Քողն ընկնում է
Fri, 27 Mar 2026 09:00:00 +0400
Հավանաբար, նախընտրական փուլը ոչ միայն նյարդայնացնում ու ջղաձգում է առաջացնում, այլեւ յուրօրինակ անկեղծության պահ է, եւ դա է պատճառը, որ Նիկոլ Փաշինյանը մեկը մյուսի ետեւից խոստովանություններ է անում, փակագծեր բացում` սարսափի նոր պահեր ներկայացնելով իր ունկնդիրներին: Նա մե՛կ հայտարարում է, թե 20 թվի ողբերգությունը գիտակցված պատերազմ է եղել` իր պատկերացրած «անկախությունն ու պետությունը» ձեռք բերելու համար: Մե՛կ հայտարարում է, որ Արցախի ժողովուրդը փախել է` «ճողոպրել» է 2023 թվին, եւ կռվելու մասին պնդումները, «մեղմ ասած, չեն համապատասխանում իրականությանը»: Հետո հայտարարում է, որ Ղարաբաղի ժողովրդին պահել են պատանդի կարգավիճակում, եւ նրանք հիմա վերջապես հայրենիքում հանգրվան են գտել ու պետք է խաղաղվեն, տնավորվեն, հրաժարվեն «պանդուխտի»` Արցախ վերադառնալու մտքից: Ապա ասում է, որ ինքը պաշտոնապես հրաժարվում է «պատմական արդարության վերականգնման» ճանապարհից, որովհետեւ եթե մենք հիմա ասենք` Արցախում էթնիկ զտում է եղել, ադրբեջանցիներն էլ են նույն խոսույթը կիրառելու (թե ում են հայերն էթնիկ զտման ենթարկել` պարզ չէ): Եթե ասենք` ցեղասպանություն է եղել, հայելային սկզբունքով նրանք էլ են խոսելու իրենց ցեղասպանված լինելու մասին, եթե ասենք` վերադարձ, իրենք էլ են ասելու` վերադարձ: Եվ այս մտածողությամբ մարդը ՀՀ վարչապետն է ու հավակնում է շարունակել աշխատել:
Մի պահ պատկերացրեք, որ հրեաները հրաժարվեին Հոլոքոստի հիշատակից՝ վախենալով, որ գերմանացիներն իրենց կասեն` դուք էլ եք մեր նկատմամբ ցեղասպանություն իրականացրել: Այս մարդն անգամ չի տարբերում Արեւմտյան Հայաստանի խնդիրն Արցախի խնդրից: Վերջապես` պատմական արդարություն վերականգնելու խնդիր հայ ազգը չունի, ընդամենը իր պատմությունից չի ուզում հրաժարվել: