Այսօր «Հրապարակ»-ում կարդում եմ, որ Նիկոլ Փաշինյանն ուզում է Երևանի Հանրապետության հրապարակում համերգ կազմակերպել։ Շատերի մոտ դա զայրույթ է առաջացնում, բայց փորձենք մի պահ մեծահոգաբար նայել այս հարցին։

Ութ տարի այս մարդը թատրոն է տալիս․ դուք հենց այս մեկ համերգի՞ վրա եք բարկանում։ Ութ տարի թմբուկ զարկելուց բացի ուրիշ գործով գրեթե չի զբաղվել, հիմա Հանրապետության հրապարակի թմբու՞կն է ձեզ անհանգստացնում։ Ութ տարի ամբողջ երկիրը վերածել է բեմի՝ վարձու դերասաններով, փոփոխվող սցենարներով ու մշտական ներկայացումներով, իսկ դուք մի փոքրիկ համերգի՞ վրա եք զայրանում։ Ութ տարի շատերդ ներգրավված եք եղել այդ բազմաժանր ներկայացումներում՝ խմբակային դերերով, իսկ հիմա օրվա դերասանների՞ց եք դժգոհում։

Այսօր, թերևս, պետք է հանգիս, եթե ոչ ուրախությամբ, ընդունել նրա համերգ տալու որոշումը։ Սա նրա վերջին թատրոնն է։ Վարագույրը փակվելու ու անհետանալու է։ Թատրոնով եկածը, բնականաբար, թատրոնով էլ ուզում է հրաժեշտ տալ։

Հիշո՞ւմ եք Աբաջյանի «պապիկի» պատմությունը․ ի՜նչ բեմադրություն էր։ Չեմ մոռանա, թե ինչպես էր նրա «զուգընկերուհին» հոնգուր-հոնգուր լաց լինում՝ ամբողջ տեսարանը վերածելով հուզական մանիպուլյացիայի դասական օրինակ։ Եվ, ըստ էության, նույն սցենարները շարունակվում են մինչ օրս՝ տարբեր դերաբաշխումներով, բայց նույն բովանդակությամբ։

Սակայն, եթե անկեղծ լինենք, խնդիրն այստեղ միայն թատրոնը չէ։ Խնդիրն այն է, որ Նիկոլ Փաշինյան չկայացավ ո՛չ որպես պետական գործիչ, ո՛ որպես վարչապետ, ո՛չ էլ որպես համոզիչ դերասան։ Նրա ներկայացումները երկարեցին, սյուժեները կրկնվեցին, կերպարները մաշվեցին, իսկ հանդիսատեսը՝ հոգնեց։

Եվ հիմա, երբ հայտարարվում է հերթական «համերգը», գուցե արժե դա ընկալել ոչ թե որպես նոր սկիզբ, այլ որպես երկարաձգված ներկայացման ավարտական ակտ։ Ընկալել որպես հրաժեշտի արար։