Շատ հետաքրքիր, բացասական իմաստով և միաժամանակ բավական կանխատեսելի գործընթացներ են տեղի ունենում։
Սոցիալական ցանցերում տեսա գովազդային մի էջ, որը կոչ էր անում բոյկոտել հունիսի 7-ի ընտրությունները։ Էջը կազմված էր գրագետ՝ SMM գովազդի բոլոր կանոններին համապատասխան։

Կոչը բավական պարզ էր՝ բոյկոտել ընտրությունները, քանի որ, իբր, բոլոր մասնակիցները՝ թե՛ իշխանությունը, թե՛ ընդդիմությունը, «նույնն են», և ընտրություններին մասնակցելը իմաստ չունի։ Ընդհանուր առմամբ՝ սա ագրեսիվ արշավ է՝ ուղղված ընտրությունների վարկաբեկմանը։

Վստահ եմ, որ ընտրություններին մոտենալուն զուգահեռ նմանատիպ գովազդներ և տարբեր մարդկանց կողմից արված նման հայտարարություններ դեռ շատ ենք լսելու։ Անկասկած, սա նպատակային և հստակ պլանավորված գործողություն է, որի մեջ ներդրվում են լուրջ ֆինանսական միջոցներ և լուրջ աշխատանք։

Երկրորդը՝ սա հիբրիդային պատերազմի ուղղակի և ակնհայտ տարր է Հայաստանի Հանրապետության դեմ, որը մեր թշնամիները վարում են հայ ժողովրդի դեմ։

Բայց այնուամենայնիվ՝ ո՞վ է հեղինակը։
Եկեք գնանք տրամաբանական ճանապարհով։ Ուրեմն՝ ո՞ւմ է դա ձեռնտու։
Ընդդիմությա՞նը։ Ոչ, որովհետև հենց ընդդիմությունն է առավելագույնս շահագրգռված ընտրություններին հնարավորինս բարձր մասնակցությամբ։

Հայաստանում գործող իշխանությա՞նը։ Եվ այստեղ արձանագրենք, որ ներկայիս իշխանության գործերը շատ, շատ վատ են՝ և սա օբյեկտիվ իրականություն է։

Ինչքան էլ իշխանության ներկայացուցիչները կուրծք ծեծեն, ինչքան էլ փորձեն ցուցադրել գերինքնավստահություն ու խորհրդավոր ժպիտներով պնդեն, թե իրենք մրցակցությունից դուրս են և անպայման հաղթելու են ընտրություններում՝ դա իրականությանը չի համապատասխանում։ Եվ իրենք դա շատ լավ գիտեն։
Նրանք նաև գիտեն, որ համեմատաբար արդար ընտրությունների դեպքում իրենց համար նույնիսկ 30%-ին մոտենալը գրեթե անհնար է։
Բայց նույնիսկ վարչական ռեսուրսի կիրառմամբ և հնարավոր մանիպուլյացիաների պայմաններում նրանք չեն կարող հասնել խորհրդարանում մեծամասնության։ Իսկ դա նրանց համար սկզբունքային նշանակության աղետ է։
Հենց դրանով էլ, ըստ էության, բացատրվում են իշխանության առաջին դեմքերի ամենօրյա նյարդային և երբեմն բացահայտ հիստերիկ դրսևորումները։

Սակայն նրանց մնում է մեկ, թեկուզ և տեսական, հնարավորություն՝ հնարավորինս նվազեցնել ընտրողների մասնակցությունը։
Քանի որ միայն ցածր մասնակցության դեպքում նրանց համար առաջանում է պարզ մեծամասնություն ստանալու տեսական հնարավորություն և մանիպուլյացիաների միջոցով երկրում իշխանությունը պահպանելու շանս։ Հայաստանում տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունները՝ ցածր մասնակցության պայմաններում, դրա վառ ապացույցն են։
Այսպիսով, որքան քիչ մարդ գնա ընտրությունների, այնքան բարձր կլինի գործող իշխանության տոկոսը։
Կրկին ընդգծում եմ՝ ես առայժմ որևէ մեկին և որևէ քաղաքական ուժի չեմ մեղադրում, սակայն հաշվի առնելով այս ամենը՝ կրկին հարց տանք․ ո՞ւմ են ձեռնտու ընտրությունների բոյկոտի անանուն կոչերը։
Եզրակացությունները թողնում եմ ձեզ։

Արման Աբովյան