Ժամանակ առ ժամանակ գործող իշխանության այս կամ այն ներկայացուցիչը հանրությանն ավետիս է տալիս, որ Հրազդանում կառուցվեյու է արհեստական բանականությամբ (ԱԲ) կառավարվող տվյալների վերամշակման գործարան:

Ու հսկայական գումարներ են ներգրավելու այդ ուղղությամբ: Հայաստանն էլ վերածվելու է «մեծ տվյալների» (Big Data) տարածաշրջանային կենտրոնի: Բայց, ինչպես մամուլում է ներկայացվել, երևում է, որ այդ ամենը հերթական հեքիաթի ժանրից է: Գոնե արտերկրյա ֆինանսների ներգրավման առումով, քանի որ կես միլիարդից 450 միլիոն դոլարի վերածված սկզբնական փուլի հիմնական ֆինանսավորողը տեղական բանկերն են:

Կարծում եմ, որ նույն ժանրից է նաև վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձի քարոզչական հիմնական կարգախոսը՝ խաղաղությունը: Ինքը ներկայանում է որպես խաղաղության աղավնի՝ ընդդիմադիրներին ներկայացնելով պատերազմի հրձիգներ: Եթե վերընտրվի ինքը, իր ասելով, մի քանի տասնյակ տարի կտիրի խաղաղություն: Այս հարցում իր «սիրելի» ժողովրդին ինքը դնում է բանականությունից զուրկ ամբոխի տեղ: Որովհետև ով էլ լինի պետության ղեկավար՝ նա ձգտելու է խաղաղության: Քանի որ այսօր Հայաստանը, հենց վերը նշված անձի վարչապետության պատճառով, պատրաստ չէ պատերազմի: Բայց, ի տարբերություն պատերազմի խայտառակ պարտության խորհրդանիշ, դրա պատասխանատու և մեղավոր անձի, նոր իշխանությունն էն գլխից կունենա գործունեության ավելի լայն դաշտ: Միջազգային հարաբերությունների առումով դա նույնքան հստակ է, որքան այն, որ պատերազմում հաղթանակ տարած կողմն է ստանում հնարավոր բոլոր բարիքներն իր թշնամուց: Հատկապես եթե նա վերածվում է խաղաղության աղավնու՝ համաձայն լինելով հաղթողի բոլոր պահանջներին:

Ասվածի առումով հատկանշական է, որ քարոզչական հերթական շրջայցին քաղաքացիներից մեկը նրան խոստովանում է, որ ինքն անընդհատ աղոթում է, որպեսզի նրան բան չպատահի: Որովհետև, Աստված չարասցե, եթե նրան ինչ-որ բան պատահի, խաղաղությանն էլ, չէ՞, վերջ կարող է լինել: Իսկ ի՞նչ է ստանում որպես պատասխան այդ քաղաքացին: Նույնը, ինչ ստանում ենք բոլորս արդեն որերորդ տարին: Խաղաղությունն, ըստ վարչապետի աթոռից կառչած անձի, կախված է ժողովրդից, ժողովուրդն էլ պետք է տեր կանգնի խաղաղությանը: Դա ձևական տեսակետից նույնն է, ինչ ժողովրդավարական պետություններում ասվում է իշխանության առումով՝ ժողովուրդն է երկրի տերը: Ի դեպ, շատ տարիներ առաջ հենց նման կարգախոսով շարժում էր առաջացել Հայաստանում՝ տողերիս հեղինակն էլ որպես դրա անդամ: Բայց դա աստիճանաբար մարեց՝ ճիշտ այնպես, ինչպես մնացածները:

Ինչևէ, երբ ասվում է, որ ժողովուրդն է երկրի տերը, ապա դա նշանակում է, որ ամեն հինգ տարին մեկ ժողովուրդը մասնակցում է ընտրությունների: Իր քվեով ձևավորում է իշխանություն և նրան երկիրը կառավարելու մանդատ է հանձնում: Խաղաղության առումով ինչպես է ժողովուրդն իրացնելու տիրոջ իրավունքները, պարզ չէ: Հատկապես որ խաղաղությունը միակողմանի գործընթաց չէ: Բացի բազմաթիվ գործոններից և բացի մեր երկրից այն ունի նաև մեկ այլ կողմ: Դա թշնամին է, որը նկրտումներ ունի Հայաստանի ողջ տարածքի նկատմամբ: Եվ դա չի էլ թաքցնում, այլ դարձրել է պետական քաղաքականության մաս: Ու եթե մեր ժողովուրդն ընտրի գործող իշխանությանը, այսինքն, իր ասելով, տեր կանգնի խաղաղությանը, ապա մենք կստանանք ոչ թե խաղաղություն, այլ չպատերազմ: Չպատերազմի անորոշ վիճակ անորոշ ժամանակով, որ կարող է վերածվել պատերազմի՝ երբ դա հարմար լինի թշնամուն: Իսկ այսօրվա փոփոխական աշխարհում մենք համարյա թե հրաշքով խուսափեցինք պատերազմական իրավիճակից:
Ու այդ դեպքում նույնիսկ վերը նշված քաղաքացու աղոթքը չի խոչընդոտելու պատերազմի ծագմանը: Անգամ եթե աղոթքի ուժով Փաշինյանը կրկին վերածվի «դուխով» Նիկոլի: Ու այս անգամ էլ իր խմբակով քայլի ոչ թե Գյումրիից Երևան, այլ Երևանից Մեղրի: