Փաշինյան, վերջին անգամ եմ ասում քեզ՝ քեռուն դոմփել չեն սովորեցնի: Դա, նախ՝ շատ ծիծաղելի է եւ ապա՝ անշնորհակալ գործ: Դու իբր բիզնեսից բան ես հասկանում, մի հատ էլ բիզնեսմեններին հավաքել գլխիդ, բացատրում ես, թե որքան լավ է լինելու, եթե դու մնաս վարչապետի աթոռին: Թե բա՝ նախաճաշ…

Ի դեպ, մուտքավճարն ինչքա՞ն էր: Աննայի «վեչերինկաները» հաջողակ բիզնեսմենուհիների եւ որոշ բիզնեսմենների հետ դեռ կարելի էր հասկանալ: Դե, վարչապետի կին էր, որոշակի քմահաճույքներ ուներ, նվերների ու փողի հանդեպ կանացի հետաքրքրություններ… Ինչ եղել՝ եղել է: Դա անցավ, գնաց: Բայց դո՞ւ ինչու ես բիզնեսմեններին հավաքել գլխիդ, ինչի՞ կարիք ունես: Փողի՞: Եթե ոչ, ապա ուրիշ ինչի՞ մասին ես խոսելու Սամվել Ալեքսանյանի կամ Խաչատուր Սուքիասյանի (աչքովս չընկավ) հետ: Քո կառավարությանը հարցում եմ ուղարկել, թե սեպտեմբերին պատերազմ սկսվելու դեպքում մեր ժողովրդին քանի՞ օր կբավարարեն պահուստավորված շաքարավազը, հավի բուդը, սառեցված միսը, հացահատիկը, բենզինը եւ այլն: Ինձ պատասխանել են՝ ձեզ հետաքրքրող հարցերով դիմեք Սամվել Ալեքսանյանին եւ Խաչատուր Սուքիասյանին: Դու այսօր Սամվել Ալեքսանյանին ու Խաչատուր Սուքիասյանին հավաքել ես գլխիդ, բացատրում ես՝ որը որից հետո է, որ ի՞նչ անես:

Բիզնեսմեններն էլ են, ախր, հետաքրքիր մարդիկ: Փոխանակ իրենք հրավիրեին էս Ձախորդ Փանոսին, հանդիմանեին վերջին 8 տարիներին հայկական բիզնեսի գլխին բերած չարիքների համար, մի բան էլ իրենք էին վազել՝ հանդիպելու նրա հետ: Ինչքան իրար հակասող (ներմուծող-արտահանող) բիզնեսմեն կար, այնտեղ էր: Տպավորություն էր ստեղծվել, որ սրանք Նիկոլի ձեռքի տակ են բիզնեսմեն դարձել ու հիմա եկել են նրա ձեռքը սեղմելու, նրանից շնորհակալ լինելու, նրա դարակազմիկ բիզնես ծրագրերը լսելու: Այո, եկել էին լսելու բիզնեսի հետ կապված հարցերում երկու էշի գարի իրարից ջոկել չկարողացող Նիկոլին եւ գլուխները տմբտմբացնելու: Ես չեմ հասկանում, պարոնայք խոշոր գործարարներ, դուք Պուտինի ու Նիկոլի զրույցը Հայաստանի (հետեւաբար՝ նաեւ ձեր) մասին չե՞ք լսել: Բա եթե լսել եք, ինչո՞ւ նույն համերաշխ կազմով մի հայտարարություն չարեցիք, չփորձեցիք Հայաստանի վարչապետին հորդորել՝ քիթը չմտցնել հարցերի մեջ, որոնցից ոչինչ չի հասկանում: Ասեիք՝ այ տղա, դու 8 տարում ԵԱՏՄ-ի 8 նիստի անգամ չես մասնակցել, տեղյակ չես այդ կառույցի առավելություններին ու դժվարություններին, ինչպե՞ս ես քեզ թույլ տալիս խոսել ԵՄ-ի առավելությունների մասին ու մի բան էլ հոխորտալ, որ հենց ժամանակը գա, մենք մեր որոշումը կկայացնենք՝ ԵՄ մտնել, թե մնալ ԵԱՏՄ-ում: Դու մեզ՝ բիզնեսմեններիս, հարցրե՞լ ես՝ մենք ԵՄ գնալուն «դաբրո» տվե՞լ ենք: Եվ հիմա ո՞վ է պատասխան տալու Ռուսաստանում մեր բիզնեսների գլխին քար գցելու համար: Հրեն՝ Աշոտ Արսենյանի դեմ են Ռուսաստանում քրեական վարույթը վերսկսել` «Ջերմուկից» թունավորված եւ մահացած մարդու դեպքով, Պռոշյանի կոնյակի գործարանի արտադրանքն է արգելվել Ռուսաստանում, Խաչատուր Սուքիասյանի (աչքովս չընկավ) եւ մի խումբ այլ անձանց մուտքն է Ռուսաստան արգելված: Ո՞վ է այս ամենի թիվ 1 մեղավորը կամ, առնվազն, թիվ 1 պատասխանատուն:

Մյուս կողմից էլ, հարգելի բիզնեսմեններ, եթե դուք գոհ եք Նիկոլի կառավարումից, ապա ես ո՞վ եմ, չէ՞ որ ընկել եմ ձեր ու Նիկոլի արանքը: Կարող էի, իհարկե, չխոսել, չխնդալ ձեր ու Նիկոլի «գեղեցիկ» ճաշկերույթի վրա, բայց սիրտս ցավում է, երբ տեսնում եմ, թե ինչպես է Նիկոլը ձեզ ծառայեցնում իր ազգակործան նպատակներին եւ միեւնույն ժամանակ վտանգում թե՛ ձեր բիզնեսները եւ թե՛ հայկական կապիտալը, առհասարակ: Այդ ի՞նչ փափուկ բարձեր է դրել ձեր գլխի տակ, թե ամեն ինչ շուտով կկարգավորվի, եւ Ադրբեջանի հետ խաղաղության հեռանկարները ձեր առաջ այլընտրանքային շուկա կբացեն: Խնդրում եմ, ինձ մեկ հատիկ շուկայի անուն տվեք, որտեղ դուք կկարողանաք հաստատվել ու գործոն լինել «չերեզ» Ադրբեջան: Փչոց է այդ ամենը, ահա թե ինչ: Եվ դուք էլ գիտեք, որ փչոց է, քանզի չեմ հավատում, որ դուք այլընտրանքային շուկաների մասին ունեք նույն պատկերացումները, ինչ որ Փաշինյանն ունի:

Չէ, ինձ ինչ էլ ասեք՝ շատ անհարմար բան ստացվեց: Փաշինյանը գործարարներին հավաքել, բացատրում էր, թե ինչպես «դոմփել»: Ասում եմ՝ ծիծաղելի էր այդ ամենը տեսնելը, որովհետեւ հավաքն ինքնին այլ, ավելի «կարեւոր» նպատակ էր հետապնդում: Դա մի պրիմիտիվ փորձ էր՝ ընտրություններից առաջ հանրությանը ցույց տալու, որ խոշոր գործարարները Փաշինյանի կողքին են: