Տղա ես՝ մարդ հավաքիր հանրահավաքով, ոչ թե համերգով․․․
Mon, 20 Apr 2026 14:45:21 +0400
Գյումրիի «Վարչաբենդ» համերգից հետո, կարծում էի, իշխանությունը պիտի վերջապես խելքի գար ու նման ձևաչափերով չփորձեր «ժողովուրդ» ստեղծել։ Հանդիսատես բոլոր համերգներին էլ կա, եղել է ու կլինի։ Անգամ փողոցի անկյունում կանգնած անծանոթ մեկը, եթե մի քիչ բարձր երգի կամ թմբուկ զարկի, մի քանի րոպեից շուրջը մարդիկ կհավաքվեն։ Ոմանք անգամ կգցեն մի քանի դրամ։ Բայց այդ հավաքվածները հանդիսատես են, ոչ թե ընտրող։
Սա է հիմնական տարբերությունը, որը, կարծես, Նիկոլ Փաշինյանը շարունակում է չնկատել կամ չուզել նկատել։
Գյումրիի համերգը, տարբեր աղբյուրներ համադրելով, ակնհայտ սակավամարդ էր։ Եվ նույնիսկ դա չփրկեց իրավիճակը։ Չօգնեց անգամ այն «էքսկլյուզիվ» փաստը, որ սկսնակ թմբուկ զարկողը վարչապետ էր, ով, կարելի է ասել, հրապարակում նոտաների յուրացման փորձնական քննություն էր հանձնում։
Բայց այստեղ արդեն մտնում ենք իշխանական տրամաբանության ամենասիրելի ժանր՝ բառախաղային ինքնախաբեություն․ սակավամարդը չի նշանակում «բազմամարդ չի եղել»։ Ձախողումը՝ «հաղթանակ է»։ Պարտությունը՝ «առաջընթաց»։ Եվ այս նույն ոգով, բնականաբար, պետք է շարունակել «հաղթել»։
Հենց այդ տրամաբանությամբ էլ հայտարարվում է, որ ապրիլի 25-ին՝ Քաղաքացու օրը, «Վարչաբենդ»-ը հանդես է գալու Հանրապետության հրապարակում՝ «համաշխարհային աստղերի» մասնակցությամբ։
Հարց՝ համաշխարհային աստղերը բերում ես՝ ի՞նչ անելու համար։ Մարդ հավաքելու՞։
Եթե դա է նպատակը, ապա ասեմ՝ կարելի է ավելի հեշտ տարբերակ գտնել։ Մեր բարեկամ հնդիկները, օրինակ, պարելու ու երգելու առիթը բաց չեն թողնում՝ կգան, կթռչկոտեն, մթնոլորտ էլ կստեղծեն։ Մյուսները կմտածեն՝ «ձրի համերգ է», կգան, կլսեն, մի քիչ կվայելեն ու տուն կգնան։
Իսկ վերջում կարող է պարզվել, որ «համաշխարհային աստղը» հենց դու ես՝ ինքնամոռաց թմբուկ զարկող։
Բայց քաղաքականությունը համերգ չէ։
Հանդիսատեսը ժողովուրդ չէ։
Եվ ծափահարությունը վստահության մանդատ չէ։
Ինչևէ, ասելիքս մնում է նույնը՝
Տղա ես՝ մարդ հավաքիր հանրահավաքով, ոչ թե համերգով․․․