Փաշինյանի խոստովանությունից հետո, որ ինքը գիտակցաբար գնացել է 44-օրյա պատերազմում զոհողության, Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին մնում է միայն ուսերը թոթվել՝ «а я здесь причём»։ Եթե դու գիտակցաբար զոհել ես Արցախը, զինվորներիդ, նա ի՞նչ կարող էր անել։

Պուտինի պատասխանները միշտ կարճ, հստակ ու պերճախոս են։ Օրինակ՝ Փաշինյանի «զոհողությունից» հետո նա կարող է ասել՝ «Երբ դու պատրաստ ես ամեն ինչ կորցնելու, ոչինչ չի կարող քեզ շեղել»։ Մի արտահայտություն, որտեղ համատեղված է հանգստությունը, խորամտությունը և քաղաքական փորձառությունը։

Կատակային տարբերակում ասում են, որ Պուտինը կարող է լինել միաժամանակ երեք հանդիպման սենյակում՝ և՛ վերևից ղեկավարել, և՛ ստորև՝ իրավիճակը վերահսկել։ Մարդիկ ժպտում են՝ «Եթե տեսնում եք, որ Պուտինը չի երևում, դա չի նշանակում, որ նա չգիտի՝ ինչ է կատարվում»։ Լռությունը հաճախ ավելի շատ է ասում, քան խոսքերը՝ հենց այս պատճառով նրա լռությունից պետք չէ զարմանալ։
Իսկ երբ Պուտինը լռում է հարցին պատասխանելու փոխարեն, հումորը ծագում է հենց այդ լռությունից. «Ասվածը ոչ միշտ կարևոր է, կարևոր է, երբ նա լռում է»։ Լռությունը՝ ոչ թե դատարկություն, այլ հաշվարկված ռազմավարություն է։

Եվ վերջապես, մեկ այլ դասական Պուտինյան հումոր՝ երբ իրավիճակը անորոշ է, նա պարզապես «բարձրանում է ձիու վրա»՝ բառացիորեն ու պատկերավոր՝ ցույց տալու, որ ցանկացած ճգնաժամ կարող է հաղթահարվել:

Այս ամենը ցույց է տալիս, որ Պուտինի աշխարհում ոչինչ պատահական չէ․ խելքը, համառությունը, լռությունը և նույնիսկ հումորը միասին ստեղծում են քաղաքական արվեստի յուրօրինակ պատկեր։