ԲԱՐՈՎ ՎԱՅԵԼԵՔ, ՊԱՐՈՆԱՅՔ ՈՂՈՐՄԵԼԻՆԵՐ

Ողորմելի հանրային հեռուստաընկերությունը, որն արդեն հինգուկես տարի բանտել ու չի ցուցադրում իմ «Անկախության մեր ճանապարհը» ֆիլմը, դատարանով բացառեց դրա ցուցադրության որեւէ ձեւաչափ, այդ թվում՝ դահլիճային դիտումները։

Որքան պետք է ատես սեփական երկրիդ պատմությունն ու ձեռքբերումները, որ գնաս նման մանր քայլի։ Երբ ասում եմ՝ հանրային հեռուստաընկերություն, իհարկե, նկատի չունեմ մանրապճեղ չինովնիկների, ահարկու ատիչը նրանց վերեւում է, ահարկու ատիչը նա է, ով պատմություն, սրբություն, արժեք է ասպատակում արդեն բավական երկար (անտանելի երկար) ժամանակ։

Այսուհանդերձ հուսահատ չեմ։ Ապրածս կյանքն ու ժամանակն ինձ սովորեցրել են, որ մանրապճեղները, նաեւ՝ խոշոր եղջրավորները հասնում են վախճանի նշանակված վայրին։

Ես սովոր եմ սպասելու, համբերելու, դիմանալու՝ ինչքան որ պետք է։ Իմ «Հայաստանի կորսված գարունը» ֆիլմը մերժեցին ոչ միայն հանրայինը, այլեւ մյուս բոլոր հեռուստաընկերությունները, բայց 10 տարի անց ցուցադրվեց հանրայինի եթերում։

Այս ֆիլմը եւս շուտով եթեր է գնալու, շատ շուտով, երբ մենք ձեզ հետ նշանակված վայր ուղարկած կլինենք մանրախնդիր ու կեղծապաշտ իշխանություններին։

Այս պատմության մեջ մի բան կարող էր ինձ վրդովեցնել։ Այն, որ դատարանի վճիռը պարտավորեցնում է վճարել 40000 դրամ։ Բայց, ասեմ, ես դրան հանգիստ եմ վերաբերվում, որովհետեւ մանկուց ինձ սովորեցրել են ողորմած լինել։

Ուրեմն՝ համարում եմ, որ 40000 դրամ մուծելով, ես ողորմություն եմ տալիս Արա Շիրինյանին (ՀՀԽ նախկին նախագահ), Վասակ Դարբինյանին (ՀՀԽ ներկա նախագահ), Արամազդ Ղալամքարյանին (Ջրային կոմիտեի նախագահ), Դավիթ Կարապետյանին (ՀՀ ԱԳՆ գլխավոր քարտուղար)։ Վերջին երկուսը եղել են «Անկախության մեր ճանապարհը» ֆիլմի ստեղծման հրահրիչ-ջատագովները ու, վստահ եմ, հիմա որեւէ վերաբերմունք չեն արտահայտելու։

Ու վերջում հաստատ ձեզ հետաքրքրում է, թե ինչ եմ անելու հետո։ Ասեմ, թող պինդ բռնվեն ողորմելիները, ինչպես նախկինում, ապագայում եւս ցուցադրելու եմ՝ ամենատարբեր ձեւաչափերով։ Թող բանուգործ թողած հետեւեն ու կրկին հայցեր ներկայացնեն, ես պատրաստ եմ նոր ողորմություններ բաշխելու։

Գրել է բանաստեղծ Տիգրան Պասկևիչյանը՝ հրապարակմանը կից տեղադրելով այս լուսանկարը