Հաշվի առնելով ԱՄՆ-Իսրայել-Իրան հայտարարված զինադադարը և բանակցությունների վերսկսման հիմքը հանդիսացող Իրանի առաջարկները պետք է արձանագրել, որ տակտիկական առումով Իրանը հանդես էր գալիս ավելի բարենպաստ դիրքերից, քան հակաիրավական կոալիցիան։ Սակայն այս գեոպոլիտիկ բոլոլայի մեջ իրանցիները Հայաստանի ներկայիս իշխանություններին հիշեցրեցին, թե ինչ է իրական սերը դեպի քո Հայրենիքը։

Երեկ, երբ պարզ չէր, թե ինչով էին ավարտվելու Թրամփի սպառնալիքները` ոչնչացնել Իրանական քաղաքակրթությունը և ուղիղ ակնարկներում հնչում էին միջուկային զենքի կիրառման սպառնալիքներ, իրանական աղբյուրները հրապարակեցին կադրեր, որտեղ հասարակ իրանցիները կենդանի շղթաներ էին կազմել էլեկտրակայանների և ստրատեգիկ ենթակառուցվածքների շուրջ։ Սովորական քաղաքացիները դուրս էին գալիս և իրենցով փակում ռազմավարական օբյեկտները, որպեսզի թույլ չտան ամերիկա-իսրայելական հարվածներ։

Եվ նրանցից ոչ մեկը չէր նվնվում․ «Ինչ ուզում է լինի` միայն թե պատերազմ չլինի»։
Իրանի առաջնորդները հիստերիկ կերպով չէին վազվզում փողոցներով և չէին թաքնվում խղճուկ արդարացումների հետևում՝ «նախկիններն են մեղավոր»։

Պետական հեռուստատեսությամբ չէին հայտնվում խոսող գլուխներ, որոնք նվաստացնում են սեփական Ազգը, Պետությունը և Կրոնական առաջնորդներին և չէին անվանում իրանական ազգային նպատակները «օձիք` Իրանի ժողովրդի վզին»։
Թեհրանում ոչ ոք չի պառակտում հասարակությունը, չի բաժանում իրանցիներին ծննդավայրով և չի գոռում, թե` «սրանք եկել են ու ամեն ինչ գրավել»։

Ոչ ոք չի իջեցնում իր երկրի արժեքը թշնամիների և նույնիսկ բարեկամների աչքում՝ այն վերածելով առևտրի էժան առարկայի, որտեղ ամենակարևորը լափն է, խմիչքը, առևտուրը, իսկ դե մնացածը կարելի է նվաստացնել, կեղտոտել և վերջում երջանիկ դեմքի արտահայտությամբ հանձնել թշնամուն։

Իշխանությունը չի սակարկում օկուպանտների հետ և չի վաճառում արժանապատվությունը «երկիրը պահելու և խաղաղություն ապահովելու» սուտ կարգախոսով։
Իրանցիները չեն փախչում։
Իրանցիները կանգնած են։

Իրանցիները գիտեն, որ ազատությունը, անկախությունը և ինքնիշխանությունը ուղիղ, եթե կցանկանաք` օրգանական կապ ունեն Պետության և Ազգի արժանապատվություն հետ։

Ագրեսիայի հենց սկզբից նրանք մնացին իրենց քաղաքների փողոցներում՝ ռումբերի տակ, ոչ թե վախից, այլ իրենց Հայրենիքի հանդեպ սիրուց։

Նրանք պատրաստ էին կռվել և մահանալ իրենց Հայրենիքի համար, այլ ոչ թե թաքնվել շինծու և անասնական մանտրաի հետևում՝ «խաղաղությունը` նույնիսկ նվաստացման գնով դա այնուամենայնիվ արժանապատվություն է»։
Որովհետև առանց պատվի, արժանապատվության և Հայրենիքի զգացմունքի խաղաղությունը հետաձգված պատերազմ է։
Ասել, թե «խաղաղությունն է արժանապատվությունը», նույնն է ինչ պնդել, թե լոկ բերանի առկայությունը նշանակում է, որ մարդ կարող է խելացի մտքեր արտահայտել։

Իրանցիները պատրաստ են մահանալ իրենց երկրի համար, իսկ դա նշանակում է՝ նրանք հավերժ կապրեն։
Եվ հենց այսպիսի ժողովուրդներն են, որ վերջում խաղաղություն չեն մուրում, այլ արժանապատիվ կերպով հասնում են ԻՍԿԱԿԱՆ խաղաղության … որովհետև արժանի են։

Արման Աբովյան