Այսօրվա Հայաստանում եւ նրա շուրջ կատարվողը ոչ թե սովորական, այլ այս պետության վերջին 30 տարիների, թերեւս, ամենամեծ քննությունն է: Նրանից, թե ինչպես կհանձնի մեր պետությունն այդ քննությունը, կախված կլինի ոչ թե այն, թե ով կլինի այս երկրի հաջորդ վարչապետը, այլ այն, թե մենք, որպես ժողովուրդ, արժանի կլինե՞նք պետություն ունենալու, թե՞ արժանի չենք դրան: Եվ, այս առումով, երկրի այսօրվա իշխանությունը պետք է հասկանա, որ իսկական պետական իմաստնությունն իրենց համար հիմա ոչ թե իշխանությունը կորցնելուց վախենալն է, այլ հանուն պետության իշխանություն կորցնելուց չվախենալը պետք է լինի:
Չնայած Նիկոլ Փաշինյանի նման նաեւ Սամվել Կարապետյանը պետք է ընդունի, որ հիմա, ինչպես Փաշինյանը, ինքը եւս պետք է գործի ոչ թե «մեզնից ով կհաղթի»-ի, այլ «երկիրն ինչ կշահի»-ի տիրույթում։ Ավելին՝ Սամվել Կարապետյանից ավելի շատ հենց Նիկոլ Փաշինյանը պետք է հասկանա, որ մեր երկրի այսօրվա խնդիրը ոչ թե այն է, թե իրենցից ով կլինի Հայաստանի հաջորդ վարչապետը, այլ՝ այն, թե աշխարհում եւ տարածաշրջանում ձեւավորված հանգամանքներն իրենցից որ մեկի համար են երկրին ավելի անվտանգ ճանապարհով առաջնորդելու հնարավորություններ ստեղծում:

Այս իմաստով կարեւոր է, որ Նիկոլ Փաշինյանը, որպես ութ տարի բարձրագույն իշխանություն ունեցած մարդ, հասկացած լինի, որ բարձրագույն իշխանություն ունեցող մարդու համար երբեմն լինում է այնպես, որ ավելի կարեւոր է դառնում ոչ թե այն, թե ինքն ինչպես է եկել իշխանության, այլ՝ այն, թե ինքն ինչպես է թողնում իշխանությունը: Այո, երբեմն նաեւ այդպես է ստացվում, որովհետեւ ե՛ւ իշխանության գալը, ե՛ւ իշխանությունը թողնելը, դրանք ոչ թե պետական գործչի հաղթելու կամ պարտվելու ընդունակություններն են, այլ ներքին ու արտաքին քաղաքական հնագամանքներին վերաբերող իրողություններ:

Այս առումով, Նիկոլ Փաշինյանը պետք է գիտակցի, որ հանգամանքները հիմա այնպես են դասավորվել, որ այսօրվա իր խնդիրները եվրոպաներից ու ռուսաստաններից եկող հիբրիդային պատերազմի դեմ պայքարողներով չեն լուծվի: Չեն լուծվի, որովհետեւ իր այսօրվա խնդիրները ոչ թե հիբրիդային պատերազմի դեմ պայքարող եվրոպական էմիսարների քիչ ներգրավվածությունից, այլ հայ ժողովրդի ու Հայաստանի քաղաքացու՝ իր նկատմամբ ունեցած վստահության պակասից են գալիս:
Եվ քանի որ գալիք ընտրությունների համար Հայաստանի քաղաքացին իր խնդիրը ոչ թե եվրոպական էմիսարների պակաս ներգրավվածությունը, այլ երկիրն այս վիճակից դուրս բերելու ամենաանվտանգ ուղին գտնելն է դարձրել, ուրեմն նա չէր կարող իր համար ամենակարեւոր խնդիրը համարեր Նիկոլին հավատալը եւ այն Սամվել Կարապետյանին կալանքից ազատելը չդարձներ:
Իսկ որ այս ժողովուրդն իր այսօրվա խնդիրը ոչ թե Նիկոլին հավատալը, այլ Սամվել Կարապետյանին կալանքից ազատելն է դարձրել, այ, դրա ապացույցները նիկոլենք պետք է ոչ թե եվրոպական էմիսարների հրաշագործությունների մասին հեքիաթների, ոչ թե պատերազմի մասին Ալիեւի սպառնալիքների, այլ Սամվել Կարապետյանին կալանքից ազատելու համար կազմակերպված միտինգների բազմամարդության մեջ փնտրեն:

Պետք է այդպես վարվեն, որովհետեւ հենց դա է պետականամետ լինելու փիլիսոփայությունը, որովհետեւ հենց դա է պետությունը ճիշտ կառավարելու արվեստը:

Գալուստ ՍԱՐԳՍՅԱՆ