետո երկրորդի մեջ թաթախվելը վկայում է, որ Նիկոլի քայլերն արդեն դարձել են հախուռն ու չկշռադատված: Ու այն շատ ավելի կմոտեցնի վերջինիս պարտությունը հունիսի 7-ին: Ինչը պետք է հաղթահարի կոպիտ ընտրակեղծիքներով ու ոստիկանական բռնություններով, բայց դա արդեն կլինի նրա 100 տոկոսանոց վերջը: